تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 292
أحدث فصل
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 296
เวินหร่านยืนตกตะลึงอยู่กับที่แม่ของเธอรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้เธอพักอยู่ที่นี่?ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองหูฝาดไป ทว่าไม่นานนัก เสียงของเฉิงหว่านอี๋ก็ดังลอยมาอีกครั้ง“หร่านหร่าน อยู่หรือเปล่า?”เป็นแม่ของเธอจริง ๆ ด้วยเวินหร่านพลันได้สติกลับคืนมาเมื่อมองซางเลี่ยรุ่ยที่ยังคงทาบทับอยู่บนเรือนร่างของเธอ ความตื่นตระหนกตกใจก็ถาโถมเข้ามาทันทีแย่แล้ว แย่แล้ว!แม่ของเธอยังไม่รู้เลยว่าเธอกับฟู่จิ่งเฉิงหย่ากันแล้วหากต้องมาเห็นภาพผู้ชายมาอยู่ในบ้านเธอดึกดื่นป่านนี้แถมเธอยังถูกผู้ชายคนนี้ทาบทับเอาไว้ใต้ร่างอีกมีหวังต่อให้อธิบายปากเปียกปากแฉะก็ไม่จบแน่ถึงตอนนั้น เรื่องที่เธอกับฟู่จิ่งเฉิงหย่ากันคงถูกเปิดเผย และแม่ก็คงคิดว่าเป็นความผิดของเธอเวินหร่านไม่อยากรับบาปแทนฟู่จิ่งเฉิงกับเวินฉีแม้เพียงเศษเสี้ยวเธอจึงรีบบอกซางเลี่ยรุ่ยด้วยความร้อนรน “คุณเข้าไปแอบในห้องฉันก่อน แล้วห้ามออกมาเด็ดขาดนะคะ!”แอบงั้นเหรอ?ซางเลี่ยรุ่ยได้ยินคำคำนี้ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันโดยสัญชาตญาณตัวเขาเปิดเผยไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?เฉิงหว่านอี๋ที่อยู่หน้าประตูเห็นว่าลูกสาวไม่ตอบกลับเสียที จึงเคาะประตูอีกครั้ง “หร
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 295
“คุณจะทำอะไรน่ะ? อย่าเพิ่ง!”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำแน่วแน่ “ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าเข้ามาข้างในค่อยจูบ?”เวินหร่านถึงกับพูดไม่ออกนั่นมันเป็นแค่แผนแก้ขัดเฉพาะหน้าของเธอเมื่อครู่นี้ต่างหากเล่า?ถ้าเธอไม่พูดออกไปแบบนั้น เขาจะยอมตามเธอเข้ามาในห้องหรืออย่างไร?ทว่าในเมื่อเอ่ยปากพูดออกไปแล้ว จะคืนคำพูดตอนนี้ก็คงไม่ได้“แค่จูบ อย่างเดียวใช่ไหมคะ?”เวินหร่านสบตากับดวงตาลึกล้ำของชายหนุ่มพลางเอ่ยถามลองเชิงเกรงเหลือเกินว่าเขาคิดจะทำอะไรล้ำเส้นไปมากกว่านี้สายตาของซางเลี่ยรุ่ยทอดมองลงมาอย่างลึกซึ้ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดใบหน้าของเธอ “หรือว่าคุณอยากจะทำเรื่องอย่างอื่นด้วยล่ะ?”เวินหร่านย่อมไม่ได้อยากทำแน่นอนทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากแย้งประมวลคำปฏิเสธ จูบของซางเลี่ยรุ่ยก็ประทับทาบลงมาเสียแล้ว“ฉันไม่ อื้อ...”เวินหร่านพยายามสะกดข่มความปรารถนาที่จะผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกห่าง ปล่อยให้เขาบดจูบเธออยู่ชั่วครู่กลิ่นอายความเป็นชายอันเข้มข้นที่คุ้นเคย แผ่ซ่านเข้ามาครอบงำทั้งการรับรสและการรับสัมผัสของเธออย่างรวดเร็วซางเลี่ยรุ่ยจูบอย่างบ้าคลั่งและดิ่งลึกในห
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 294
เวินหร่านมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณ... มาได้ยังไงคะ?”หรือว่าเขาจะยืนรอเธออยู่ที่หน้าประตูบ้านมาโดยตลอด?สายตาของซางเลี่ยรุ่ยสับสนมืดมนและลึกล้ำเขาพลันก้มหน้าลงมา แล้วบดจูบลงบนริมฝปากอวบอิ่มนุ่มนวลของเธออย่างหนักหน่วง“อื้อ...”เวินหร่านไม่ทันตั้งตัว ได้แต่เบิ่งตากว้างด้วยความตกใจตรงนี้คือหน้าประตูบ้านของเธอแถมห้องข้าง ๆ ก็ยังมีคนพักอาศัยอยู่ด้วยหากมีคนมาพบเข้าจะทำอย่างไร?ถึงแม้ตอนนี้เธอจะหย่าขาดแล้วก็จริง แต่ก็ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชนเลยนี่นาเวินหร่านดิ้นรนขัดขืนไปตามสัญชาตญาณทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับไม่ยินยอมปล่อยมือเลยแม้แต่น้อยเขามายืนรอเธออยู่ตรงนี้เป็นเวลานานถึงห้าชั่วโมงเต็มนับตั้งแต่ได้เห็น “สามี” ของเธออย่างฟู่จิ่งเฉิงขับรถมารับเธอเลิกงานความหึงหวงของเขาก็ตกลงมาแตกกระจายงานเลี้ยงสังสรรค์ในตอนเย็นเขาก็ไม่คิดจะไปร่วม ปราดตรงมาหาเธอที่บ้าน แล้วยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของเธอทันทีเขาอยากจะเห็นนักว่า เธอจะกลับมาตอนไหน และคืนนี้ยังคิดจะกลับมาอีกหรือไม่?ผลปรากฏว่าการรอคอยครั้งนี้เนิ่นนานถึงห้าชั่วโมงกว่าฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอกับฟู่จิ่งเฉิงไปทำอะไรกันมาบ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 293
“เธอคงยังไม่รู้สินะ? ท่านผู้อาวุโสเปลี่ยนพินัยกรรมใหม่แล้ว และเลือกฟู่จิ่งเฉิงเป็นผู้สืบทอดตระกูลฟู่คนใหม่แล้ว”เวินหร่านเพียงแต่ผงกศีรษะรับเบา ๆ อย่างเรียบเฉย “ค่ะ”ซูมู่ชิงเฝ้าจับจ้องปฏิกิริยาของเธออย่างไม่คลาดสายตากลับรู้สึกว่าท่าทีของเธอนั้นเย็นชาผิดคาดเกินไปราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเธอเลยแม้แต่น้อย“เธอไม่ควรจะดีใจแทนจิ่งเฉิงหรอกเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยเวินหร่านเพียงแต่หันหน้ามา แล้วเอ่ยย้อนประชดประชันกลับไป “ฉันว่าคุณควรจะเสียใจแทนสามีของคุณมากกว่านะคะ!”คำพูดประโยคนี้ของเธอ เท่ากับเป็นการเตือนสติอีกฝ่ายไปในตัวว่า ฟู่จิ้งซิวต่างหากคือสามีของเธอฟู่จิ่งเฉิงได้ประโยชน์ นั่นก็หมายความว่าฟู่จิ้งซิวต้องเป็นฝ่ายสูญเสียผลประโยชน์ในฐานะภรรยาของฟู่จิ้งซิว เธอไม่รู้สึกเสียใจแทนสามีของตัวเอง แต่กลับมาร่วมยินดีกับสามีของคนอื่นเนี่ยนะ?นี่มันไม่ออกนอกหน้าเกินไปหน่อยหรืออย่างไร?ซูมู่ชิงเกือบจะจุกอกตายด้วยความโมโหสีหน้าดูแย่ยิ่งกว่ากลืนแมลงวันตายลงท้องเสียอีก...ระหว่างทางกลับ เวินหร่านไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาเลยแม้แต่คำเดียวฟู่จิ่งเฉิงช้อนสา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 292
คนที่เอ่ยปากพูดคือคุณหนูสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลฟู่ภรรยาของฟู่จิ้งซิวซูมู่ชิง พี่สะใภ้ของฟู่จิ่งเฉิงเธอมีชาติตระกูลและภูมิหลังที่ดี เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลซูทำให้มีฐานะและตำแหน่งสูงมากในตระกูลฟู่พ่อแม่สามีต่างก็ให้ความสำคัญและยกย่องเธอเป็นอย่างมากแม้จะดำรงตำแหน่งเป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน ทว่าการปฏิบัติตนที่ได้รับระหว่างเธอกับเวินหร่านกลับแตกต่างราวฟ้ากับเหว“มาสายยังดีกว่าไม่มานะคะ ความกตัญญูไม่ได้แบ่งแยกช้าหรือเร็วหรอกค่ะ” เวินหร่านเอ่ยตอบกลับไปอย่างผ่อนหนักเป็นเบาด้วยท่าทีสงบ“เธอ!”สีหน้าของซูมู่ชิงพลันแข็งค้าง ชะงักเกร็ง สายตาตวัดยามจ้องมองเธอด้วยความอิจฉาริษยาและคับแค้นใจใช่แล้ว เธออิจฉาริษยาเวินหร่านมาโดยตลอดตามหลักแล้ว เธอที่เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ตัวจริง ซึ่งได้รับทั้งความเคารพนับถือและความรักเอ็นดูจากบ้านสามีไม่สมควรจะต้องมาอิจฉาริษยาคุณหนูนอกไส้ที่แม้แต่บ้านสามีเองก็ยังมองข้ามอย่างเวินหร่านเลยสักนิดทว่าซูมู่ชิงกลับอิจฉาริษยาเวินหร่านเข้าจริง ๆ สาเหตุหลักย่อมเป็นเพราะเวินหร่านมีรูปร่างหน้าตาสดสวยงดงามแม้ตัวเธอจะมีภูมิหลังตระกูลสูงส่งระดับชั้นนำ แต่กลับมีหน้าต
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 291
เจียงฮ่าวเป็นคนสายตาดีมาโดยตลอด เพียงมองปราดเดียวก็จำได้ทันทีว่าคนที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับของรถมายบัคคือฟู่จิ่งเฉิงสีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยยิ่งย่ำแย่มืดมนลงไปอีกเขาหันขวับกลับมา ถลึงสายตาดุร้ายจ้องมองอีกฝ่ายทว่าเจียงฮ่าวกลับยังไม่ทันตั้งสติถึงภัยร้าย ยังคงพึมพำพูดต่อตามใจคิด “คุณชายฟู่คนนี้หาตัวจับยากจริง ๆ นะครับเนี่ย? วันนี้เขาถึงขั้นขับรถมารับเวินหร่านหลังเลิกงานเลยเหรอครับ? ดูท่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้จะยังรักกันหวานชื่นดีอยู่นะครับ...”ทันทีที่สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความกดอากาศรอบตัวพลันดิ่งลงเหว มืดมนน่ากลัวขึ้นมาหลายส่วนซางเลี่ยรุ่ยเม้มริมฝีปากบางแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงแวบแห่งการเตือนภัย “นายว่างมากนักหรือไง? ทางฝั่งแอฟริกามีโรงงานเปิดใหม่แห่งหนึ่งกำลังขาดคนดูแล ฉันว่าย้ายนายไปที่นั่นน่าจะเหมาะดี”เจียงฮ่าวถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเองพูดจาผิดหูเสียแล้วฉิบหายแล้ว!เขาลืมไปได้อย่างไรกันว่า ตอนนี้บอสกับเวินหร่านมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดโดยพลัน “ผมไม่ว่างเลยครับ ไม่ว่างเลย! ตอนนี้ผมจะรีบไปเอารถเดี๋ยวนี้เลยครับ”...
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
قد تعجبك أيضًا
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก71.2K وجهات النظرท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.0K وجهات النظرชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน99.1K وجهات النظرในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ68.4K وجهات النظرBAD BOY DOWN พี่สิ้นลายแล้วครับ
วิฬาร์นิล47 وجهات النظرเล่ห์ร้ายพรางใจประธานทมิฬ
รตน.แก้วพลอยใส51 وجهات النظرวุ่นรักนักชง
Puifhai8546 وجهات النظرถึงเวลาต้องหย่ารัก
Nira63 وجهات النظر
