บทที่ 42 พอใจในชีวิตนี้

เสิ่นชิงหลีที่ได้ฟังคำพูดของหลินเยี่ยนฟางแล้วก็คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอจึงพยักหน้าพลางชี้ไปที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอที่ยังยืนหน้าซีดอยู่ในทันที

“ก่อนหน้าที่พี่จะมาถึงสองคนนี้ก็กำลังพูดจาใส่ร้ายพี่ให้ฉันกับคุณแม่ฟังอยู่พอดี พวกเธอบอกว่าพี่เป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณคน” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ป้าเวินที่ยืนอยู่ทางด้านหลังหลินเยี่ยนฟางก็พูดออกมา

“ถ้าเยี่ยนฟางไม่รู้จักบุญคุณคน ก็คงไม่ยอมให้อภัยหงตานแล้วพาพวกฉันมาช่วยงานที่ร้านในวันนี้หรอก อันที่จริงร้านฮวาเซียงของเยี่ยนฟางเองก็มีงานล้นมือเช่นเดียวกัน แต่เพราะเป็นห่วงเจ้านายเก่าก็เลยพาพวกฉันกลับมา คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอนังเด็กสองคนนี้พูดจาใส่ร้ายอยู่ที่ร้านของหงตานพอดี นังเด็กชั่วตอนนี้เยี่ยนฟางเขาท้องอยู่ก็เลยตบพวกแกไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้ท้องวันนี้ฉันเลยตบแกได้ ขอฉันตบพวกแกสักทีสองทีเถอะหมั่นไส้พวกแกมานานแล้ว”

เมื่อพูดจบป้าเวินก็ยื่นมือไปจิกผมของทั้งเสวี่ยซิงซินและชุยเหอแล้วลากคนทั้งสองออกไปนอกร้าน ป้าซ่งเองก็ไม่รอช้ารีบตรงไปช่วยเพื่อนรักของตนเองในทันที ที่คนเขาพูดกันว่าขิงแก่ ยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด ตอนนี้หลินเยี่ยนฟางเข้าใจคำพูดประโยคนี้แล้ว ทั้งป้าซ่งและป้าเวินนอกจากจะตัวใหญ่แล้วเรี่ยวแรงล้วนดียิ่งออกแรงตบตีเสวี่ยซิงซินและชุยเหอแค่เพียงไม่กี่ทีใบหน้าของพวกเธอก็บวมปูดยิ่งกว่าหัวหมูแล้ว

“พวกเราจะไม่ออกไปห้ามสักหน่อยหรือคะ” คำถามของเสิ่นชิงหลีทำให้ทุกคนในร้านส่ายหน้า หลินเยี่ยนฟางที่กำลังสังเกตสถานการณ์ด้านนอกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มพูดออกมาโดยไม่คิดจะหันไปมองเธอ

“คนแบบเสวี่ยซิงซินและชุยเหอต้องโดนแบบนี้แหละ นางเอกอย่างเธอคงไม่เข้าใจหรอก ดูเอาไว้แล้วคราวหน้าก็จำเอาไว้เป็นคนดีมากเกินไปมันไม่ช่วยอะไรหรอก คนเรามันต้องแบบนี้แหละ ถ้าขืนมัวแต่ใจดีคนชั่วก็จะได้ใจ คนอย่างเสวี่ยซิงซินและชุยเหอถ้าจัดการได้ก็ควรจะจัดการให้หลาบจำ นอกจากจะทำให้ตกงานแล้วยังต้องทำให้เจ็บตัวและประจานให้อับอายอีกด้วย วันหน้าจะได้ไม่กล้าเผยอหน้ามาหาเรื่องฉันอีก น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันท้องอยู่ไม่อย่างนั้นป้าซ่งกับป้าเวินคงไม่ต้องออกแรงกันแค่สองคนเช่นนี้หรอก” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยความสะใจโดยไม่คิดจะหันมาสนใจสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมึนงงและสับสนของเสิ่นชิงหลี

“นางเอกที่พี่พูดถึงหมายถึงใครหรือคะ” น่าเสียดายว่าคำถามของเธอไม่ได้รับคำตอบเพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่เพียงหลินเยี่ยนฟางที่ให้ความสนใจการทะเลาะตบตีด้านนอก แต่ทั้งแม่ของเธอ เยี่ยหงตาน คนงานคนอื่นๆ ในร้านรวมไปถึงผู้คนที่เดินผ่านไปมาหน้าร้านล้วนให้ความสนใจกับการทะเลาะตบตีด้านนอกจนหมด นอกจากจะตบตีอย่างดุเดือดแล้วป้าทั้งสองยังมีความสามารถในการหาถ้อยคำอันหยาบคายมาด่าเสวี่ยซิงซินและชุยเหออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความสาแก่ใจของทุกคนทำให้เสิ่นชิงหลีได้แต่ทอดถอนใจออกมาและคิดในใจว่านี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกไม่เข้าใจความคิดของคนเหล่านี้เลย

พอสองป้าตบตีจนพอใจแล้วเยี่ยหงตานก็สั่งให้คนในร้านช่วยกันพาชุยเหอและเสวี่ยซิงซินไปส่งที่บ้านของพวกเธอ แน่นอนว่าเยี่ยหงตานต้องมอบเงินชดเชยให้เด็กสาวทั้งสองเพื่อเป็นการชดเชยเรื่องการเลิกจ้างโดยไม่บอกล่วงหน้า ส่วนหลินเยี่ยนฟางก็มอบเงินชดเชยค่าเสียหายและค่าทำขวัญจากการที่เด็กสาวทั้งสองถูกป้าซ่งและป้าเวินทุบตี โดยได้มีการบังคับให้พวกเธอทั้งสองยอมลงลายมือชื่อในหนังสือสัญญาว่าหลังจากรับเงินไปแล้วจะไม่เอาความใดๆ กับป้าทั้งสองที่ลงมือทุบตีพวกเธออีก

การกระทำของหลินเยี่ยนฟางไม่เพียงทำให้เหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีได้เห็นว่าเธอเป็นคนรอบคอบ แต่หลังจากที่อ่านหนังสือสัญญาณฉบับนั้นไปทั้งเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีจึงได้รู้ว่าหลินเยี่ยนฟางไม่ใช่แค่เพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาทั่วไปที่พวกเธอเคยพบเจอ

“วันนี้คุณแม่กับน้องชิงหลีจะต้องไปทำธุระที่อื่นกันอีกหรือเปล่า รอฉันสะสางงานให้พี่หงตานสักครู่ได้ไหมแล้วฉันจะพาพวกคุณไปกินข้าวด้วยกัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทั้งเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีก็หันไปมองหน้ากันในทันที หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเสิ่นชิงหลีอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้พูดออกมาเสียงเบา

“พวกคุณก็คงจะเห็นแล้ว ถึงฉันจะไม่ได้ร่ำรวยแต่คนรอบตัวของฉันดีต่อฉันเป็นอย่างยิ่ง อาจจะมีแค่เพียงบางส่วนที่คิดไม่ดีกับฉันแต่ส่วนใหญ่ล้วนไม่ใช่คนสนิทสนมคุ้นเคยกัน” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาพลางถือกระดาษแบบเสื้อผ้าที่เยี่ยหงตานนำมาวางให้ขึ้นมาอ่าน

“ถึงแม่ของฉันจะไม่ได้พูดออกมา แต่ฉันก็สังเกตเห็นว่าแม่อยากพบเจอกับลูกแท้ๆ ของเธอ ถึงแม้จะรู้ว่าลูกแท้ๆ ของเธอจะต้องได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีและมีความเป็นอยู่ที่ดีแน่ แต่ในฐานะที่ฉันก็กำลังจะได้เป็นแม่คนเช่นกันฉันสามารถรับรู้ได้ว่าแม่เป็นห่วงเธอ น้องชิงหลีเธอยินดีที่จะไปพบกับแม่หลินของฉันสักหน่อยไหม” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็หันไปมองเหยียนเหม่ยเจียงพอเห็นว่าเธอพยักหน้าให้เสิ่นชิงหลีจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

“ถ้าพี่และคุณแม่ไม่ว่าอะไรฉันก็อยากจะไปพบกับคุณแม่หลินค่ะ” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

“ฉันจะไปต่อว่าอะไรเธอได้เล่า เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย คนที่ทำผิดคือคนในโรงพยาบาลที่สะเพร่าทำให้พวกเราต้องสับเปลี่ยนตัวกันต่างหาก โชคดีที่พวกเราทั้งสองต่างถูกเปลี่ยนตัวให้ไปอยู่กับพ่อและแม่ที่ดี อย่าได้เห็นว่าฐานะของครอบครัวฉันไม่ดีแล้วฉันจะได้รับความลำบากเชียวนะ แม่ของฉันเลี้ยงดูฉันมาอย่างดี ไม่เคยปล่อยให้อด ไม่เคยปล่อยให้ทำงานหนัก เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้แม่ล้วนพยายามหาซื้อสิ่งที่ดีที่สุดให้ฉัน ทำให้ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าเพื่อนๆ ของฉันเลยสักนิด” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยิ้มออกมา เมื่อคิดถึงเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าของตนเองและเสื้อผ้าที่คุณแม่หลินเคยสวมใส่ ถ้าหากเธอไม่ยืนกรานที่จะตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณแม่หลินก็คงจะไม่ยอมที่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ให้ตนเองเลย

“ฉันยังหลงคิดว่าเธอจะลำบาก และเธออาจจะเกลียดฉัน” เสิ่นชิงหลีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้าพลางพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าเป็นตัวฉันตอนเมื่อก่อนก็ไม่แน่ ก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวที่คิดถึงแต่ตัวเอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว ยิ่งพอตัวเองกำลังจะมีลูกก็ยิ่งเข้าใจว่าความรักที่แม่มีต่อลูกมันมากมายเพียงใด” หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาพลางมองเหยียนเหม่ยเจียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ

“คุณแม่วางใจได้ค่ะ คุณแม่หลินเลี้ยงดูหนูมาอย่างดี ก่อนหน้านี้หนูอาจจะเป็นคนที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องสักเท่าไหร่ ทำเรื่องน่าอับอายให้คุณแม่หลินไปตั้งหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยดุด่าพยายามทำทุกทางให้หนูคิดได้ ไม่ต้องสงสารไม่ต้องรู้สึกติดค้าง ชีวิตนี้ของหนู หนูรู้สึกพึงพอใจมาก” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เหยียนเหม่ยเจียงพยักหน้า เธอจ้องมองหลินเยี่ยนฟางที่กำลังแก้ไขแบบร่างตรงหน้าทั้งๆ ที่ยังพูดคุยกับพวกเธออยู่ด้วยความปลาบปลื้มใจ ลูกสาวแท้ๆ ของเธอถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เลี้ยงดูแต่ก็มีความคิดและการกระทำที่เป็นผู้ใหญ่เป็นอย่างมาก สามารถเอาตัวรอดได้แม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เธอต้องยอมรับว่าหากให้เธอเลี้ยงดูด้วยตนเองลูกของเธอก็คงจะมองโลกได้ไม่ทะลุปรุโปร่งเช่นนี้