บทที่ 43 สร้างความพึงพอใจ

การพบกันของคุณแม่หลินและเสิ่นชิงหลีเป็นไปอย่างเรียบง่าย หากหลินเยี่ยนฟางไม่เคยอ่านนิยายมาก่อนก็คงจะคิดว่าตอนนี้คุณแม่หลินดีอกดีใจที่ได้พบลูกสาวแท้ๆ ของตนเองจนลืมเลือนหลินเยี่ยนฟางไปแล้ว แต่เธอรู้ดีว่าถ้าหากหลินเยี่ยนฟางลุกขึ้นมาเรียกร้องให้คุณแม่หลินทำอะไรเพื่อเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นการทำร้ายเสิ่นชิงหลี คุณแม่หลินก็ยินดีที่จะช่วยหลินเยี่ยนฟาง เธอตอนนี้เธอคือหลินเยี่ยนฟางแล้วย่อมไม่คิดจะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เป็นการทำร้ายคนอื่น ถึงแม้ว่าเธอเองจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่ก็ไม่ใช่คนโลภที่อยากได้อยากมีจนต้องทำลายคนอื่นเขา

เพื่อเปิดโอกาสให้คุณแม่หลินและเสิ่นชิงหลีได้มีเวลาส่วนตัว หลินเยี่ยนฟางจึงพาเหยียนเหม่ยเจียงเดินดูรอบๆ บริเวณบ้านของคุณแม่หลิน บ้านหลังเล็กที่มีห้องนอนแค่เพียงสองห้อง ห้องน้ำที่แยกออกมาตรงลานด้านหลังบ้าน แม้ว่าจะมีการปรับเปลี่ยนให้ใช้งานง่ายขึ้นแต่ก็ยังคงรูปแบบของชาวบ้านในเขตชนบทอยู่ทำให้เหยียนเหม่ยเจียงอดทอดถอนใจออกมาไม่ได้

“ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ถือว่ามีความเป็นอยู่ที่ดีอย่างที่หนูบอกกับแม่” คำพูดของเหยียนเหม่ยเจียงทำให้หลินเยี่ยนฟางทอดถอนใจออกมาในทันที

“ถ้าอยู่จนคุ้นชินก็ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไร คุณแม่วางใจเถอะค่ะ ถึงแม้ว่าความสะดวกสบายจะสู้การใช้ชีวิตในเมืองไม่ได้ แต่วิถีชีวิตของผู้คนที่นี่ก็ทำให้หนูรู้สึกสบายใจและยังยินดีที่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้คิดจะย้ายเข้าไปใช้ชีวิตในเมืองอย่างที่คนอื่นมักจะทำกัน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยิ้มออกมา

ถึงแม้ว่าตอนที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ใหม่ๆ เธอจะรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ทั้งล้าสมัยและไร้ซึ่งสิ่งอำนวยความสะดวก แต่พอได้อยู่ที่นี่ไปสักพักเธอก็รู้สึกว่าที่นี่คือสถานที่ที่ดีมากทีเดียว ถึงแม้ว่าจะขาดสิ่งอำนวยความสะดวกที่เธอคุ้นชินไป แต่ก็แลกกลับมาด้วยอากาศที่บริสุทธิ์ ธรรมชาติที่ช่วยผ่อนคลายจิตใจ อีกทั้งผู้คนที่นี่ก็มีน้ำใจมากกว่าคนในเมือง

ดังนั้นถึงแม้ว่าเซี่ยหยางชุนจะเคยถามเธอว่าเธอคิดจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองเพื่อจะได้สะดวกในการเดินทางไปทำงานไหมเธอจึงได้ปฏิเสธเขาไป และคิดว่าถ้าเธอมีลูกควรจะให้ลูกได้อยู่ในสถานที่ที่พวกเขาสามารถวิ่งเล่นได้อย่างเต็มที่และสามารถสูดอากาศที่สุดแสนจะบริสุทธิ์ได้อย่างเต็มปอดมากกว่า

“บ้านหลังนั้นคือบ้านของสามีของหนู เดี๋ยวอีกสักครู่หนูจะพาคุณแม่และน้องชิงหลีไปที่บ้านของหนูนะคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางชี้ให้เหยียนเหม่ยเจียงดูบ้านของเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับบ้านของผู้คนในแถบนี้บ้านของเซี่ยหยางชุนก็ดูโดดเด่นทั้งกำแพงที่ก่อขึ้นมาอย่างแน่นหนาและหลังคากระเบื้องที่พึ่งจะได้รับการปรับปรุงใหม่

“สามีของลูกเขาดีกับลูกหรือเปล่า” คำถามของเหยียนเหม่ยเจียงทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้า

“เขาดีกับหนูมาก ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้หนูจะทำไม่ดีกับเขา แต่เขาก็ยังทำดีกับหนูมาโดยตลอด” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยิ้มออกมา เหยียนเหม่ยเจียงจ้องมองเสิ่นชิงหลีแล้วก็ทอดถอนใจออกมา

“อันที่จริงพ่อกับแม่ก็เตรียมคู่หมั้นที่ดีเอาไว้ให้หนู น่าเสียดายที่ตอนนี้กลายเป็นของเสิ่นชิงหลีไปแล้ว” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้ก็ทำให้เสิ่นชิงหลีที่เดินตามมาทางด้านหลังพลันชะงักไปในทันที

“แต่หนูไม่เสียดายหรอกค่ะ เอาไว้ให้คุณแม่ได้พบกับพี่ชุนของหนูก่อน หนูรับรองว่าคุณแม่จะต้องชื่นชอบเขาเหมือนที่หนูชื่นชอบเขาเป็นอย่างมากแน่” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เหยียนเหม่ยเจียงเงียบงันไป ในใจก็ได้แต่คิดว่าเขาทั้งเลี้ยงหมูและปลูกชา ผู้ชายที่ทำอาชีพเช่นนี้จะเทียบเคียงกับลู่อวิ๋นที่เป็นคู่หมั้นของเสิ่นชิงหลีได้อย่างไร

ส่วนเสิ่นชิงหลีที่เดินติดตามมาทางด้านหลังก็คิดเช่นนั้น เพียงแต่เธอไม่ได้รู้ว่าสามีของหลินเยี่ยนฟางทำอาชีพอะไร แต่ในสายตาของเธอไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ไม่สามารถเทียบเคียงลู่อวิ๋นของเธอได้ ตอนนี้พอเธอได้ยินคำพูดของคุณแม่ของเธอเข้า เธอก็เลยยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังแย่งชิงทุกอย่างไปจากหลินเยี่ยนฟาง รวมไปถึงลู่อวิ๋นชายหนุ่มที่เป็นทั้งคู่หมั้นและคนที่เธอรักด้วย

“อ้าว ชิงหลีเดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วนั่นยังร้องไห้อยู่อีกหรือ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางหันมาทักทายเช่นนี้เธอก็ส่ายหน้าแล้วก็จ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจ

สำหรับหลินเยี่ยนฟางแล้ว เธอเป็นคนประเภทที่เบื่อหน่ายพวกเด็กสาวจิตใจผ่องใส อาจจะเพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำตัวเป็นคนจิตใจใสสะอาดได้สำเร็จก็เลยอดรู้สึกอิจฉาและรำคาญคนประเภทนี้ไม่ได้ สำหรับเธอแล้วเส้นบางๆ ระหว่างคนจิตใจดีกับคนโง่มันบางเสียยิ่งกว่าบาง จนบางครั้งเธอก็แทบจะแยกไม่ออกว่าคนที่ทำดีต่อคนอื่นจนทำร้ายตนเองนั้นมันเรียกว่าคนดีหรือว่าคนโง่กันแน่

และบังเอิญว่าเสิ่นชิงหลีคนนี้ก็เป็นนางเอกประเภทที่ว่าชอบทำดีกับคนอื่นจนคนอ่านนิยายอย่างเธอยังต้องอุทานออกมาว่า “อะไรวะ” ตั้งหลายครั้ง ถ้าไม่บังเอิญว่าตัวร้ายของเรื่องนี้มีชื่อเดียวกันกับเธอ เธอก็คงจะทนอ่านไม่จบ อีกทั้งเธอก็รู้ว่าซูอิ๋งเพื่อนรักของเธอชอบอ่านนิยายเรื่องนี้มาก เธอจึงมักจะให้ซูอิ๋งอ่านให้เธอฟังเพื่อลดความเบื่อหน่ายที่ต้องเผชิญตอนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลเพียงเท่านั้น

พอเซี่ยหยางชุนกลับมาทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่บ้านของเขาและหลินเยี่ยนฟาง เธอบอกป้าซ่งว่าถ้าเขาไปรับเธอให้ป้าซ่งบอกกับเขาว่าเธอกลับบ้านกับเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีแล้ว แถมยังฝากป้าซ่งให้บอกกับเขาว่าให้ซื้ออาหารกลับมาที่บ้านให้มากสักหน่อย เธอตั้งใจจะเลี้ยงข้าวเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีที่บ้าน ซึ่งตอนที่ป้าซ่งบอกเรื่องนี้กับเซี่ยหยางชุน ป้าซ่งยังกำชับเซี่ยหยางชุนเป็นพิเศษอีกด้วยว่าให้เขาซื้อแต่อาหารที่ดีๆ และแพงๆ เข้าไว้เพื่อที่แม่ยายของเขาจะได้รู้สึกยอมรับเขาได้ง่ายขึ้น

แต่เซี่ยหยางชุนกลับไม่ได้ทำตามคำแนะนำของป้าซ่ง เขาคิดว่าถ้าแม่ยายจากบ้านเสิ่นคนนั้นยากจะทำใจยอมรับเขาเพราะติดเรื่องฐานะ ต่อให้เขาพยายามซื้ออาหารราคาแพงๆ เพื่อเอาอกเอาใจ อาหารเหล่านั้นก็ไม่สามารถทำให้เขาได้รับการยอมรับอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงซื้อแต่อาหารที่หลินเยี่ยนฟางชอบกินเพื่อเอาอกเอาใจเธอ ถึงอย่างไรถ้าเขาสามารถทำให้หลินเยี่ยนฟางพึงพอใจในตัวเขาได้ ต่อให้พ่อตาและแม่ยายจากบ้านเสิ่นไม่ชอบเขา คนบ้านเสิ่นก็ไม่สามารถบังคับจิตใจของเธอได้อยู่ดี

“อาหารที่ผมซื้อมาล้วนเป็นอาหารที่เยี่ยนฟางชอบกิน ไม่รู้ว่าจะถูกปากพวกคุณไหม ทุกคนลองชิมดูนะครับ” เซี่ยหยางชุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร วันนี้เขาและหลินเยี่ยนฟางต้อนรับแขกในสวนหน้าบ้าน อากาศที่กำลังเย็นสบายกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ในยามค่ำ ยังมีไฟประดับที่ช่วยทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูอบอุ่นมากยิ่งขึ้น

“เป็นอาหารที่คุณแม่ชอบทั้งนั้นเลยค่ะ” เสิ่นชิงหลีพูดพลางยิ้มออกมา บ้านน้อยหลังนี้ของหลินเยี่ยนฟางและเซี่ยหยางชุนได้รับการตกแต่งอย่างเรียบง่ายและสะอาดตา ไม่มีเครื่องเรือนมากจนเกินความจำเป็น ดูแปลกตาสำหรับคนชอบโอ้อวดผลงานของสะสมอย่างเหยียนเหม่ยเจียง แต่กลับสร้างความชื่นชอบให้เสิ่นชิงหลี ยิ่งตอนที่เธอได้เห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าแท้จริงแล้วสองสามีภรรยาบ้านเซี่ยเป็นคนที่มีรสนิยมแบบตะวันตกมากพอสมควร เพียงแต่รสนิยมของพวกเขากลับไม่ใช่รูปแบบของชนชั้นสูงของชาติตะวันตก แต่กลับดูเหมือนรูปแบบความนิยมที่ชาวต่างชาติรุ่นใหม่มักจะให้ความสนใจมากกว่า

“ถ้าคุณแม่ชอบก็ดีเลยค่ะ น่าเสียดายนะคะที่คุณพ่อติดงานไม่อย่างนั้น การทานข้าวร่วมกันในครั้งนี้ก็จะเป็นครั้งแรกที่พวกเราได้ทานข้าวร่วมกันอย่างพร้อมหน้าเลยนะคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางคีบปีกไก่น้ำแดงที่เธอชอบวางลงไปบนจานใบเล็กแล้วนำไปวางลงตรงหน้าเหยียนเหม่ยเจียง

“คุณแม่ลองชิมดูนะคะ” เธอพูดกับเหยียนเหม่ยเจียงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วจึงได้หันไปคีบไก่ลงบนจานใบเล็กแล้วนำไปวางตรงหน้าของคุณแม่หลิน

“แม่ลองชิมดูว่าเหมือนเดิมไหม หนูได้ข่าวว่าพวกเขาเปลี่ยนแม่ครัวใหม่ แต่หนูคิดว่ารสชาติไม่ได้เปลี่ยนไปนะคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางวางจานใบเล็กลงตรงหน้าคุณแม่หลิน แล้วคีบไก่อีกชิ้นวางลงบนจานใบเล็กแล้วนำไปวางลงตรงหน้าเสิ่นชิงหลี คุณแม่หลินคีบไก่ที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาชิมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจในทันที

“ยังอร่อยเหมือนเดิมนะ คุณนายเสิ่น ชิงหลีลองชิมดูสิอร่อยดีนะคะ” คุณแม่หลินพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้สองแม่ลูกจากบ้านเสิ่นพยักหน้าแล้วลองชิมดู เมื่อพบว่าอาหารตรงหน้ามีรสชาติอร่อยจริงๆ ทุกคนก็ยิ้มออกมาพลางคีบกินอีกครั้งด้วยความพึงพอใจ

อาหารอร่อยและบรรยากาศที่ดีทำให้ความตึงเครียดของทุกคนพลันผ่อนคลายลง แล้วหลังจากนั้นทุกคนจึงได้พูดคุยกันได้อย่างสบายใจและไม่ติดขัด หลินเยี่ยนฟางหันไปส่งยิ้มให้เซี่ยหยางชุน เธอรู้ดีว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไร เขาตั้งใจจะทำให้เธอพึงพอใจในตัวเขาและเขาก็สามารถทำได้จริงๆ