บทที่ 41 บุญคุณ

สีหน้าของคนในร้านหงเซวียทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา โดยเฉพาะเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างเต็มที่แล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พี่หงตานฉันเคยบอกพี่แล้วว่าสองคนนี้ดีแต่สร้างปัญหาและวันนี้พี่ก็คงจะเห็นแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้า

“พี่รู้สึกเสียใจตั้งแต่วันที่เธอและป้าซ่งออกไปจากร้านแล้วล่ะ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว ที่ผ่านมาพี่ก็ได้แต่คิดปลอบใจตัวเองว่าขอแค่เพียงสองคนนี้สามารถจูงใจให้คุณนายเสิ่นและลูกสาวมาเป็นลูกค้าที่ร้านได้พี่ก็คงจะสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ แต่พอระยะหลังๆ นอกจากสองคนนี้จะทำให้งานของพี่เสียหายแล้วยังเริ่มจะลดความเกรงอกเกรงใจที่มีต่อพี่ลง ทำให้พี่รู้สึกเสียใจทุกวันที่เลือกเข้าข้างสองคนนี้แทนที่จะเลือกเข้าข้างเธอ” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้า

“ฉันรู้ว่าพี่เองก็ต้องเลือกคนที่สามารถหาลูกค้าของตนเองให้ได้ก่อน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางหันไปที่เหยียนเหม่ยเจียงอีกครั้ง

“ว่าแต่คุณแม่มาที่นี่ตั้งใจจะมาตัดเสื้อหรือเปล่าคะ ถ้าจะตัดเสื้อคุณแม่ไปตัดที่ร้านของฉันเถอะค่ะ ถึงอย่างไรคุณแม่ก็เป็นแม่ของฉัน เมื่อหลายวันก่อนฉันตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แม่ของฉันไปตั้งหลายชุด เพื่อไม่ให้น้อยหน้ากันฉันจะตัดเสื้อผ้าให้คุณแม่ด้วยนะคะจะได้ไม่คิดว่าฉันเป็นลูกที่ลำเอียง” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดจบก็หันไปพูดกับเยี่ยหงตานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งลูกค้าของพี่นะคะ แต่คุณนายเสิ่นเธอเป็นคุณแม่ของฉัน เรื่องเสื้อผ้าของเธอฉันก็ควรจะเป็นคนดูแลด้วยตนเองค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็ถามออกมาด้วยความงุนงง

“เธอเป็นลูกของคุณนายเสิ่นหรือ แล้วคนในหมู่บ้านที่กำลังขายผักอยู่ในตลาดคนนั้นเล่า” คำถามของเยี่ยหงตานทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“คนนั้นก็แม่ของฉันเหมือนกัน ช่วงนี้ฉันได้โชคหลายชั้นนอกจากจะกำลังจะมีลูกแล้วก็ได้พ่อกับแม่ และน้องสาวเพิ่มเข้ามาในชีวิต อย่าว่าแต่พี่เลยที่มึนงงฉันเองก็ตั้งตัวไม่ติดอยู่เช่นเดียวกัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทั้งเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

แม้ว่าเสิ่นชิงหลีจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่ตนเองถูกยัดเยียดความเป็นน้องให้ แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนใจของเธอและหลินเยี่ยนฟางแล้ว การที่หลินเยี่ยนฟางมอบสถานะน้องสาวให้ก็หมายความว่าหลินเยี่ยนฟางไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองเธอที่เธอแย่งสถานะคุณหนูบ้านเสิ่นไปจากหลินเยี่ยนฟาง

“คุณแม่ไม่ได้ตั้งใจจะมาตัดเสื้อที่นี่หรอก แต่ตั้งใจว่าจะมาขอซื้อร้านหงเซวียแห่งนี้เพื่อนำไปมอบให้พี่เยี่ยนฟางต่างหาก คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้พูดคุยเรื่องซื้อขายร้านกับคุณเยี่ย สองคนนี้ก็มาพูดจาให้ร้ายพี่ให้คุณแม่กับฉันฟังเสียก่อน” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ทั้งเสวี่ยซิงซิน ชุยเหอรวมไปถึงเยี่ยหงตานก็พลันมีสีหน้าซีดเผือดไปในทันที

“อย่าไปฟังคำพูดของคนขี้แพ้สองคนนี้เชียว สองคนนี้นอกจากจะมีสมองเหมือนหมูแล้วยังขี้อิจฉาเป็นที่หนึ่ง ก่อนหน้านี้ก็อิจฉาฉันที่ทำงานดีจนพี่หงตานพึงพอใจ ต่อมาก็อิจฉาฉันที่ได้สามีดี มาตอนนี้ก็คงจะอิจฉาฉันอีกที่มีคนในครอบครัวเพิ่ม ก็เลยพยายามเอาเรื่องไม่ดีของฉันมาเล่าให้คุณแม่กับเธอฟัง” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้าแล้วส่งเสียงร้อง อ่อ ออกมา

“หลินเยี่ยนฟาง เธอนี่มันช่าง...” เมื่อเสวี่ยซิงซินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พูดจาเย้ยหยันออกมา

“ช่างอะไร ฉันเป็นคนอย่างไรหรือ อย่านะอย่ามาทำตัวเป็นนักเลงกับฉัน จริงอยู่ว่าตอนนี้ฉันตั้งท้องจนตบกับพวกเธอไม่ได้แต่ฉันก็มีคนคอยปกป้องเยอะนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดจบเหยียนเหม่ยเจียงก็ส่งเสียงข่มขู่ออกมาในทันที

“ถ้าพวกเธอกล้าลงมือตบลูกสาวของฉันก็ลองดู” เมื่อคุณนายเสิ่นพูดเช่นนี้ทั้งเสวี่ยซิงซินและชุยเหอก็ต่างหันไปมองคุณนายเสิ่นด้วยสายตาอ้อนวอน

“คุณนายเสิ่นคะ หลินเยี่ยนฟางคนนี้เป็นคนไม่ดีจริงๆ นะคะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนไปพูดอะไรกับคุณนายจนทำให้คุณนายหลงลมปากรับหล่อนเป็นลูกเช่นนี้ แต่คุณนายได้โปรดเชื่อพวกฉันเถิดค่ะ ว่าพวกฉันไม่ได้พูดโกหกหลินเยี่ยนฟางคนนี้เป็นคนไม่ดีจริงๆ” เมื่อชุยเหอพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานที่ยืนฟังอยู่ก็ทอดถอนใจออกมา

“ชุยเหอ ซิงซิน พวกเธอก็หัดรู้จักยอมลดราวาศอกลงเสียบ้างเถอะ คุณนายเสิ่นมาจนถึงที่นี่ฉันคิดว่าคงไม่ได้อยากจะซื้อร้านของฉันเพียงอย่างเดียวหรอก ใจจริงคงคิดอยากจะเล่นงานพวกเธอที่ชอบพูดจาให้ร้ายหลินเยี่ยนฟางมากกว่า” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้เสวี่ยซิงซินก็หันไปขึงตาใส่เธอในทันที

“ทำไม พอตอนนี้เห็นว่าคุณนายเสิ่นเข้าข้างหลินเยี่ยนฟางแล้วพี่หงตานก็เลยรู้สึกว่าตนเองจะต้องเข้าข้างหลินเยี่ยนฟางแล้วใช่ไหม” เมื่อเสวี่ยซิงซินพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็ส่ายหน้าในทันที

“ฉันไม่ได้พูดจาเข้าข้างใคร ก่อนหน้านี้ฉันยอมรับว่าตนเองเห็นแก่ตัว แต่ก็อย่างที่พวกเธอเห็นพอฉันไปขอความช่วยเหลือ ทั้งเยี่ยนฟาง ป้าซ่งและป้าเวินก็ต่างมาที่ร้านเพื่อให้ความช่วยเหลือฉัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันเลือกเข้าข้างพวกเธอบีบให้ทั้งสามคนนี้ต้องลาออกไปแท้ๆ ถ้าฉันยังคงพูดจาเข้าข้างพวกเธออีกฉันก็คงจะเป็นคนที่แย่มากๆ แล้ว” คำพูดของเยี่ยหงตานทำให้เสวี่ยซิงซินและชุยเหอเม้มปากแน่น พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่าสุดท้ายแล้วเรื่องราวมันจะเป็นเช่นนี้

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเธอจะยินดีที่จะไล่เด็กสองคนนี้ออกจากร้านใช่ไหม” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้า

“ฉันยินดีค่ะ เพราะถึงอย่างไรสองคนนี้ก็ไม่อาจจะช่วยทำงานให้ฉันอย่างเต็มประสิทธิภาพได้อยู่แล้ว เพียงแต่เยี่ยนฟาง ร้านของฉันในตอนนี้ไม่มีคนที่สามารถทำงานได้เลยถ้าฉันจะขอยืมคนจากร้านเธอมาช่วยงานที่ร้านของฉันสักคนสองคนจะได้ไหม รับรองว่านอกจากฉันจะให้ค่าตอบแทนกับคนที่มาช่วยงานสูงขึ้นแล้ว ฉันยังจะมอบค่าเสียเวลาให้เธอด้วย” คำพูดของเยี่ยหงตานทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองทางป้าซ่งและป้าเวินแล้วจึงได้พูดออกมาตามตรง

“ตอนนี้ที่ร้านของฉันมีป้าซ่งและป้าเวินคอยเป็นแกนนำสำคัญในการทำงาน แต่ฉันยังมีลูกน้องอีกสองคนที่พอจะทำงานเป็น ถ้าฉันจะให้ยืมตัวมาไม่กี่วันย่อมได้แต่ถ้านานเกินกว่านั้นคงจะไม่ไหว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นอันสรุปว่าฉันไม่ต้องมาขอซื้อร้านของเยี่ยหงตานแล้วใช่ไหม” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็ส่งเสียงโอดครวญออกมาในทันที

“คุณนายเสิ่นคะได้โปรดเห็นใจฉันเถิดค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันทำผิดไปแล้วและตอนนี้ฉันก็สำนึกผิดแล้วด้วยค่ะ” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็หัวเราะออกมาเบาๆ เธอหันไปมองเหยียนเหม่ยเจียงด้วยความรู้สึกดีใจที่มีคนอยากจะปกป้องเธอมากยิ่งขึ้นแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“คุณแม่คะ ถ้าพี่หงตานไม่ให้โอกาสฉัน ฉันก็คงยากจะได้งานทำและคงไม่ได้รู้จักกับป้าซ่งและป้าเวิน ส่วนเรื่องที่ฉันต้องออกไปจากที่นี่อันที่จริงถ้าฉันจะดื้อรั้นขอรั้งอยู่ที่นี่ต่อก็ย่อมได้ แต่เพราะฉันรู้ดีว่าอีกไม่นานตนเองจะเปิดร้านตัดเสื้อเช่นเดียวกันจึงได้ยอมตัดใจออกไปเองง่ายๆ ตอนนี้ฉันไม่เพียงออกไปเปิดร้านใหม่ฉันยังเรียกตัวอดีตลูกน้องของพี่หงตานอย่างป้าซ่งและป้าเวินไปทำงานด้วย ถ้าฉันยังให้คุณแม่บังคับซื้อร้านของพี่หงตานอีกฉันก็คงจะกลายเป็นคนไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณคนแล้ว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางไม่เพียงทำให้เยี่ยหงตานรู้สึกยินดีที่ไม่ต้องเสียร้านแต่ยังทำให้ทั้งเหยียนเหม่ยเจียงและเสิ่นชิงหลีมีความรู้สึกที่ดีต่อเธอมากยิ่งขึ้น