All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 231 - Chapter 240

เพ่ยหยู เซียวอวี้ตงและหวังหมิงทงรีบพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้ม พวกเขาคิดว่าการสอบในช่วงเช้าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ช่วงบ่ายนี้ยังมีแต่วิชาพื้นฐานที่พวกเขาถนัดอีกด้วยเมื่อทุกคนทานข้าวและเข้าห้องน้ำกันเรียบร้อยแล้ว พวกเพ่ยหยูตรวจสอบสิ่งของที่ต้องนำเข้าห้องสอบอีกครั้ง จากนั้นทั้งสามก็เดินไปรอตรวจที่หน้าประตูหอประชุมใหญ่อีกครั้งเซี่ยเยี่ยนได้แต่มองตามแผ่นหลังบางและหวังว่าสิ่งที่เขาติวให้ทุกคนจะช่วยให้พวกเขาสามารถสอบผ่านได้อย่างราบรื่น พรุ่งนี้ยังมีวิชาสำคัญของแต่ละสาขาที่พวกเขาจะต้องทำข้อสอบกันด้วย เซี่ยเยี่ยนไม่อยากให้ทั้งสามต้องเครียดเกินไป เขาคิดจะปล่อยให้พวกเพ่ยหยูได้พักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อนจะสอบในวันพรุ่งนี้แทนที่จะต้องมานั่งทบทวนตำราจนดึกดื่นสามชั่วโมงต่อมา เพ่ยหยู เซียวอวี้ตงและหวังหมิงทงในที่สุดก็ออกมาจากหอประชุมกันเสียที พวกเขายิ้มกว้า

“พี่เซี่ยเก่งมากเลยนะครับที่สามารถก่อตั้งบริษัทดีขนาดนี้ขึ้นมาได้ ผมว่าผลประกอบการของพี่เซี่ยจะต้องน่าทึ่งมากแน่” เซียวอวี้ตงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขามีโอกาสเห็นสิ่งของล้ำยุคที่ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทของเซี่ยเยี่ยนหลายอย่าง เซียวอวี้ตงมั่นใจว่าในประเทศยังไม่มีสินค้าพวกนี้วางขายอย่างแน่นอน“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน โค้ดส่วนใหญ่ในสินค้าพวกนี้ก็เป็นพี่เซี่ยคิดค้นใช่ไหม ฉันว่าพี่เขานี่ถ่อมตัวมากเกินไปจริง ๆ ก่อนมาก็บอกพวกเราแค่ว่าบริษัทเล็ก ๆ แต่เท่าที่ดูมานี่กลับตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงเลยนะ” หวังหมิงทงหันไปคุยกับเพื่อนรักด้วยความชื่นชมเซี่ยเยี่ยน“ปู่ว่าเพื่อนของเสี่ยวเยี่ยนก็คงต่างคนต่างไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงก่อตั้งบริษัทระดับนี้ไม่ได้ในเวลาแค่ไม่กี่ปี” ฉินจ้วงเห็นด้วยกับเด็ก ๆ เขารู้ข้อมูลมาเล็กน้อยว่าเทคโนโลยีด้านโรบอทเป็นเพื่อนของเซี่ยเยี่ยนออกแบบ

เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงพยักหน้ารับคำเพ่ยหยูเสร็จก็พากันเดินเร็ว ๆ ไปยังด้านหน้าที่มีป้ายประกาศติดอยู่ พวกเขาค่อย ๆ แทรกตัวผ่านฝูงคนเข้าไปอย่างยากลำบาก แต่ไม่นานเมื่อมีคนเริ่มเดินออกไปหลังหาชื่อตัวเองไม่พบ ในที่สุดเซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงก็ได้มาอยู่แถวหน้าของป้ายประกาศเสียที บนตัวพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากความแออัดของคนที่มาแย่งกันดูรายชื่ออย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสองรีบไล่หาชื่อสาขาที่ตัวเองสมัครอยู่พักใหญ่ เพราะระดับปริญญาโทของ MIT มีหลายสาขาที่เปิดสอบหวังหมิงทงขยับไปด้านขวาเพื่อดูว่าเป็นสาขาของเขาไหม และเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อกระดาษที่เขียนหัวข้อสาขาตัวใหญ่เอาไว้ระบุว่าเป็นสาขาสื่อดิจิทัลและเทคโนโลยีมัลติมีเดียอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ หวังหมิงทงไล่หาชื่อตัวเองตั้งแต่อันดับแรกไปจนถึงอันดับที่สิบห้าแล้วก็ยังไม่เห็นชื่อของเขา ขณะที่เขากำลังรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรงอยู่นั้น หวังหมิงทงสูดหายใจเข้าลึกแล้วไล่ดูลำดับถัดไปต่อท

เพ่ยหยู เซียวอวี้ตงและหวังหมิงทงพร้อมกับบอดี้การ์ดทั้งสี่มองส่งทุกคนไปจนพวกเขาหายลับเข้าไปในเกทด้านใน“พวกเรากลับกันเถอะ เพ่ยหยูอยากแวะกินข้าวที่ไชน่าทาวน์กันก่อนไหม” เซียวอวี้ตงเห็นเพื่อนเงียบไปเลยชวนหาที่กินข้าวขึ้นมา วันนี้พวกเขาขับรถมากันเองทั้งสามคัน“อืม...นายอยากกินอะไรล่ะ” เพ่ยหยูถามกลับอย่างคนที่คิดอะไรไม่ออก“ฉันว่าไปกินข้าวหมูแดงดีไหม จะได้สั่งกลับบ้านไปไว้กินตอนมื้อเย็นกันด้วย” หวังหมิงทงเสนออาหารจานเดียวราคาถูกแบบง่าย ๆ เพราะตอนมีพวกผู้ใหญ่อยู่นั้น พวกเขาไม่ได้จ่ายค่าอาหารเลยแม้แต่คนเดียว ตอนนี้พวกท่านไม่อยู่แล้ว หวังหมิงทงจึงอยากประหยัดค่าใช้จ่าย“ก็ดีนะ พวกพี่ชายก็ไปกินด้วยกันน

พอกลับมาถึงบ้าน ทั้งสามคนก็เหนื่อยจนไม่อยากกินอะไรเลย ยังดีที่ม่อชิวมาตามให้พวกเขาไปกินอาหารรองท้องก่อนค่อยมานั่งพักกันต่อ เพ่ยหยู เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงเลยต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องรับแขกไปยังห้องอาหารเพื่อกินข้าวเพิ่มพลังงานเสียหน่อย“นี่ งานวิจัยของฉันที่คิดจะทำ อาจารย์ที่ปรึกษาอยากให้ทุนเต็มจำนวนน่ะ พวกนายคิดว่าฉันควรรับทุนนี้ดีไหม รายเดือนก็จะมีค่าใช้จ่ายให้ด้วยนะ ประมาณหนึ่งพันสามร้อยดอลลาร์เลย ฉันตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะรับเงื่อนไขนี้ดีหรือเปล่า” หวังหมิงทงคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าอาจารย์จะอยากให้เขาเข้าร่วมกับสถาบันวิจัยแล้วแบ่งเวลาเรียนไปด้วยทำวิจัยร่วมกับอาจารย์ด้วย“อืม...ถ้าเป็นทุนที่ผูกมัดนายเอาไว้ ฉันคิดว่าไม่น่ารับหรอกนะ ยังไงเราก็มีเงินจ่ายค่าเทอมและค่าทำวิจัยอยู่แล้วนี่นา ฉันอยากให้นายได้สิทธิ์ขาดสำหรับงานวิจัยของนายมากกว่าจะมอบสิ