All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 271 - Chapter 280

 เพ่ยหยูกับหวังหมิงทงกลับถึงบ้านในเวลาต่อมา พวกเขาต่างก็ยังไม่หิวข้าว แต่เลือกที่จะให้ม่อชิวไปเรียกเซียวอวี้ตงลงมาคุยกันเรื่องการแจ้งขอลิขสิทธิ์แทน ไม่นานเซียวอวี้ตงก็ลงมาด้วยสีหน้าสงสัย เขาเห็นเพื่อนทั้งสองคนดูมีสีหน้าจริงจังแปลก ๆ เลยรีบนั่งลงที่โซฟาข้างหวังหมิงทงแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น หวังหมิงทงเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้เซียวอวี้ตงฟังอย่างละเอียดเหมือนที่เคยเล่าให้กับเพ่ยหยูฟังก่อนหน้านี้ จากนั้นเพ่ยหยูและหวังหมิงทงก็รอว่าเซียวอวี้ตงจะคิดยังไงกับเรื่องนี้ “อืม...สำหรับฉันที่ต้องไปทำงานวิจัยที่แล็ปของพี่เซี่ยไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ มีก็แต่นายนั่นแหละหมิงทงที่จะทำยังไงต่อไปเรื่องพัฒนาชิปน่ะ” เซียวอวี้ตงเป็นห่วงเพื่อนมากกว่า&nb

“ถ้าอย่างนั้นเธอรีบไปเตรียมไฟล์ให้ครบก่อนไปจดลิขสิทธิ์เถอะ ฉันจะไปบอกพวกพี่ม่อให้เองว่าพรุ่งนี้พวกเราจะเดินทางไปดีซีกัน” เซียวอวี้ตงคิดว่าพวกพี่บอดี้การ์ดน่าจะคุยกันอยู่ด้านข้างบ้านเหมือนกับทุกวันที่พวกเขานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก“ได้สิ ฝากด้วยนะอวี้ตง” เพ่ยหยูพยักหน้ารับคำแล้วรีบลุกเดินกลับขึ้นห้องไปลงโปรแกรมเอาไว้โดยครั้งนี้เธอจะลงอัลกอริทึมเพื่อป้องกันการคัดลอกไฟล์ของเธอซ่อนเอาไว้ด้วย“เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนนายเอง” หวังหมิงทงพูดจบก็ลุกเดินตามเซียวอวี้ตงไปอีกคนเมื่อทั้งสองคนเห็นกลุ่มพี่ชายทั้งสี่นั่งคุยกันอยู่ พวกเขาก็บอกเรื่องที่เพ่ยหยูต้องการทันที ม่อชิวที่ต้องไปขอเอกสารการจดลิขสิทธิ์ก็รับปากว่าหลังมื้อเช้าเขาจะรีบไป เพราะเท่าที่ม่อชิวรู้มา เที่ยวบินไปวอชิงตันดีซีมีหลายเที่ยวบิน ถึงจะไปกันช้าหน่อยก็น่าจะไม่

เพ่ยหยูนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ กว่าที่พนักงานหลายคนจะเข็นรถเข็นนำอาหารมาส่งให้พวกเขาที่โต๊ะ จากนั้นทั้งหมดก็รีบกินอาหารเพื่อจะได้กลับขึ้นไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปยังJames Madison Memorial Building เพื่อทำการจดลิขสิทธิ์ของโปรแกรมเพ่ยหยูด้วยกันในช่วงหลังมื้อเช้าม่อชิวจ่ายค่าอาหารหลังจากทุกคนกินเสร็จตามปกติ ก่อนที่พวกเขาจะกลับขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นห้องพักของตัวเองโดยไม่สนใจสายตาแขกคนอื่นที่กำลังมองกลุ่มพวกเขาอยู่คืนนั้นเพ่ยหยูนั่งเขียนเอกสารปึกใหญ่และทบทวนรายละเอียดจนดึกกว่าจะได้นอน เธอยังตรวจสอบแผ่นโปรแกรมที่บันทึกมาด้วยว่าทุกอย่างสมบูรณ์ดีหรือเปล่า ก่อนจะเข้านอนไปด้วยความสบายใจ เพ่ยหยูยังไม่ได้ส่งอีเมล์บอกเซี่ยเยี่ยนเลยว่าเธอมาที่ดีซี แต่โทนี่บอกเธอก่อนหน้านี้แล้วว่าเขาจะเป็นคนบอกเซี่ยเยี่ยนให้ เพ่ยหยูจึงวางใจได้บ้าง

“หืม? คุณมีความรู้เรื่องการสร้างชิปด้วยเหรอ” อลันถามอย่างไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะท่าทางของหวังหมิงทงดูโง่่ ๆ ซื่อ ๆ ในสายตานักธุรกิจอย่างเขา“ผมต้องใช้ในงานวิจัยเลยศึกษาเรื่องการสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่แรกครับ” หวังหมิงทงอธิบายแค่คร่าว ๆ เท่านั้น ถึงเขาจะดูซื่อ ๆ แต่ก็เห็นสายตาไม่อยากเชื่อของอลันตรงหน้าดี“อ้อ ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงมีแต่ความรู้ทางทฤษฎีแต่ยังไม่เคยลองสร้างสินะครับ” อลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเคยเห็นนักวิจัยหลายคนที่เข้ามาทำงานซึ่งรู้แต่ทฤษฎี พอให้เริ่มสร้างจริงกลับไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นสร้างชิปอย่างไรก็บ่อย“ก็คงอย่างนั้นครับ” หวังหมิงทงไม่เคยบอกใครเลยว่าเขาศึกษาวิดีโอการสร้างชิปในสมัยก่อนที่มีในหนังสืองานวิจัยที่เขาเคยยืมมาหล

“ได้ครับพี่อวี่หนิง” หวังหมิงทงพยักหน้ายิ้มรับคำอย่างเต็มใจ ถ้าเขาไม่มีอวี่หนิงคอยดูแล หวังหมิงทงก็คงทำอะไรไม่สะดวกเหมือนทุกวันนี้เป็นแน่“ของที่คุณน่าจะหาอยู่กองอยู่ตรงนั้นแหละ ค้นหาเอาเองนะ” ชายวัยกลางคนชี้ไปยังกองเศษซากอุปกรณ์ไฟฟ้ามากมายหลายอย่างทับถมกันเป็นกองใหญ่“ขอบคุณที่พามานะครับ ขอเวลาผมหาดูสักหน่อย” หวังหมิงทงรู้สึกเกรงใจไม่น้อย เขาเห็นกองสิ่งของมากมายก็คิดว่าคงต้องค้นหาโดยใช้เวลานานไม่น้อยเลยทีเดียว“เลือกตามสบายเถอะ ผมอยู่ในห้องด้านโน้นนะถ้าคุณอยากซื้ออะไร” ชายคนนั้นชี้นิ้วไปยังที่ห้องห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกองสิ่งของที่หวังหมิงทงต้องดูมากนัก“ครับ” หวังหมิงทงพยักหน้ารับคำว่าเขาเห็นห้องที่ว่านั่นแล้ว