All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 261 - Chapter 270

“คู่หมั้นของเจ้านายมาถึงได้ห้านาทีแล้วค่ะ ฉันพาพวกเขาไปที่ห้องรับรองแล้ว” พนักงานต้อนรับรีบเข้ามารายงานเมื่อเห็นเซี่ยเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมผานฟงเหมือนกับทุกวัน“อืม...ขอบคุณมาก คุณไปบอกคนในห้องแล็ปเอาไว้ด้วยว่าอีกสักพักผมจะพาแขกเข้าไปชมงานวิจัยที่พวกเขากำลังทำกันอยู่” เซี่ยเยี่ยนบอกอย่างเย็นชา“ทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปบอกพวกเขาให้” พนักงานต้อนรับรีบรับคำอย่างเร็วเซี่ยเยี่ยนที่พูดจบแล้วพาผานฟงเดินไปที่ห้องรับรองด้านในทันที เขาไม่อยากเสียเวลาที่พวกเพ่ยหยูจะเรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายเสมือนขนาดเล็กที่ทีมวิจัยกำลังสร้างอยู่ ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงสามสิบเปอร์เซนต์ของการสร้าง เครือข่ายเสมือนนี้ก็สามารถนำไปทดลองใช้งานร่วมกับโปรโตคอลที่เซียวอวี้ตงกำลังคิดค้นขึ้นได้แล้ว

หลังมื้อเช้าวันต่อมา เซี่ยเยี่ยนวันนี้แต่งตัวสบาย ๆ ด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงแสลคสีดำพร้อมเข็มขัดแบรนด์ดัง ที่ข้อมือของเขาสวมนาฬิกาที่เพ่ยหยูซื้อให้ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด เซี่ยเยี่ยนก็เดินไปขึ้นลิฟท์เพื่อไปขึ้นรถของโรงแรมที่น่าจะมารออยู่ก่อนตามที่ผานฟงโทรไปเรียกก่อนหน้านี้ วันนี้เซี่ยเยี่ยนเตรียมเงินสดเอาไว้ประมาณหนึ่งหมื่นดอลลาร์สำหรับเลี้ยงเพ่ยหยูในเดทแรก เขาตื่นเต้นไม่น้อยและยังไม่รู้ว่าเพ่ยหยูจะชอบสถานที่ที่เขาพาไปบ้างหรือเปล่า ส่วนบัตรเครดิตของเขาก็พกเอาไว้ในกระเป๋าสตางค์แบรนด์หรูด้วยรถของโรงแรมใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึงบ้านเซี่ยเยี่ยนที่เคมบริดจ์ ระหว่างทางมายังที่นี่ เซี่ยเยี่ยนโทรบอกเพ่ยหยูเอาไว้แล้วว่าเขาจะมาถึงประมาณกี่โมง ทำให้ตอนนี้ประตูรั้วด้านหน้าถูกเปิดเอาไว้และคนขับรถของโรงแรมก็ขับเข้าไปส่งแขกพิเศษถึงด้านในทันที ต่างจากเมื่อหลายวันก่อนที่เขาส่งแขกทั้งสองแค่ที่หน้าบ้าน“

เซี่ยเยี่ยนหันมองคนตัวเล็กที่ควงแขนเขาอยู่ด้วยความแปลกใจ แต่พอเห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเพ่ยหยูเข้าไป เซี่ยเยี่ยนก็เผลอยิ้มบางตามไปด้วยอีกคน เขาคิดไม่ถึงว่าเพ่ยหยูจะกล้าทำตัวใกล้ชิดกับเขามากขนาดนี้ต่อหน้าคนในห้างเป็นจำนวนมากหลังจากเก็บของกันเสร็จแล้ว เซี่ยเยี่ยนก็กลับมาจับมือเพ่ยหยูด้วยความรู้สึกใกล้ชิดมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความรู้สึกจริง ๆ ออกมาต่อหน้าเธอเลย“เราจะไปกินอะไรกันดีคะพี่เยี่ยน” เพ่ยหยูหันไปถามคนตัวสูงอย่างร่าเริง“น้องเพ่ยหยูอยากกินอาหารทะเลหรือเปล่าครับ ถ้าอยากกินก็ไปร้านเดิมกัน” เซี่ยเยี่ยนคิดว่าเพ่ยหยูน่าจะชอบอาหารทะเลมากกว่า“ก็ได้ค่ะ มีพี่เยี่ยนช่วยแกะเปลือกให้ ฉันกินได้เยอะแน่เลย” เพ่ยหยูยิ้มกว้างอย่าง

คนทั้งกลุ่มเดินออกจากห้างสรรพสินค้าตรงไปยังไชน่าทาวน์ที่อยู่ไม่ไกลทันที พวกเขาตรงดิ่งไปยังร้านประจำที่เคยมากิน เพ่ยหยูบอกม่อชิวให้จองห้องพิเศษเช่นเคยเพื่อจะได้นั่งกินกันเงียบ ๆ ในห้อง ดีกว่าจะต้องไปนั่งฟังคนคุยกันเสียงดังด้านนอกพวกเขาสั่งอาหารไม่นานก็ได้รับอาหารมาส่งถึงโต๊ะ ระหว่างกินอาหารพวกเขาก็คุยกันไปด้วยเรื่องงานวิจัยที่จะทำกันต่อหลังจากไปส่งเซี่ยเยี่ยนขึ้นเครื่องเพื่อกลับประเทศ“ชิปของนายอีกไม่นานก็จะได้แล้วใช่ไหมหมิงทง นายคิดจะพัฒนาชิปนี้ด้วยไหมถ้ามันยังไม่เป็นที่พอใจหลังจากลองใช้ดู” เซียวอวี้ตงหันไปถามหวังหมิงทง“ก็ต้องลองดูก่อนนะ ฉันยังต้องศึกษาเรื่องการสร้างชิปความจำสูงเพิ่มอีกมาก” หวังหมิงทงยืมหนังสือจากห้องสมุดมาไว้ไม่น้อยเกี่ยวกับการสร้างชิป เขาเหลือแค่ลองสร้างในห้องแล็ปของมหาวิทยาลัยดูเท่านั้น ซึ่งเรื่อง

พวกเพ่ยหยูรอจนกระทั่งเซี่ยเยี่ยนกับผานฟงเดินลับสายตาไป พวกเขาจึงหันหลังเพื่อออกจากสนามบินและกลับขึ้นรถของตัวเอง ครั้งนี้ม่อชิวไปขับรถให้กับเพ่ยหยูเพราะดูท่าทีคุณหนูของเขาแล้วก็ไม่วางใจที่จะให้เธอขับกลับเองคนเดียวสักเท่าไหร่ อีกทั้งตอนนี้เวลาก็ค่ำมากแล้วด้วย ระยะทางจากสนามบินกลับไปบ้านที่ฝั่งเคมบริดจ์ยังต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงถึงแม้จะไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนก็ตามทีเมื่อกลับมาถึงบ้าน ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับห้องพักของตัวเอง เพ่ยหยูรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที พรุ่งนี้ยังมีวันหยุดอีกวันก่อนจะต้องไปเข้าเรียนในช่วงสายวันจันทร์ เธอคิดที่จะลุยงานวิจัยให้ได้มากที่สุดเพื่อที่โปรแกรมการสร้างโปรโตคอลเสมือนอาจเสร็จก่อนที่เซียวอวี้ตงจะใช้โปรแกรมเก่าสร้างเสร็จ เพ่ยหยูอยากให้เพื่อนทดสอบโปรแกรมและสามารถซิมมูเลทงานได้ก่อนที่จะนำไปทดสอบจริงที่แล็ปของบริษัทเซี่ยเยี่ยนหลังมื้อเช้าวันต่อมา เพ่ยหยูรีบกลับขึ้นห้องของตัวเองเพื