บทที่2

 

วันต่อมาสี่ทุ่มสิบห้านาที...

"โอยย อยากลาออก..เหมือนร่างจะแหลกยังไงก็ไม่รู้งานออฟฟิศเหนื่อยมาก"

ผมเดินลากขาไปตามฟุตบาทที่แสนคุ้นเคย ทว่าคืนนี้ บรรยากาศกลับผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิง เสียงตะโกนด่าทอผสมกับเสียงของแข็งกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วซอยตึกแถวเก่าๆ ของผม

โครมมมมม!!

ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ

"แม่ง..ตีกันอีกแล้วทำไมเตี่ยกับแม่ต้องมาซื้อตึกย่านนี้ด้วยก็ไม่รู้เมื่อก่อนค้าขายคึกคักตอนนี้ตีนคึกคักมาก"

ผมหยุดก้าวขายืนตัวแข็งทื่อกลมกลืนกับเสาไฟฟ้าหรืออะไรสักอย่างแถวนี้เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชายฉกรรจ์นับสิบคนกำลังรุมตะลุมบอนกันอย่างบ้าคลั่งกลางถนนมันไม่ใช่แค่การชกต่อยธรรมดา แต่มีการใช้ไม้มีดเข้าห้ำหั่นกันด้วย

หน้าบ้านกูเลย..

แล้วจะเข้าบ้านยังไงมีทางเข้าทางเดียว

ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!

ฟิ้วว~ ตุ้บบบ!

เฮ้ยไม้!! ดีนะหลบทัน

ผมสั่นไปทั้งตัวพยายามจะหันหลังกลับแต่ขามันแข็งทื่อwไม่กล้าขยับได้แต่นั่งยองๆ แอบหลังเสาไฟฟ้าด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ สัตว์กินพืชตัวเล็ก น่ารัก?

“เสวียนอู่ไอ้เหี้ย!”

“เออกูรู้ว่ากูเหี้ยแต่กูไม่ได้โง่แบบมึงที่ลนมาหาตีนถึงถิ่นกู”

ชายตัวโตคนหนึ่งโดดเด่นออกมาท่ามกลางวงล้อมอันธพาลร่างสูงใหญ่ เชิ้ตดำปลดกระดุมโชว์แผงอกกว้างที่มีรอยสักเข้ม ผิวขาวจัดแบบคนจีนแต่แววตาดุดันเหมือนปีศาจที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาถูกนักเลงต่างถิ่นเรียกว่าเสวียนอู่

ชื่ออย่างกับปีศาจเต่าจีนพันปี

"ผลัวะ! ปั่ก!"

หมอนั่นโคตรจะแบดบอยอย่างกับตัวร้ายในละคร เขาเคลื่อนไหวเหมือนนักล่าทุกส่วนของร่างกายขยับไหลลื่น หนักแน่นและแม่นยำ

ผลั่วะ

หมัดหนักๆ กระแทกเข้าหน้าคู่อริจังๆ มันร่วงลงไปกองกับพื้น ก่อนจะใช้ท่อนแขนแข็งแรงล็อคคออีกคนแล้วกระแทกเข่าใส่ไม่ยั้ง

ผลั่กก!! ผลั่ก!

ทันใดนั้น คู่อริคนหนึ่งกระเด็นออกมาเห็นผมแอบอยู่ มันตาขวางพรวดพราดเข้ามาหาพร้อมกับมีดพกในมือ

"เห้ย! แอบดูอะไรมึงเรียกตำรวจเหรอ!"

ตายแน่พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย!!

"เป๊งงงงง"

เสียงของแข็งกระทบกันดังสนั่น ผมลืมตาขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว... ร่างสูงยืนค้ำหัวจังก้าตรงหน้าผม เขาใช้ท่อนเหล็กตวัดคมมีดที่เงื้อลงมาหมายจะแทงคนเซ่อที่นั่งมองนักเลงตีกันแล้วถีบยอดอกนักเลงคนนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ

โครมมม!!

สายตาดุดันโหดเหี้ยมคล้ายจะฆ่าคนได้ นักเลงที่โดนถีบหงายท้องทำมาเฟียแสยะยิ้มร้ายคล้ายพวกโรคจิตนิ้วยาวที่ยังเปื้อนคราบเลือดเชยคางผมขึ้นกลิ่นคาวเลือดคลุ้งแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดว่าไอ้นิ้วยาวๆ กับคนตัวโตหน้าตี๋นี้มัน..

โคตรหล่อกระชากวิญญาณชะมัด

"ไอ้หน้าเซ่อยืนบื้อทำบ้าอะไรเข้าบ้านไป!"

แม่ง..ขนาดด่าคนอื่นยังหล่อ เป็นลูกครึ่งจีนที่โคตรจะดาเมจเสียงห้าวห้วนติดสำเนียงจีนกลางมีสเน่ห์เต็มไปด้วยอำนาจ

ตึกๆๆๆๆๆ

วินาทีนั้น...หัวใจผมเต้นแรงจนจะทะลุออกมานอกอก สายตาที่มองมาอย่างร้ายกาจคุกคามดิบ เถื่อนถ่อย สถุน จนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายได้ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอย่างประหลาดความตราตรึงนั้นจะอยู่เพียงเสี้ยววินาที...เพราะเฮียโหดลุกขึ้นไปถีบยอดหน้าคู่อริเต็มตีน

"ผลัวะ!"

“อู้ววว หน้าหงายเลอ~”

ผมเดินตัวลีบๆ หลบเข้ามาไขกุญแจบ้านที่เป็นเหล็กยืดสมัยเก่าเพราะมันทนไม้ทนมือตอนพวกนักเลงตีกันหน้าบ้านแบบนี้ไง

ช่วยไม่ได้ก็พ่อแม่ทิ้งบ้านนี้ไว้ให้อย่างน้อยก็ไม่ต้องเช่าบ้านอยู่ที่นี่เขตติดต่อไชน่าทาวน์แถวเยาวราชข้าวของถูกซะเมื่อไหร่เงินเดินสองหมื่นกว่าจะไปพอใช้อะไร แค่ไม่เป็นหนี้ก็บุญหัว

ผมอยู่คนเดียวมานานแล้ว อยู่แบบเรียบง่ายใช้ชีวิตแบบเดิมทุกวัน ตื่นมากินหมูปิ้งเดินไปทำงานที่อยู่ห่างจากบ้านหนึ่งกิโลบางทีก็นั่งรถเมล์เพราะปกติไม่เคยไปทำงานสาย

กลางวันกินก๋วยเตี๋ยวหรือไม่ก็ขนมปังกาแฟกลับบ้านกินอาหารตามสั่งแวะร้านแปะเหว่งซื้อน้ำเต้าหู้กินก่อนนอน วันหยุดนอนดูหนังกินขนมอยู่บ้านมีแค่นั้นมาตลอด

โครมมม!

“เฮ้ยย ตกใจหมดกะลังจะดราม่า”

ร่างใครสักคนปลิวมากระแทกประตูบ้านเสียงดังสนั่นไม่ไกลมีใบหน้าคุ้นเคยของนักเลงตาตี่มองลอดซี่เหล็กเข้ามา มุมปากนั่นยกยิ้มข้างหนึ่งอีกแล้ว ยิ้มเหมือนวันนั้น ตอนนั้น และขยับปากหล่อๆ ไร้เสียงแสนคุ้นเคยว่า..

 

ค

ว

ย

..แม่ง ต้องเป็นคนแบบไหนวะถึงชอบแจกกล้วยให้คนอื่นไปทั่วแบบนี้ หรือความจริงแล้วจะชมว่าสวย..ผมเป็นผู้ชายนะแล้วสอเสือกับคอควายก็ไม่ใกล้เคียงกันสักนิด

“เพ้อเจ้ออะไรวะกู”

"อ่ะ!!คุณข้างหลัง"

ผั่วะ

ผมที่แอบมองลอดรูประตูเผลอร้องออกมาดังลั่นเพราะมีนักเลงใช้ท่อนไม้ใหญ่ฟาดเข้าที่ศีรษะของเฮียตี๋อย่างจัง

เลือดแดงฉานกระเซ็นออกมาอาบแก้มเขา ท่ามกลางความตกใจของผมแต่เขากลับไม่ร้องสักแอะ เท่ชะมัด

เขาหันไปมองคู่อริที่แอบลอบกัดด้วยสายตาเยือกเย็นสายตาที่บอกชัดเจนว่า..

ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่มึง

โครมมมม!!!

อ๊าคคคคค!!

ปกติผมอยู่บ้านก็ชอบอุดหูจึงไม่ค่อยได้ยินอะไรสักเท่าไหร่ช่วยไม่ได้การใช้ผนังบ้านร่วมกับคนอื่นก็ต้องจัดการตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานก็มีตำรวจมาไล่พวกนักเลงที่แย่งกันทำมาหากินแบบเทาๆ ทำอย่างกับอยู่สมัยล่าอาณานิคมพวกป่าเถื่อนเอ๊ย..

เอ๊ะ..

รถไฟฟ้าแบรนด์ดังสีดำสัญญชาติจีนของเฮียตี๋นักเลงปากไม่ดีแต่หล่อคนนั้นมาจอดเบียดประตูอีกแล้ว

"ทำไมชอบอยู่บนรถวะ หัวแตกขนาดนั้นแท้ๆ" ผมบ่นพึมพำกับตัวเองหลังเพ่งมองร่างใหญ่โตสิงสถิตอยู่บนรถอย่างกับแม่ย่านาง

เฮียตี๋..คนแบดๆ คนเดิม นั่งอยู่กะสาวท่าทางเลื้อยเก่งอย่างกับแม่งู นมใหญ่กว่าหน้ากูอีกแม่งเป็นคนหล่อแล้วคงจะรวยมากเปลี่ยนสาวไม่ซ้ำหน้า

แต่..ว่าก็ว่าเถอะทำไมต้องมาอยู่บนรถกันวะ ก็น่าจะมีตังไม่ใช่เหรอ ทำธุรกิจเทาๆ จะอยู่โรงแรมห้าดาวแปดดาวก็ยังได้ทำไมต้องบนรถ?

ไม่เข้าใจ?