บทที่3

 

รถคันหรูอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งเฉิน เสวียนอู่พ่อค้าขายเหล้าและรถนำเข้าจากจีนนั่งพิงเบาะหลังด้วยท่าทางหงุดหงิด เลือดสีแดงสดไหลซึมจากแผลที่หัวลงมาอาบแก้มขาวจัดจนดูน่ากลัว

ทั้งที่เป็นคนมีตังจะนั่งชี้นิ้วสั่งลูกน้องก็ยังได้แต่ความเลือดร้อนที่ชอบลงมือจัดการกับคู่อริด้วยตัวเองยังคงเดิมไม่ว่าจะตอนอายุยี่สิบหรือตอนนี้ชาวจีนหัวร้อนที่ชื่อ"เฉิน เสวียนอู่" ก็ยังคงนำหน้าลูกน้องเสมอ

"เฮียเสวียนขาเจ็บมากไหมเนี่ยดูสิหน้าหล่อๆ แหกหมดเลย ให้หนูช่วยไหมคะ"

"หน้าอย่างลื้อเนี่ยนะทำอะไรเป็นนอกจากร่อนใส่คนนั้นทีคนนี้ทีออกไปห่างๆ เลยไป!"

หญิงสาวข้างกายพยายามเบียดกายเข้าหาพลางซบหน้าลงบนลาดไหล่กว้าง มือเรียวเอื้อมลงต่ำไล้ไปมาบนท่อนขาแกร่งใต้เนื้อผ้ายีนส์ราคาแพงหมายจะปลดกางเกงของชายหนุ่มเพื่อปรนเปรอให้

ปึ้กกก!

"ออกไป!"

เสวียนอู่ยกกำปั้นทุบหน้าคอนโซลรถเสียงดังลั่นตวาดเสียงกร้าวแววตาดุจเสือร้ายตวัดมองจนหญิงสาวเธอสะดุ้งสุดตัว

"บอกให้ออกไปไงวะ! กูกำลังหงุดหงิดอยากตายมั้ยห๊า!"

เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว มาเฟียสบถเบาๆ ในลำคอพลางหลับตาลงนิ่งเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะกระจกเบาๆ ดังขึ้นตรงหน้าต่างรถฉุดให้เขาลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าอีกครั้งด้วยความรำคาญใจ ปากหยักกระตุกอ้าออกเตรียมพ่นมลพิษใส่เต็มที่

“กูบอกว่า..”

ด้านนอกรถปรากฏร่างเล็กยืนตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ แผ่นหลังค่อมลงพลางก้มหน้ามองพื้นจนคางชิดอก ในมือข้างหนึ่งกำกล่องปฐมพยาบาลขนาดพกพาเอาไว้แน่น ดูจากสภาพแล้วคงเพิ่งรีบวิ่งไปคว้ามาจากร้านสะดวกซื้อแถวนั้นมาหมาดๆ

พรื้ดดด

เสวียนอู่กดปุ่มลดกระจกลงช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องเขม็งไปยังคนใสซื่อที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความกดดันระดับที่ทำให้คนมองแทบจะหยุดหายใจ โดยที่เขายังคงปิดปากเงียบไม่ยอมเอ่ยคำพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

"คือ คือว่า...ขอบคุณที่เมื่อกี้ช่วยกันนักเลงให้นะครับ" ผมพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

พลางช้อนสายตาขึ้นมองคนในรถเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะรีบหลบวูบลงต่ำตามเดิม ด้วยความรู้สึกเกรงกลัวและซาบซึ้งใจผสมปนเปกันไปหมด

"..."

เขายังคงนิ่งงันดุจรูปปั้น มีเพียงจังหวะการหายใจเข้าออกหนัก ๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาจนผมเริ่มทำตัวไม่ถูก

"คุณ เลือด...เลือดคุณออกเยอะมากหัวน่าจะแตกไม่ไปหาหมอหน่อยเหรอครับ?"

ผมละล่ำละลักถามพลางชี้มือสั่น ๆ ไปที่บาดแผลบนขมับของเขา สีหน้าของผมตอนนี้คงดูตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด

"เสือกเหี้ยไรคนจะนอน"

เสียงทุ้มตวาดสวนกลับมาทันควันพร้อมกับใบหน้าคมที่บิดเบี้ยวด้วยความรำคาญใจ เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางขยับตัวพิงเบาะด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น

(เอ๊า..กูผิดอะไร?) ผมยืนอึ้ง กะพริบตาปริบ ๆ มองคนพาลด้วยความรู้สึกหน้าร้อนวูบที่อุตส่าห์หวังดีปากสุนัขไม่รับประทานจริงๆ

"คุณจอดรถหน้าบ้านผม.." ผมพึมพำบอกพลางบุ้ยหน้าไปทางประตูเหล็กที่ถูกรถคันหรูจอดเกยจนแทบไม่เหลือทางเข้าออก

"กูจะจอดใครจะทำไมกูก็จอดที่นี่ประจำ"

เขาตอบกลับเสียงเรียบพลางพิงหลังกับเบาะรถด้วยท่าทางสบายๆ สายตาคมกริบมองเจ้าของบ้านด้วยหางตา เหมือนมองจิ้งจกเกาะประตูรถ

ตรรกะบ้าบออะไรของเฮียแกวะเนี่ย

"แต่..นี่บ้าน.." ผมขมวดคิ้วพยายามจะอธิบายต่อ แต่พอเจอสายตาดุๆ ที่มองสบมาก็ทำเอาผมเริ่มจะพูดไม่ออก

"มึงมีปัญหาเหรอไอ้้หน้าเซ่อหรือมึงอยากจะโดนอีกคน" เขาขยับกายเข้ามาใกล้ขอบกระจกพลางเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย น้ำเสียงที่กดต่ำลงทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นมาทันที

"ไม่ๆๆๆ ไม่อยาก คือถ้าคุณตายหน้าบ้านผมล่ะ.." ผมรีบละล่ำละลักปฏิเสธก่อนจะหลุดปากพูดสิ่งที่กังวลออกไป จนคนฟังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความคาดไม่ถึง

"ควย!" เขาสบถออกมาเสียงดังพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความโมโห สายตาที่มองมาดูอยากจะพุ่งออกมาขย้ำคอผมเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"เอ่อ.. บางทีคุณอาจจะเข้าใจผิดว่าคำนี้คือคำชมที่คนไทยใช้กันแต่ผมจะบอกอะไรคุณอย่างหนึ่งนะครับไอ้คำว่าคว..เอ่อกล้วยที่คุณชอบพูดใส่ผมแบบไม่มีเสียงนั่นเขาเอาไว้ใช้ด่ากันนะครับไม่ได้เอาไว้ผูกมิตร…แหะ แหะ"

ผมพยายามทำใจดีสู้เสือร่ายยาวออกไปรวดเดียวด้วยสีหน้าจริงจัง หวังจะสั่งสอนคนไร้มารยาทให้เข้าใจขนบธรรมเนียมภาษาไทยเสียใหม่

"แล้วไงวะไอ้หน้าหมา" เขาไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังจ้องหน้าผมกลับ

ด้วยสายตายียวนกวนบาทาคล้ายจะบอกว่ากูรู้แต่กูจะด่า มีอะไรไหม

(..เอ่อะ..สถุนจริงๆ ไม่ติงนัง) ผมได้แต่ยืนใบ้รับประทาน มองค้อนคนตรงหน้าด้วยความเอือมระอาในใจกับนิสัยป่าเถื่อนที่กู้ไม่กลับของเขา

"งั้นขยับรถหน่อยได้มั้ยครับ คุณจอดปิดหน้าบ้านผมมิดเลย" ผมขยับเข้าไปใกล้กระจกอีกนิดพลางส่งสายตาขอร้องพร้อมกับบุ้ยปากไปทางประตูบ้านที่โดนรถของเขาเบียดจนแทบไม่มีทางออก

"ปกติก็ไม่ออกไปไหนจะเดือดร้อนอะไร" เขาพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ พลางปรายตามองสภาพผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน

"คุณรู้ได้ไงครับ!"

ผมสะดุ้งสุดตัวพลางถลึงตาใส่ด้วยความตกใจ แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาทันทีเมื่อความลับเรื่องการเก็บตัวของผมถูกคนแปลกหน้าฉีกกระจุย

“รู้ก็แล้วกัน”

เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างเย็นชาเหมือนเดิม

ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคนในรถเพียงครู่เดียว ก่อนจะรีบหลบสายตาหนีเพราะความดุดันที่แผ่ออกมา จนต้องหดคอกลับมามองพื้นอย่างเดิมเพราะสู้รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาไม่ไหว

(ด้าย~จะเอาอย่างนี้ใช่ไหมเฮีย)