บทที่5

 

สายตาคมปรายมองสำรวจริ้วรอยความประหม่าที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าจืดชืดอย่างพิจารณาปากเล็กๆ พ่นคำถามกวนตีนด้วยใบหน้าน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาจังหวะหายใจของคนฟังสะดุดไปชั่วครู่ ก่อนที่มือหนาจะออกแรงดันร่างเล็กให้ลุกออกไปจากตักแกร่งตัดรำคาญ

"เข้าบ้านไปซะ"

มาเฟียตาตี่พูดเสียงเบาไม่ดุดันเหมือนตอนไล่สาวลงจากรถ แววตาแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทว่าดุร้ายไม่เปลี่ยน

คุณนักเลงหันหน้าไปอีกทางสบถออกมาเบาๆ

"..อยากเย็ดเว้ย”

"..เมื่อกี้ว่าไงนะครับ อะไรเล็ด?"

ผมขมวดคิ้วถามกลับด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็แอบคาดหวังว่าเฮียแกคงจะซึ้งน้ำใจจนหลุดคำขอบคุณออกมาแต่ดันพูดเบาไปหน่อย ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขอบกระจกอีกนิดเพื่อเงี่ยหูฟัง

ดวงตาเรียวรีตี๋จ๋าตวัดหันมามองนิ่งที่ตาโตๆ ของคนไทยแท้อย่างผม เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนที่ปากหยักทรงเสน่ห์นั่นจะขยับน้อยๆ บรรจงเน้นคำช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำออกมาอย่างไพเราะเสนาะหูว่า

"ค ว ย"

จ้ะ~ แจกกล้วยอีกล่ะ ผมยืนอึ้งกะพริบตาปริบๆ มองไอ้คนป่าเถื่อนที่ด่าเสร็จก็หลับตาหนีกันหน้าตาเฉย ถ้าไม่ได้ยินว่าชื่อเสวียนอู่อะไรนั่นนะ ผมจะเปลี่ยนชื่อเล่นให้เฮียแกใหม่ว่า

‘เฮียกล้วย’

คนอะไรปากเสียแบบนันสต๊อปจริงๆ

"แล้วคุณไม่กลับบ้านเหรอครับ"

ผมถามทิ้งท้ายด้วยความสงสัยเกาะขอบกระจกมองคนตัวโตที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

"กลับทำไม ร้านเหล้ากูอยู่ซอยถัดไปเนี่ย"

เขาตอบด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ คล้ายเป็นเรื่องปกติสามัญที่ใครเขาก็ทำกัน

"อ้าว? มีร้านเหล้าก็ต้องมีลานจอดรถสิค้าบ มาจอดหน้าบ้านผมทำไมเนี่ย"

ผมโพล่งออกมาอย่างลืมตัว พลางกางแขนออกกว้างเป็นเชิงฟ้องว่ารถเขามันจอดเบียดบังความเป็นส่วนตัวของผมขนาดไหน

"ก็ที่นี่เงียบดี เหมือนบ้านร้าง เจ้าของบ้านก็ไม่มีรถ ตัวก็ลีบ...เหลือช่องไว้ให้มึงเดินออกมาได้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"

เขาปรายตมองผมด้วยสายตาเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับประเมินแล้วว่าขนาดตัวอย่างผมมุดช่องแคบออกมาได้สบาย

ที่พูดนั่นประตูคนหรือประตูหมาลอดฟะ

"อะไรเนี่ย! มาจอดหน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้ต้องจ่ายค่าที่จอดด้วยนะครับ" ผมยืดอกเถียงคอเป็นเอ็น พยายามทำใจดีสู้เสือเรียกค่าเสียหายจากการโดนรุกราน

"เท่าไหร่" คราวนี้เขาลืมตาขึ้นจ้องหน้าผมเขม็ง พลางเลิกคิ้วสูงอย่างท้าทาย

"อืมมม..." ผมลากเสียงยาวพลางทำท่าคิดหนัก ทั้งที่ในใจเริ่มหวั่นกับสายตาดุร้ายที่จ้องจะงาบหัวผมอยู่รอมร่อ

ปึ้ก! ธนบัตรปึกหนาถูกยัดใส่คอเสื้อยืดจนสะดุ้ง

"เอาไป แล้วอย่ามาบ่นให้กูรำคาญอีก"

"หมื่นนึง! เยอะเกิ๊นผมพูดเล่นเฉยๆ"

ผมลนลานคว้าปึกเงินมาถือไว้พลางทำตาโตเท่าไข่ห่าน ใจหนึ่งก็งกแต่อีกใจก็กลัวจนขาสั่น

"เอางี้ได้ไหมอ่า... มาจอดบ้างเป็นบางวันก็ได้ ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก"

"ไม่เอา" เขาตอบสั้นห้วนพลางหลับตาลงตัดบทอย่างเย็นชา

"งั้น... วันเว้นวัน?" ผมยังคงต่อรองเสียงอ่อย หวังจะหาจุดตรงกลางให้ชีวิตสงบสุขขึ้นบ้าง

"ไม่เอา"

"เอ๊า! นั่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่เอา นี่หน้าบ้านผมนะคุณ!" ผมเริ่มโวยวายเมื่อเห็นท่าทางเอาแต่ใจระดับสิบของมาเฟียหน้าตี๋ ที่ดูเหมือนจะยึดพื้นที่หน้าบ้านผมเป็นอาณาจักรส่วนตัวไปเสียแล้ว

"ทำไม หรือมึงจะให้กูเอามึง" จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นจ้องหน้าผมด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงราบเรียบทว่าทำเอาขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง

"ม่ายยย!" ผมรีบส่ายหน้าพัลวันจนคอแทบเคล็ด

"งั้นอย่าเอาใครมาเอาบนรถที่จอดหน้าบ้านผมได้ไหม เดี๋ยวคนแถวนี้หาว่าเป็นผม! มันดู...ดูโรคจิตอ้ะ"

ผมพูดออกไปตามที่คิดพลางทำหน้าแหย แค่จินตนาการว่าเฮียตี๋ปี้ไม่เลือกมาขย่มรถหน้าบ้านก็หน้าแดงเถือก

“แค่ไม่เอาใครบนรถ กูจะทำอะไรก็ได้ใช่มะ”

เขาถามย้ำพลางปรายตามามองเหมือนกำลังนึกสนุกกับท่าทางลนลานของผม แววตาคู่นั้นดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่งจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะเซ็นสัญญากับปีศาจซะอย่างนั้น

“ค้าบๆๆ”

ผมรีบพยักหน้ารับรัวๆ เป็นพัลวัน นาทีนี้ขอแค่ไม่มีกิจกรรมติดเรทมาฉายโชว์หน้าประตูบ้านให้ต้องอับอายขายขี้หน้าชาวช่องก็พอ

จะยอมสลับหน้าบ้านให้เฮียแกจอดได้ตามสบายเลย จะจอดนอน จอดพัก หรือจอดแช่จนยางละลายก็เชิญตามสะดวกเลยครับคุณนักเลง

..