All Chapters of นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Chapter 231 - Chapter 240

ตอนที่ 78 องค์ชายองค์หญิง1 สงครามภายในของแคว้นฉู่จบลงเพียงไม่ถึงเดือนการค้าระหว่างแคว้นกลับเฟื่องฟูขึ้นมาก เหล่าคหบดีสามารถเดินทางค้าขายกับแคว้นโดยรอบได้อย่างอิสรเสรี ความเสียหายจากสงครามภายในถูกชดเชยด้วยเงินภาษีการค้า ไม่เพียงแต่การค้าขายที่เจริญรุ่งเรือง การเกษตรของราษฎรที่เคยชะงักจากการเก็บภาษีที่มากเกินควรก็ถูกแก้ไขแล้ว ราษฎรเริ่มกลับมาทำการเกษตรอีกครั้ง ตำแหน่งขุนนางในราชสำนักถูกจัดการอย่างเหมาะสม มีทั้งที่ถูกปลด ลดตำแหน่ง เพิ่มตำแหน่ง และได้รับโทษ ซึ่งล้วนแล้วแต่เกิดจากสิ่งที่พวกเขาเลือกเอง ขุนนางตระกูลใดเข้าร่วมกับอดีตฮ่องเต้ฉู่เทียนเกอก่อกรรมทำชั่วก็ถูกตัดสินโทษประหารชีวิต ซึ่งโทษทัณฑ์นั้นขึ้นอยู่กับการกระทำความผิด รัชศกที่หนึ่งของฮ่องเต้ฉู่อวี่ซวนถูกประกาศอย่างเป็นทางการ ในวันที่ถูกสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้โดยมีการประกาศพระราชโองการของอดีตฮ่องเต้ฉู่หลงชวนอันเป็นพระบิดา และในงานสถาปนาวันนี้ก็มีการแต่งตั้งพระชายาเว่ยฮุ่ยเหมยขึ้นเป็นฮองเฮาเคียงบัลลังก์ แต่งตั้งชินอ๋องฉู่หมิงเป็นองค์รัชทายาท ในท้ายที่สุดก็ยังแต่งตั้งองค์หญิงฉู่หว่านหนิงหรือเดิมคือองค์หญิ

ตอนที่ 78 องค์ชายองค์หญิง3 แอด... เสียงประตูเปิดออกมาทำให้ร่างสูงที่นั่งพิงเสาลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ทำท่าจะลุกขึ้นไปถามว่าด้านในเป็นเช่นไร “ใกล้แล้วเพคะ ใกล้แล้ว คนแรกใกล้จะคลอดแล้ว” ซุนมามาคนสนิทของฮองเฮาเดินออกมาด้วยสีหน้ายินดี เมื่อศีรษะเด็กคนแรกกำลังจะออกมาแล้ว “ดี! ดี!” ฮ่องเต้เซี่ยเทียนหมิงยิ้มกว้าง ก่อนที่ซุนมามาจะหลุบหายเข้าไปในห้องอีกครั้ง เซี่ยหนิงเฉิงพยุงกายลุกขึ้น และเดินไปยืนหน้าประตูอีกครั้ง เสียงร้องของพระชายารักทำเอาเข่าของเขาอ่อนยวบ แต่กระนั้นก็ไม่ถึงกับล้มพับไป ใบหน้าคมซีดเซียวราวกับผ้าขาว แต่เพียงไม่นานก็ราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจ เมื่อเสียงแผดร้องจ้าของทารกดังขึ้น “อุแว้ อุแว้ อุแว้” เสียงแหลมเล็กแผดร้อง ทำให้ร่างสูงของไป๋จื่อหานรีบกลับเข้าไปห้องข้างๆ เพื่อสอบถามอาการโดยรวมจากหมอหญิงด้านใน “คนแรกคลอดแล้วเพคะ คลอดแล้ว” ฮ่องเต้รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ ซุนมามาก็ราวกับกลั่นแกล้งแสร้งหยุดไปเสียอย่างนั้น เซี่ยเฉิงเฟิงที่เหมือนจะไม่ตื่นเต้นแต่ก็รีบยืนขึ้นเพื่อฟังเพศของน้องเช่นกัน “เป็น...องค์ชายเพคะ

ตอนที่ 79 ออกเดินทาง2 วังหลังที่แสนเงียบเหงาทำให้สตรีสูงศักดิ์เหนือผู้ใดต้องถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย ฉู่หว่านหนิงหรือฉู่ฮองเฮาเอนกายโดยมีเหล่านางกำนัลคอยปรนนิบัติ ทั้งบีบนวด ป้อนขนม และพัดวีลม นางกวาดสายตามองไปโดยรอบที่มีแต่ความสงบก็ชวนให้รู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้สบายจนเกินไป “เฮ้อ...เปิ่นกงเบื่อหน่ายยิ่ง พวกเจ้ามีสิ่งใดสนุกๆมาเสนอบ้าง” สตรีวัยเบญจเพสผุดลุกขึ้นมองเหล่านางกำนัลอย่างมีความหวัง ดวงตาดอกท้อเป็นประกายเรืองรองขึ้นมา “ปาลูกดอกดีมั้ยเพคะ” นางกำนัลนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสนอขึ้นมา “อืม...เมื่อวานเพิ่งเล่นไปเอง มีอย่างอื่นอีกมั้ย” ฉู่หว่านหนิงยู่ปาก เมื่อสิ่งที่นางกำนัลเสนอนั้นนางเล่นจนเบื่อแล้วเช่นกัน “เตะขนไก่หล่ะเพคะ”นางกำนัลน้อยยังคงหากิจกรรมที่เหล่าชนชั้นสูงชอบเล่นมานำเสนอ “ในอุทยานอากาศเริ่มร้อนแล้ว ไม่เอาดีกว่า” หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธอีกรอบ เมื่อเห็นแสงแดดด้านนอกที่เริ่มจะแรงขึ้น นางกำนัลยังคงเสนอกิจกรรมอีกหลายอย่าง แต่จนแล้วจนรอดนางก็ยังไม่สนใจสิ่งใด ซึ่งยิ่งทำให้ร่างบางห่อเหี่ยวอย่างถึงที่สุด มอ

ตอนที่ 80 เรือนป่าไผ่หลังหมู่บ้านเอ้อฉาง1          สายลมที่เริ่มเย็นขึ้นหลังจากผ่านคิมหันต์ฤดูมาไม่กี่วัน แสงแดดอ่อนๆในช่วงสายทำให้รถม้าแต่ละคันต้องเปิดหน้าต่างและผ้าม่านเพื่อรับลม เหล่าสตรีและเด็กด้านในรถม้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ธรรมชาติสองข้างทางยังคงเป็นต้นไม้ป่าเขา และยิ่งใกล้ถึงจุดหมายก็ยิ่งมองเห็นเพียงต้นไม้สูงโปร่งเท่านั้น          สัตว์หน้าขนตัวเขื่องอย่างเจ้าไป๋หู่กระโจนวิ่งอย่างมีความสุข ตามติดด้วยหมาป่าสีขาววัยคึกคะนองซึ่งชื่อเจ้าไป๋เซ่อ มันทั้งสองตัวล้วนมีความสุขกับการได้สัมผัสป่าอีกครั้ง          ฉู่หว่านหนิงเอียงศีรษะซบลงกับอกกว้าง ร่างบอบบางโดนโอบประคองเอาไว้อย่างนุ่มนวล นางหลับตาพริ้ม ก่อนจะยกยิ้มเมื่อหน้าผากกลมมนได้รับสัมผัสบางเบาของริมฝีปากที่แนบจุมพิตลงมา นางขยับกายและแหงนหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ลอบกินเต้าหู้          ใบหน้าคมยั

ตอนที่ 80 เรือนป่าไผ่หลังหมู่บ้านเอ้อฉาง3            มือบางสัมผัสกับมือหนาของสามีที่ยื่นมารอรับนางลงจากรถม้า ดวงตาดอกท้อมองไปยังประตูที่ปิดสนิทมาหลายปีแล้วและแหงนดูป้ายไม้ ‘เรือนป่าไผ่’ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนไปเลย องครักษ์ไม่ทันเปิดประตูบานใหญ่ออกก็มีเสียงปลดสลักจากด้านใน ไม่นานประตูที่เคยปิดสนิทก็เปิดออกเผยให้เห็นหนุ่มน้อยหน้ามนที่คุ้นตา          “โฮสต์มาถึงสักที  เสี่ยวเฟิงจัดการบ้านเรียบร้อยตามที่สั่งแล้วขอรับ” ระบบยิ้มแป้นออกมาพร้อมกับรายงานภารกิจที่ฉู่หว่านหนิงสั่งเอาไว้ล่วงหน้า          “ขอบใจเจ้ามาก ไปพักเถอะ” หญิงสาวโบกมือเบาๆ เสี่ยวเฟิงน้อยก็หลบออกไปและหายไปอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าเสี่ยวเฟิงนั้นมีตัวตนอย่างไร          “เสด็จพ่อเสด็จแม่...ข้าจะพาน้องๆไปดูบ้านนะพะยะ