Alle Kapitel von ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์: Kapitel 1 – Kapitel 10

เสียงฝีเท้าของหลินชิงเยียนมั่นคงและสุขุมขณะเดินไปตามระเบียงไม้ที่ทอดยาวมุ่งสู่โถงกลางของจวนตระกูลหลิน ทุกย่างก้าวของนางราวกับกำลังเหยียบย่างบนเศษเสี้ยวของความทรงจำอันเจ็บปวดในชาติภพก่อน กลิ่นธูปหอมที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้มโนภาพวันที่ครอบครัวถูกอายัดทรัพย์และบิดาถูกปลดพุ่งเข้ามาในหัว แต่นางสะบัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็วชาตินี้... จะไม่มีใครพรากอะไรไปจากข้าได้อีกเมื่อเข้าสู่โถงกลาง นางเห็นบิดา หลินจงเซี่ยน ราชครูผู้เคร่งครัดนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ข้างกายคือ ฮูหยินหลิน (อดีตอนุภรรยาที่เพิ่งถูกยกฐานะขึ้นมาแทนที่มารดาผู้ล่วงลับของชิงเยียน) ผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ และที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีร้อนรนผิดปกติก็คือ หลินเยี่ยฉือ พี่สาวของนาง"มาแล้วหรือ ชิงเยียน" หลินจงเซี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "นั่งลงเถิด วันนี้มีเรื่องสำคัญต้องตกลงกันเกี่ยวกับอนาคตของพวกเจ้าทั้งสอง"ยังไม่ทันที่ชิงเยียนจะหย่อนตัวลงนั่ง หลินเยี่ยฉือก็รีบชิงพูดขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงความเด็ดขาด "ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าครุ่นคิดดูอย่างดีแล้ว ข้าเป็นพี่สาวคนโตย่อมต้องเสียสละเพื่อน้องสาว การคัด

แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ลงบนหลังคากระเบื้องสีหม่นของ ตำหนักมู่ตาน สถานที่ที่ถูกขนานนามว่าเป็น "ตำหนักลืมเลือน" ตั้งอยู่สุดเขตพระราชฐานทิศตะวันตก ความเงียบสงัดของที่นี่แตกต่างจากความคึกคักในตำหนักอื่นราวกับคนละโลก ลมฤดูหนาวพัดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญของเหล่าสตรีที่เคยถูกฝังทั้งเป็นอยู่ในกรงทองแห่งนี้หลินชิงเยียน นั่งอยู่บนเตียงไม้แคบๆ ที่มีฟูกปูเพียงชั้นเดียว นางมองดูเงาของตัวเองที่สะท้อนบนผนังด้วยแสงเทียนริบหรี่ ในมือถือผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่ปักลายดอกเหลียน (บัวหลวง) ซึ่งนางปักเองในวันที่ตัดสินใจจะกลับมาแก้ไขโชคชะตา"คุณหนูเจ้าคะ... บ่าวเช็ดฝุ่นพอให้เอนหลังได้แล้วเจ้าค่ะ แต่ที่นอนนี้ช่างหยาบกระด้างนัก ผ้าห่มก็บางเหลือเกิน หากเป็นที่จวน ท่านพ่อคงไม่ยอมให้คุณหนูต้องลำบากเช่นนี้" ชุ่ยเอ๋อร์เอ่ยเสียงสั่นขณะจัดวางตะเกียงน้ำมันตัวเก่าชิงเยียนคลี่ยิ้มบางเบา นางยื่นมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของสาวใช้คนสนิท "ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร? ความลำบากกายเป็นเรื่องชั่วคราว แต่ความตายในชาติก่อนนั้นเป็นเรื่องนิรันดร์ หากข้าทนความเย็นของผ้าห่มผืนนี

ควันจางๆ จากถ่านไม้กฤษณาที่เพิ่งได้รับพระราชทานมาใหม่ช่วยให้ความหนาวเหน็บภายในตำหนักมู่ตานทุเลาลง บรรยากาศที่เคยดูซอมซ่อบัดนี้กลับดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เสบียงอาหารชั้นเลิศ ผ้าห่มแพรเนื้อหนา และตะเกียงน้ำมันที่ให้แสงสว่างโชติช่วงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งด่วนของฮ่องเต้เมื่อคืนที่ผ่านมาหลินชิงเยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ที่บัดนี้มีกระดานหมากรุกไม้ชิงชันวางเด่นอยู่ตรงกลาง นางไม่ได้จับเครื่องดนตรี แต่กลับหยิบเม็ดหมากสีขาวขึ้นมาพิจารณาอย่างตั้งใจ"คุณหนูเจ้าคะ... เอ้ย แม่นางหลิน" ชุ่ยเอ๋อร์ กระซิบด้วยความตื่นเต้นขณะจัดเตรียมน้ำชาพู่เอ๋อร์ "วันนี้คนจากกรมวังมาที่นี่กันมืดฟ้ามัวดิน พวกเขาแทบจะคลานเข่าเข้ามาหาเราเลยเจ้าค่ะ บ่าวเห็นสีหน้าของกงกงที่เคยดูถูกเรา บัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ""นั่นคือรสชาติของอำนาจที่ยืมมา ชุ่ยเอ๋อร์" ชิงเยียนวางหมากขาวลงบนกระดานด้วยเสียงดัง แป๊ก "ฝ่าบาททรงมอบสิ่งเหล่านี้ให้ ไม่ใช่เพราะทรงรักใคร่ข้า แต่เพราะทรงต้องการ 'ลองเชิง' ข้าต่างหาก"ยังไม่ทันที่น้ำชาจะหายร้อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าปักลายมังกรก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนักอีกครั้ง โดยไม่มี

กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิเริ่มขยับเข้ามาใกล้ ดอกสาลี่ขาวโพลนในอุทยานหลวงเริ่มผลิบานดูราวกับหิมะที่ค้างอยู่บนกิ่งไม้ ทว่าบรรยากาศภายในวังหลังกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เย็นเยียบกว่าฤดูหนาวที่ผ่านมาหลินชิงเยียนในยศ "หลินเหริน" บัดนี้ได้ย้ายเข้ามาพำนักอยู่ที่ตำหนักฉีเสียงตามพระราชโองการ ตำหนักแห่งนี้แม้ไม่กว้างขวางเท่าตำหนักประธาน แต่ก็ประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่าและอยู่ใกล้กับเขตพระราชฐานชั้นกลางมากพอที่จะได้รับกลิ่นอายแห่งอำนาจทุกย่างก้าว"พระสนมเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญจากตำหนักจิ่งเหรินเจ้าค่ะ" ชุ่ยเอ๋อร์ยื่นแผ่นกระดาษสีแดงชาดที่มีกลิ่นหอมแรงของกำยานชั้นเลิศให้นาง "ฉินกุ้ยเฟยทรงจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ และระบุว่าต้องการให้พระสนมไปร่วมงานด้วยเพื่อ 'ทำความรู้จัก' ในฐานะน้องใหม่เพคะ"ชิงเยียนรับเทียบเชิญมาพิเคราะห์ มุมปากของนางยกยิ้มอย่างรู้ทัน "ทำความรู้จักงั้นหรือ? ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงไปเตรียมชุดสีฟ้าหม่นที่ดูจืดชืดที่สุดมาให้ข้า เครื่องประดับก็ขอเพียงปิ่นไม้ธรรมดาหนึ่งอันพอ""แต่พระสนม... งานเลี้ยงของกุ้ยเฟย สตรีทุกคนต่างประโคมโฉมแข่งกัน หากท่านทำตัวเช่นนั้น มิมอบโอกาสให้พวกนางรุ

บรรยากาศในตำหนักฉีเสียงยังคงเงียบสงบหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่สระบัวมรกต กลิ่นหอมจางๆ ของยาสมุนไพรที่หมอหลวงจัดไว้ลอยอบอวลไปทั่วห้องนอน หลินชิงเยียนนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก แม้ใบหน้าจะยังดูซีดเซียวจากการสำลักน้ำ แต่ดวงตาของนางกลับเป็นประกายแจ่มชัดดุจดวงดาวในคืนที่ไร้เมฆ"พระสนมเพคะ นี่คือรายชื่อนางกำนัลและขันทีที่คอยเข้าออกตำหนักจิ่งเหรินในช่วงยามวิกาลที่พระนางให้บ่าวไปสืบมาเจ้าค่ะ" ชุ่ยเอ๋อร์กระซิบพลางส่งแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่ถูกม้วนจนกลมดิบให้นางชิงเยียนคลี่กระดาษออกอ่าน แววตาของนางนิ่งสนิท "มีชื่อของหมอหลวงหวังด้วยงั้นหรือ? เขาเป็นคนสนิทของตระกูลฉินมานาน แต่การที่เขาเข้าออกตำหนักกุ้ยเฟยในยามวิกาลแทบทุกสามวัน... มันไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับการตรวจสุขภาพทั่วไป""บ่าวแอบได้ยินนางกำนัลฝึกหัดในโรงซักล้างพูดกันว่า... ทุกครั้งที่หมอหลวงหวังกลับไป จะมีกลิ่นยาสมุนไพรที่รุนแรงและคาวจัดติดตัวออกมาด้วยเจ้าค่ะ"ชิงเยียนพยักหน้าเบาๆ ชาติก่อนนางเคยได้ยินข่าวลือหนาหูว่าฉินกุ้ยเฟยมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับร่างกายที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงเหินห่างแม้จะมอบอำนาจให้ และนั่นคือเหตุผลที่กุ้ยเฟยต้องพยายามกำจัด