ตอนที่ 7 ความขมขื่นของหลินเยี่ยฉือ

ในขณะที่วังหลังกำลังสั่นสะเทือนด้วยข่าวการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วของ "หลินเหริน" ทว่าที่จวนโหวตระกูลเซี่ย บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอัปยศและหยาดน้ำตา หลินเยี่ยฉือ นั่งเหม่อลอยอยู่บนตั่งไม้ในเรือนหอที่บัดนี้ดูซอมซ่อลงในสายตาของนาง แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ทำให้หัวใจของนางอบอุ่นขึ้น แต่มันกลับตอกย้ำว่านางต้องตื่นมาพบกับความจริงที่โหดร้ายอีกวันหนึ่ง

"ฮูหยินเจ้าคะ... ยาบำรุงที่เหล่าฮูหยินสั่งให้ท่านต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ" อาชุ่ย สาวใช้ที่ติดตามมาจากจวนราชครูเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

เยี่ยฉือมองถ้วยยาที่มีควันกรุ่นด้วยสายตาชิงชัง "ยาบำรุงงั้นหรือ? มันคือยาขมที่นางจงใจเคี่ยวให้ข้าดื่มเพื่อประชดประชันที่ข้ายังไม่ตั้งครรภ์ต่างหาก! ข้าแต่งเข้ามายังไม่ถึงเจ็ดวัน แต่นางกลับปฏิบัติกับข้าเหมือนข้าเป็นนางบำเรอราคาถูก"

นางนึกถึงความทรงจำในชาติที่แล้ว... ภาพที่นางเห็นชิงเยียนสวมชุดหรูหรา นั่งเคียงข้างเซี่ยจวินในงานเลี้ยงจวนโหว ท่าทางที่สามีคอยคีบอาหารให้และสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ทำให้เยี่ยฉือฝังใจมาตลอดว่าการได้เป็นสะใภ้ตระกูลเซี่ยคือวาสนาสูงสุด

ข้าคิดว่าถ้าข้าแย่งเขามาได้ ข้าจะได้ครองทุกอย่างที่ชิงเยียนเคยมี... แต่ทำไม... ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้!

"อ้าว... ฮูหยินเอกยังนั่งกินแรงบ่าวไพร่อยู่อีกหรือ?" เสียงแหลมเล็กที่น่ารำคาญดังขึ้นที่หน้าประตู

อนุหวัง สตรีหน้าตาสะสวยแต่กิริยาจองหอง เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับสาวใช้พยุงแขน นางจงใจลูบท้องที่ยังแบนราบของตนเองอย่างโอ้อวด

"อนุหวัง! ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าเข้ามารบกวนในเรือนของข้า!" เยี่ยฉือตวาดเสียงดัง

"อุ๊ยตาย... ฮูหยินโปรดระงับโทสะด้วยเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะกระทบถึงสุขภาพ" อนุหวังยิ้มเยาะ "ข้าเพียงแต่นำ 'ข่าวดี' มาบอก เมื่อคืนท่านโหวมาค้างที่เรือนข้า ท่านบอกว่าช่วงนี้งานราชการรัดตัว แต่อยากให้ข้าดูแลตัวเองให้ดี เพราะลูกในท้องของข้าอาจจะเป็น 'บุตรชายคนโต' ของตระกูลเซี่ย... ซึ่งนั่นหมายความว่า หากฮูหยินยังไร้วาสนา ตำแหน่งผู้สืบทอดก็คงหนีไม่พ้นลูกของข้าพะยะค่ะ"

"เจ้า!" เยี่ยฉือลุกขึ้นปรี่จะเข้าไปตบหน้าอนุที่บังอาจสามหาว

"หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงทรงอำนาจของเหล่าฮูหยินเซี่ยดังขึ้นจากเบื้องหลัง นางเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบตึงและเต็มไปด้วยความรังเกียจ "เยี่ยฉือ! เจ้าเป็นถึงบุตรสาวราชครู แต่กลับมีกิริยาตลาดสดเช่นนี้หรือ? อนุหวังกำลังตั้งครรภ์ลูกของลูกชายข้า หากนางเป็นอะไรไป เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?"

"ท่านแม่! แต่นางมาหาเรื่องข้าก่อนนะเจ้าคะ!"

"หุบปาก! ในฐานะเมียเอก เจ้าต้องมีเมตตาและใจกว้าง หากเจ้าจัดการเรื่องในเรือนไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าข้าจะมอบกุญแจคลังสินค้าให้เจ้า" เหล่าฮูหยินเซี่ยสะบัดหน้าหนี "วันนี้ข้าจะไปไหว้พระที่อารามท้ายเมือง เจ้าต้องคุกเข่าสวดมนต์ขอพรให้ตระกูลเซี่ยอยู่ที่ห้องพระจนกว่าข้าจะกลับมา ห้ามกินน้ำและอาหารเด็ดขาด!"

เยี่ยฉือยืนนิ่งราวกับถูกสาป นางมองดูแม่สามีพยุงอนุชั้นต่ำเดินจากไปอย่างสนิทสนม น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลอาบแก้ม

ตกบ่าย ณ ห้องพระที่อับชื้น เยี่ยฉือคุกเข่าจนขาทั้งสองข้างเริ่มชาไร้ความรู้สึก กลิ่นธูปทำให้ขมับของนางเต้นตุบๆ ความโหยหิวและหิวน้ำทำให้สติของนางเริ่มเลือนราง ในความมืดสลัวนั้น ภาพของชิงเยียนที่เดินเข้าสู่ขบวนรถม้าไปวังหลวงผุดขึ้นมาในหัว

ชิงเยียน... ป่านนี้เจ้าคงถูกฮ่องเต้ทรราชสั่งโบยจนตาย หรือไม่ก็ถูกกักขังอยู่ในตำหนักเย็นที่หนาวเหน็บล่ะสิ เยี่ยฉือพยายามปลอบใจตัวเองด้วยความริษยา อย่างน้อยข้าก็ยังมีชีวิตรอด... ข้ายังมีโอกาสเอาชนะยายแก่ใจร้ายนี่ได้

ทว่า ความหวังเล็กๆ ของนางก็ถูกทำลายลงเมื่ออาชุ่ยลอบวิ่งเข้ามาแอบกระซิบข่าวที่เพิ่งได้รับมาจากตลาดเมืองหลวง

"คุณหนู... เอ้ย ฮูหยินเจ้าคะ! ข่าวใหญ่จากวังหลวงเจ้าค่ะ!" อาชุ่ยพูดด้วยเสียงสั่น "คุณหนูรอง... ท่านหลินชิงเยียน บัดนี้ได้รับโปรดปรานอย่างยิ่ง ฝ่าบาทสถาปนานางเป็น หลินเหริน และพระราชทานตำหนักฉีเสียงให้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าวังเลยเจ้าค่ะ!"

เคร้ง!

แจกันทองเหลืองที่วางอยู่ข้างตัวเยี่ยฉือถูกนางปัดตกลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ใบหน้าของเยี่ยฉือเบี้ยวบูดด้วยความช็อกและโกรธแค้น

"อะไรนะ?! เป็นไปไม่ได้! ฮ่องเต้เซียวจื่อเซียนเป็นคนเย็นชา เขาเกลียดสตรีตระกูลหลินไม่ใช่หรือ? ชาติก่อนข้าพยายามแทบตายกว่าจะได้เลื่อนขั้น... แต่นาง! นางทำได้อย่างไร!"

"บ่าวได้ยินมาว่า... ฝ่าบาทเสด็จไปหานางที่ตำหนักด้วยพระองค์เอง และทรงประทับอยู่จนเกือบเช้าเจ้าค่ะ ตอนนี้ทั้งวังหลังต่างพากันเกรงกลัวอำนาจของพระนางหลินเหรินกันหมดแล้วเจ้าค่ะ"

เยี่ยฉือหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลนองหน้า "ฮ่าๆๆ! สวรรค์ช่างไร้ตา! ข้าอุตส่าห์หนีหลุมศพในวังหลวงมาเพื่อหาความสุข แต่กลับกลายเป็นว่าข้าวิ่งเข้าหากองไฟ ส่วนนังน้องสารเลวนั่นกลับได้ไปเดินบนพรมแดง!"

ความเจ็บปวดจากการถูกแม่สามีกดขี่ ความริษยาที่น้องสาวได้ดีกว่า และความรู้สึกว่าตนเองเลือกทางผิดอย่างมหันต์ ประดังประเดเข้ามาจนเยี่ยฉือแทบจะเสียสติ

ในตอนเย็น เมื่อเซี่ยจวินกลับมาจากที่ทำงาน เยี่ยฉือรีบวิ่งไปดักรอเขาที่หน้าเรือนพัก นางพยายามทำตัวให้อ่อนหวานที่สุดเหมือนที่ชิงเยียนเคยทำในชาติก่อน

"ท่านพี่... ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เยี่ยฉือเตรียมน้ำล้างเท้าไว้ให้ท่าน..."

เซี่ยจวินมองภรรยาเอกด้วยสายตาที่เหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้ดูรักใคร่นางเหมือนที่เคยทำกับชิงเยียนในชาติก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว "เจ้าไปพักเถอะ เยี่ยฉือ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่านแม่"

"แต่ท่านพี่... วันนี้ท่านแม่สั่งให้ข้าคุกเข่าทั้งวัน ข้าเจ็บขาไปหมดแล้ว ท่านพี่ช่วยพูดกับท่านแม่..."

เซี่ยจวินหยุดกะทันหัน แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น "เยี่ยฉือ! ท่านแม่ทำเพื่อฝึกฝนเจ้าให้เป็นฮูหยินโหวที่สมบูรณ์แบบ เจ้าควรจะขอบคุณท่าน มิใช่มาฟ้องร้องข้าเช่นนี้ ความกตัญญูเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เจ้าเป็นบุตรสาวราชครูแต่กลับมีนิสัยขี้อิจฉาริษยาและไม่รู้จักหน้าที่ ช่างน่าผิดหวังนัก!"

พูดจบเขาก็เดินสะบัดแขนเสื้อผ่านนางไป ทิ้งให้เยี่ยฉือยืนนิ่งค้างท่ามกลางลมหนาว

นางเริ่มเข้าใจแล้วว่า ชาติที่แล้วที่เซี่ยจวินดูรักชิงเยียนมาก เพราะชิงเยียนยอมก้มหัวให้แม่สามีอย่างไม่ปริปากบ่น นางยอมแบกรับความทุกข์ทั้งหมดไว้เพียงลำพังเพื่อรักษาความสงบสุขของครอบครัว เซี่ยจวินจึงเห็นแต่มุมที่งดงามของนาง แต่เยี่ยฉือไม่ใช่... นางมีความทะเยอทะยานและต้องการเป็นผู้ชนะ เมื่อนางทำไม่ได้ นางก็แสดงความอ่อนแอและขี้โกงออกมา จนทำให้ชายหนุ่มที่เคยแสนดีกลายเป็นคนเย็นชา

"ข้าไม่ยอม... ข้าไม่มีวันยอม!" เยี่ยฉือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "ชิงเยียน... ในเมื่อเจ้าอยากเป็นใหญ่ในวังหลวงนัก ข้าก็จะดูซิว่าเจ้าจะทนความอำมหิตของฉินกุ้ยเฟยได้นานแค่ไหน และถ้าข้ามีโอกาส... ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าลงนรกด้วยมือของข้าเอง!"

ในคืนนั้น เยี่ยฉือนอนร้องไห้อยู่ในห้องหอที่ว่างเปล่า ความขมขื่นกัดกินใจนางทีละน้อย เปลี่ยนสตรีที่เคยเพียงแค่ทะเยอทะยาน ให้กลายเป็นปีศาจร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อกู้ศักดิ์ศรีที่เสียไปคืนมา

โดยที่นางไม่รู้เลยว่า ที่วังหลวง... น้องสาวของนางกำลังเริ่มวางแผนที่จะจัดการกับตระกูลเซี่ยและครอบครัวหลินที่เคยทอดทิ้งนางอย่างเลือดเย็นที่สุด!