ตอนที่ 9 แผนร้ายในสระบัว

หลังจากเหตุการณ์งานเลี้ยงชมดอกไม้ ความโปรดปรานที่จักรพรรดิเซียวจื่อเซียนมีต่อหลินชิงเยียนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับกองเพลิงที่ได้รับน้ำมันชั้นดี ฮ่องเต้เสด็จมาที่ตำหนักฉีเสียงแทบทุกคืน ทรงมอบเครื่องประดับล้ำค่าและผ้าไหมหายากให้นางอย่างไม่ขาดสาย จนบัดนี้ทั่วทั้งวังหลังต่างรู้ดีว่า "หลินเหริน" คือดวงใจดวงใหม่ที่มังกรทรงหวงแหน

ทว่ายิ่งสูงก็ยิ่งหนาว และยิ่งเด่นก็ยิ่งเป็นภัย

ภายในตำหนักจิ่งเหริน ฉินกุ้ยเฟยนั่งมองเล็บมือที่ปัดชาดสีแดงสด แววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและร่องรอยของความหวาดระแวง ข่าวที่ฮ่องเต้ทรงโอบกอดหลินชิงเยียนกลางอุทยานวันนั้นกระจายไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง

"นางจิ้งจอกนั่น... มันกล้าดีอย่างไรถึงใช้มารยาทำให้ฝ่าบาทเมินเฉยต่อข้า" กุ้ยเฟยบีบถ้วยน้ำชาในมือจนนิ้วสั่น "เหล้าบัวหิมะแสลงวันนั้นควรจะทำให้นางหน้าแหกจนดูไม่ได้ แต่นางกลับใช้มันเรียกคะแนนความสงสาร ช่างเป็นแผนที่ลึกล้ำนัก!"

"พระสนมเพคะ โปรดระงับโทสะ" สนมโจว สนมชั้นต่ำที่คอยประจบสอพลอกล่าวขึ้น "ในเมื่อแผนการทำลายโฉมใช้ไม่ได้ผล เราก็ต้องใช้วิธีที่เด็ดขาดกว่านั้น อีกไม่กี่วันจะเป็นงานเลี้ยงชมสระบัวที่ศาลากลางสระบัวมรกต ที่นั่นน้ำลึกและเย็นจัด... หาก 'อุบัติเหตุ' เกิดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ใครเล่าจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นฝีมือใคร?"

ฉินกุ้ยเฟยเหยียดยิ้มอำมหิต "สระบัวมรกตงั้นหรือ... ดี! ในเมื่อนางอยากเป็นบัวบริสุทธิ์นัก ข้าก็จะให้นางลงไปนอนอยู่ใต้ก้นสระบัวเป็นปุ๋ยให้เหล่าปลามัจฉาได้กัดกิน!"

วันงานเลี้ยงมาถึง บรรยากาศรอบสระบัวมรกตถูกจัดแต่งอย่างงดงามด้วยโคมไฟหลากสี ดอกบัวสีชมพูและขาวชูช่อสลอนเหนือน้ำที่เขียวขจีดูร่มเย็น ทว่าภายใต้ผิวน้ำที่สงบเงียบนั้นกลับซ่อนเร้นความตายไว้รอคอย

หลินชิงเยียนเดินเข้ามาในงานด้วยชุดสีเขียวอ่อนราวกับใบหงส์ที่ดูสะอาดตา นางสวมเครื่องประดับหยกเรียบง่าย แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าประสาทสัมผัสกลับตื่นตัวถึงขีดสุด ชาติก่อนนางจำได้ดีว่าในช่วงเวลานี้ พี่สาวของนาง (เยี่ยฉือ) เคยเล่าว่ามีสนมคนหนึ่ง "พลาดท่า" ตกน้ำจนเสียชีวิตในงานเลี้ยง และไม่มีใครหาตัวคนผิดได้

ฉินกุ้ยเฟย... ท่านคิดจะใช้ตำราเล่มเดิมงั้นหรือ? ชิงเยียนคิดในใจพลางสังเกตเห็นนางกำนัลหน้าแปลกๆ สองสามคนที่คอยเดินวนเวียนอยู่ข้างหลังนางตลอดเวลา

"หลินเหรินมาถึงแล้วหรือ?" ฉินกุ้ยเฟยเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใสอย่างผิดปกติ "วันนี้อากาศดีนัก ข้าอยากให้เจ้าไปช่วยข้าเลือกดอกบัวที่กลางสะพานไม้โน่นเสียหน่อย เห็นว่าปีนี้มีบัวสีน้ำเงินพันธุ์หายากเบ่งบานอยู่ เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรและพฤกษา ย่อมตาถึงกว่าใคร"

นี่คือคำสั่งที่มิอาจปฏิเสธได้ต่อหน้าเหล่าสนมนับสิบ ชิงเยียนย่อกายรับคำ "เป็นพระกรุณาเพคะ หม่อมฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

นางเดินนำออกไปบนสะพานไม้ที่ทอดยาวไปสู่ใจกลางสระ โดยมีสนมโจวและนางกำนัลของกุ้ยเฟยเดินตามหลังมาติดๆ เมื่อถึงจุดที่น้ำลึกที่สุดและเป็นมุมอับสายตาจากศาลาประธาน

"หลินเหริน ดูนั่นสิ! บัวสีน้ำเงินอยู่ตรงนั้น!" สนมโจวอุทานพลางชี้ไปที่ขอบสะพาน

ชิงเยียนโน้มตัวลงมองตามนิ้วชี้ ทันใดนั้นนางสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจากด้านหลังที่ตั้งใจจะผลักนางให้เสียหลักตกลงไปในน้ำ แต่สิ่งที่สนมโจวไม่รู้คือ ชิงเยียนคาดการณ์ไว้แล้ว!

ในจังหวะที่แรงปะทะเข้าถึงตัว ชิงเยียนไม่ได้พยายามขัดขืน แต่กลับเบี่ยงกายหลบอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือดึงชายเสื้อของสนมโจวไว้แน่น!

ตู้ม!!!

เสียงน้ำกระจายดังสนั่น แต่คนที่ตกลงไปกลับไม่ใช่ชิงเยียนเพียงคนเดียว สนมโจวที่ถลำตัวแรงเกินไปถูกกระชากลงไปด้วยกัน ทั้งคู่ตกลงสู่ผิวน้ำที่เย็นจัด

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" เสียงร้องโวยวายดังขึ้นทันที

ชิงเยียนที่ตกลงไปในน้ำ แสร้งทำเป็นตะเกียกตะกายอย่างลำบาก แต่ในความจริงนางมีสติมั่นคง นางเห็นนางกำนัลของกุ้ยเฟยพยายามจะยื่นไม้ลงมาเพื่อ "กด" ร่างนางให้จมลง แต่ชิงเยียนกลับคว้าไม้นั้นไว้แล้วดึงนางกำนัลคนนั้นให้เสียหลักตกลงมาอีกคน!

"ใครก็ได้ช่วยด้วย! หลินเหรินตกน้ำ! สนมโจวตกน้ำ!" เสียงนางกำนัลฝั่งชิงเยียน (ชุ่ยเอ๋อร์) ร้องตะโกนก้อง

ไม่กี่อึดใจ องครักษ์และขันทีก็กระโดดลงไปช่วยคนทั้งหมดขึ้นมาบนฝั่ง ชิงเยียนถูกพาตัวขึ้นมาในสภาพที่เปียกปอนไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนจะสิ้นลม นางสลบไสลอยู่ในอ้อมกอดของชุ่ยเอ๋อร์

ฮ่องเต้เซียวจื่อเซียนที่เพิ่งเสด็จมาถึงงานเห็นภาพนั้นพอดี พระองค์ทรงปรี่เข้าไปหาชิงเยียนด้วยใบหน้าที่น่าเกรงขามและเต็มไปด้วยโทสะ

"เกิดอะไรขึ้น!" ฮ่องเต้ตวาดลั่นจนพื้นสะพานสะเทือน

"ทูลฝ่าบาท... หม่อมฉันเห็น... หม่อมฉันเห็นสนมโจวพยายามจะชี้ให้หลินเหรินดูดอกไม้ แล้วจู่ๆ ทั้งคู่ก็เสียหลักตกลงไปเพคะ!" ฉินกุ้ยเฟยรีบแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือแสร้งทำเป็นตกใจ

ชิงเยียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง นางมองฮ่องเต้ด้วยสายตาที่เจ็บปวดและสับสน ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฝ่าบาท... หม่อมฉัน... หม่อมฉันขอประทานอภัยที่ทำให้งานเลี้ยงเสียชื่อ... แต่ในจังหวะที่หม่อมฉันกำลังจะตกลงไป... มีมือหนึ่งดึงเครื่องประดับผมของหม่อมฉันไว้... จนหม่อมฉันเสียหลักเพคะ"

นางชี้ไปที่มือของสนมโจวที่บัดนี้ถูกช่วยขึ้นมาพ่นน้ำอยู่ข้างๆ ในมือของสนมโจวยังคงกำปิ่นหยกของชิงเยียนไว้แน่น! (ซึ่งชิงเยียนเป็นคนยัดใส่มืออีกฝ่ายในจังหวะที่ชุลมุนใต้น้ำ)

"นั่นปิ่นของหม่อมฉัน..." ชิงเยียนพูดจบก็สลบไปอีกครั้ง

สายตาของเซียวจื่อเซียนจดจ้องไปที่ปิ่นในมือสนมโจว พระองค์ทรงเดินเข้าไปกระชากปิ่นนั้นมา แล้วมองสนมโจวด้วยสายตาที่พร้อมจะประหารคนได้ทันที

"สนมโจว... เจ้ามีคำอธิบายอะไรไหม ว่าเหตุใดปิ่นของหลินเหรินถึงไปอยู่ในมือเจ้า ในขณะที่นางกำลังจมน้ำ?"

"ฝ่า... ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้ตั้งใจ! หม่อมฉันเพียงแต่พยายามจะดึงนางไว้!" สนมโจวละล่ำละลัก แต่อาการพิรุธนั้นชัดเจนเกินไป

"ดึงนางไว้แต่ทำไมเจ้าถึงตกลงไปพร้อมกับนางในทิศทางที่เหมือนคนกระโจนใส่?" ฮ่องเต้หันไปมองฉินกุ้ยเฟย "กุ้ยเฟย เจ้าเป็นคนดูแลงานเลี้ยงนี้ เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร?"

ฉินกุ้ยเฟยหน้าซีดเผือด นางรู้ว่าสนมโจวทำงานพลาดและทิ้งหลักฐานไว้ "หม่อมฉัน... หม่อมฉันจะสอบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดเพคะ"

"ไม่จำเป็น!" ฮ่องเต้ตัดบท "สนมโจว ก่อการร้ายต่อผู้อื่นในงานเลี้ยงหลวง สั่งโบยห้าสิบไม้และส่งไปอยู่ตำหนักเย็น! ส่วนหลินเหริน... ข้าจะพานางกลับตำหนักเอง และหากนางเป็นอะไรไปแม้เพียงนิดเดียว ข้าจะเอาผิดกับทุกคนที่เกี่ยวข้อง!"

ฮ่องเต้อุ้มร่างที่เปียกโชกของชิงเยียนขึ้นแนบอกแล้วดำเนินจากไป ทิ้งให้ฉินกุ้ยเฟยยืนกำหมัดแน่นด้วยความอัปยศท่ามกลางสายตาของสนมคนอื่นๆ ที่เริ่มมองนางด้วยความหวาดกลัวและเคลือบแคลง

ภายในตำหนักฉีเสียง หลังจากหมอหลวงตรวจอาการและยืนยันว่าชิงเยียนเพียงแค่ตกใจและสำลักน้ำเล็กน้อย ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง พระองค์ทรงเช็ดหน้าให้นางอย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็นภาพที่ไม่มีใครเคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด

เมื่อชิงเยียนลืมตาขึ้นจริงๆ (โดยที่ไม่มีใครอยู่) นางพบว่าฮ่องเต้กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาที่ซับซ้อน

"เจ้าจงใจใช่ไหม?" พระองค์ถามเสียงเรียบ

ชิงเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง "ทูลฝ่าบาท... หากหม่อมฉันไม่จงใจตกลงไป หม่อมฉันก็คงจะถูก 'ผลัก' จนตายอยู่ดี การยอมเจ็บตัวเล็กน้อยเพื่อกระชากหน้ากากคนชั่ว... นับว่าคุ้มค่าเพคะ"

เซียวจื่อเซียนถอนหายใจยาว พระองค์ทรงรวบตัวนางเข้าไปกอดแน่น "เจ้ามันนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จริงๆ ชิงเยียน... เจ้าไม่กลัวบ้างหรือว่าหากข้าช่วยเจ้าไม่ทัน เจ้าจะตายจริงๆ?"

"หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์จะอยู่ตรงนั้นเสมอเพคะ" ชิงเยียนซบหน้าลงกับอกเขา "และหม่อมฉันจะไม่ยอมตาย... จนกว่าจะได้เห็นคนที่ทำร้ายหม่อมฉันต้องชดใช้"

คำพูดของนางทำให้ฮ่องเต้รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ พระองค์ทรงจุมพิตที่หน้าผากนางเบาๆ "ข้าสัญญา... ใครก็ตามที่แตะต้องเจ้า มันต้องไม่ตายดี"

ในคืนนั้น แผนการของฉินกุ้ยเฟยไม่เพียงแต่จะล้มเหลว แต่มันยังกลายเป็นบันไดให้ชิงเยียนก้าวขึ้นไปนั่งอยู่ในใจของจักรพรรดิได้อย่างมั่นคงกว่าเดิม ขณะที่สนมโจวผู้เป็นเบี้ยล่างต้องรับกรรมแทนเจ้านายไปอย่างน่าอนาถ

ตัดภาพไปที่จวนโหว (หลินเยี่ยฉือ)

เยี่ยฉือที่กำลังพยายามแย่งชิงความโปรดปรานจากสามี กลับต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเซี่ยจวินเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เยี่ยฉือ! เจ้าไปทำอะไรไว้ที่วังหลวง?" เซี่ยจวินตวาด

"ข้า... ข้าเปล่านะเจ้าคะ ท่านพี่พูดเรื่องอะไร?"

"คนของข้าในวังรายงานว่า วันนี้หลินชิงเยียนตกน้ำ และสนมโจวเพื่อนสนิทของแม่เจ้าถูกลงโทษหนัก! ฝ่าบาททรงกริ้วมากและเริ่มสั่งตรวจสอบคนที่มีความสัมพันธ์กับสนมโจวทั้งหมด! เจ้าเป็นพี่สาวนาง... เจ้าควรจะเขียนจดหมายไปเตือนนางบ้าง ไม่ใช่เอาแต่สร้างเรื่องให้ตระกูลหลินเดือดร้อน!"

เยี่ยฉือทรุดลงกับพื้น ความริษยาและหวาดกลัวเข้าจู่โจมพร้อมกัน ชิงเยียน... เจ้าดวงแข็งนักนะ! แม้แต่สระบัวมรกตก็ยังฆ่าเจ้าไม่ได้งั้นหรือ!

สงครามในน้ำจบลงด้วยชัยชนะของชิงเยียน แต่สงคราม "ลับ" ที่เกี่ยวกับความลับในร่างกายของฉินกุ้ยเฟย... กำลังจะเริ่มถูกเปิดโปงในตอนต่อไป!