ตอนที่ 8 ศัตรูที่ชื่อ "ฉินกุ้ยเฟย"

กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิเริ่มขยับเข้ามาใกล้ ดอกสาลี่ขาวโพลนในอุทยานหลวงเริ่มผลิบานดูราวกับหิมะที่ค้างอยู่บนกิ่งไม้ ทว่าบรรยากาศภายในวังหลังกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เย็นเยียบกว่าฤดูหนาวที่ผ่านมา

หลินชิงเยียนในยศ "หลินเหริน" บัดนี้ได้ย้ายเข้ามาพำนักอยู่ที่ตำหนักฉีเสียงตามพระราชโองการ ตำหนักแห่งนี้แม้ไม่กว้างขวางเท่าตำหนักประธาน แต่ก็ประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่าและอยู่ใกล้กับเขตพระราชฐานชั้นกลางมากพอที่จะได้รับกลิ่นอายแห่งอำนาจทุกย่างก้าว

"พระสนมเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญจากตำหนักจิ่งเหรินเจ้าค่ะ" ชุ่ยเอ๋อร์ยื่นแผ่นกระดาษสีแดงชาดที่มีกลิ่นหอมแรงของกำยานชั้นเลิศให้นาง "ฉินกุ้ยเฟยทรงจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ และระบุว่าต้องการให้พระสนมไปร่วมงานด้วยเพื่อ 'ทำความรู้จัก' ในฐานะน้องใหม่เพคะ"

ชิงเยียนรับเทียบเชิญมาพิเคราะห์ มุมปากของนางยกยิ้มอย่างรู้ทัน "ทำความรู้จักงั้นหรือ? ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงไปเตรียมชุดสีฟ้าหม่นที่ดูจืดชืดที่สุดมาให้ข้า เครื่องประดับก็ขอเพียงปิ่นไม้ธรรมดาหนึ่งอันพอ"

"แต่พระสนม... งานเลี้ยงของกุ้ยเฟย สตรีทุกคนต่างประโคมโฉมแข่งกัน หากท่านทำตัวเช่นนั้น มิมอบโอกาสให้พวกนางรุมดูถูกหรือเพคะ?"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ" ชิงเยียนวางเทียบเชิญลง "เสือที่ฉลาดจะหมอบต่ำเพื่อให้เหยื่อตายใจ ฉินกุ้ยเฟยชอบความเป็นหนึ่ง นางเกลียดใครก็ตามที่ดูจะมาเทียบเคียงนางได้ วันนี้ข้าจะไปเพื่อเป็น 'ก้อนกรวดริมทาง' ที่นางมองข้าม แต่ในขณะเดียวกัน ข้าจะเก็บข้อมูลทุกอย่างของนางกลับมา"

ณ อุทยานหลวงส่วนตัวของฉินกุ้ยเฟย บรรยากาศหรูหราจนน่าอึดอัด เหล่าพระสนมทุกยศตำแหน่งต่างพากันนั่งเรียงรายตามลำดับศักดิ์ เสียงหัวเราะต่อกระซิกดังขึ้นไม่ขาดสาย ทว่าสายตาทุกคู่กลับจับจ้องไปที่ทางเข้าอุทยาน

และแล้ว ฉินกุ้ยเฟยก็เสด็จมาถึง นางอยู่ในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์รำแพนด้วยไหมทองคำระยิบระยับ เครื่องถนิมพิมพาภรณ์ทองคำแท้ประดับทับทิมสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ใบหน้าของนางงดงามหยิ่งยโสดุจพญาหงส์ที่มองนกกระจอกรอบตัวด้วยหางตา

"ถวายพระพรฉินกุ้ยเฟย ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปีเพคะ" เสียงขานรับดังกระหึ่ม

"ตามสบายเถิดพวกเจ้า" ฉินกุ้ยเฟยสะบัดพัดจีบในมือเบาๆ ก่อนจะทรุดองค์นั่งบนเก้าอี้ประธาน "วันนี้ข้าเพียงแค่อยากเชิญพวกเจ้ามาดูดอกสาลี่ที่บิดาข้าส่งมาจากชายแดน เห็นว่าปีนี้งามเป็นพิเศษ... โดยเฉพาะเมื่อมี 'ดอกไม้ใหม่' เข้ามาในวังหลวง ข้าจึงอยากเห็นนักว่าจะงดงามสู้ดอกสาลี่ของข้าได้หรือไม่"

สายตาคมกริบของกุ้ยเฟยพุ่งตรงไปที่ท้ายแถว ซึ่งหลินชิงเยียนนั่งอยู่อย่างสงบในชุดสีฟ้าซีด

"นั่นน่ะหรือ... หลินเหริน?" ฉินกุ้ยเฟยเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวาน "เงยหน้าขึ้นให้ข้าดูซิ ว่าสตรีที่ทำให้ฝ่าบาทเสด็จไปถึงตำหนักมู่ตานได้ มีเสน่ห์เพียงใด"

ชิงเยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นางไม่ได้ทำท่าทีหวาดกลัวจนสั่นเทิ้ม แต่ก็ไม่ได้เชิดหน้าท้าทาย นางทำเพียงแค่มอบรอยยิ้มที่ดูซื่อบริสุทธิ์และไร้พิษสง "หม่อมฉันหลินชิงเยียน ถวายพระพรพระสนมเพคะ ความงามของหม่อมฉันนั้นเปรียบได้เพียงต้นหญ้าธรรมดา มิอาจเทียบเคียงรัศมีหงส์ของพระสนมได้แม้เพียงเสี้ยวเล็บเพคะ"

ฉินกุ้ยเฟยจ้องมองใบหน้าของชิงเยียนอย่างละเอียด แม้ชิงเยียนจะแต่งกายจืดชืดเพียงใด แต่เครื่องหน้าของนางกลับคมชัดหมดจด ผิวพรรณเนียนละเอียดจนแสงแดดยังต้องพ่ายแพ้ แววตาของชิงเยียนดูเรียบง่ายจนแทบจะเรียกได้ว่า "ว่างเปล่า" ซึ่งนั่นทำให้กุ้ยเฟยยิ่งระแวง

"เจ้าพูดจาลื่นหูดีนี่" กุ้ยเฟยแสยะยิ้ม "แต่ข้าได้ยินว่าเจ้าเดินหมากชนะฝ่าบาทเสียด้วย? สตรีที่ฉลาดเกินไปในวังหลัง... มักจะอายุไม่ยืน เจ้ารู้ข้อนี้หรือไม่?"

"ทูลพระสนม หม่อมฉันมิได้ชนะด้วยสติปัญญา แต่ฝ่าบาททรงมีเมตตาออมมือให้หม่อมฉันเพคะ" ชิงเยียนก้มหน้าลงต่ำ "ในวังแห่งนี้ มีเพียงพระสนมกุ้ยเฟยเท่านั้นที่เพียบพร้อมทั้งวาสนาและปัญญา หม่อมฉันย่อมต้องฝากตัวให้พระองค์ทรงเมตตาสั่งสอนเพคะ"

คำพูดที่ดูอ่อนน้อมถล่มตัวของชิงเยียน ทำให้สนมคนอื่นๆ พากันลอบยิ้มเยาะ บางคนถึงกับกระซิบว่า 'ก็นึกว่าแน่ที่แท้ก็แค่นางขี้ขลาดคนหนึ่ง' ฉินกุ้ยเฟยเริ่มคลายใจลงบ้าง นางคิดว่าบางทีชิงเยียนอาจจะเป็นเพียงเด็กสาวที่โชคดีเพียงชั่่วยาม "ดี ในเมื่อเจ้ารู้ความเช่นนี้ ข้าก็ย่อมเมตตา ในฐานะพี่สะใภ้ข้าจะขอมอบ 'รางวัล' เล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้า"

กุ้ยเฟยพยักหน้าให้นางกำนัลส่งถาดที่วางจอกเหล้าสีนิลมาเบื้องหน้าชิงเยียน "นี่คือเหล้าดอกสาลี่หมักสิบปี รสชาติหอมหวานนัก เจ้าจงดื่มเพื่อแสดงความเคารพต่อข้าเสีย"

ชิงเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นที่โชยมาจากจอกเหล้านั้นดูปกติ ทว่าสัญชาตญาณจากชาติก่อนที่ถูกวางยาพิษทำให้ประสาทสัมผัสของนางฉับไวเป็นพิเศษ นางตรวจพบกลิ่นจางๆ ของ 'ผงรากบัวหิมะแสลง' ซึ่งมิใช่ยาพิษร้ายแรงถึงตาย แต่มันมีคุณสมบัติทำให้ใบหน้าเกิดผื่นแดงพุพองอย่างรุนแรงหากได้รับแสงแดดเป็นเวลานาน

ฉินกุ้ยเฟย... ท่านต้องการทำลายรูปโฉมของข้าตั้งแต่วันแรกเลยสินะ

ชิงเยียนยกจอกเหล้าขึ้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย (เป็นการแสดง) นางมองไปที่ฉินกุ้ยเฟยที่กำลังจ้องเขม็งรอคอยชัยชนะ

"ขอบพระคุณพระสนมที่ทรงเมตตาเพคะ"

ชิงเยียนยกจอกขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะดื่มนั้นเอง เสียงประกาศกึกก้องจากหน้าอุทยานก็ดังขึ้น

"ฮ่องเต้เสด็จ!"

ทุกคนในงานเลี้ยงพากันลุกขึ้นคุกเข่ารวมถึงชิงเยียนด้วย ในจังหวะที่หมอบลงนั้นเอง ชิงเยียนแสร้งทำเป็นมือลื่นจนจอกเหล้าตกลงพื้น แต่อย่างแยบยล นางใช้ปลายนิ้วป้ายเหล้าบางส่วนมาทาที่แขนเสื้อของตนเอง แล้วรีบซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อที่กว้างขวาง

เซียวจื่อเซียนเดินเข้ามาด้วยท่วงท่ามังกรที่น่าเกรงขาม แววตาของพระองค์เย็นเยียบกวาดมองไปรอบงานเลี้ยง ก่อนจะหยุดลงที่ชิงเยียนที่หมอบอยู่ใกล้ๆ กับจอกเหล้าที่แตกกระจาย

"เกิดอะไรขึ้น?" ฮ่องเต้ตรัสเสียงเข้ม

ฉินกุ้ยเฟยรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานทันที "ไม่มีอะไรเพคะฝ่าบาท หลินเหรินคงจะตื่นเต้นไปหน่อยจนทำจอกเหล้าที่หม่อมฉันประทานให้แตกเพคะ ช่างน่าเสียดายเหล้าชั้นเลิศนัก"

ฮ่องเต้มองเหล้าที่เจิ่งนองบนพื้นหิน พระองค์ทรงมีความรู้ด้านสมุนไพรและพิษไม่น้อยจากวัยเยาว์ที่ต้องเอาตัวรอด แววตาของพระองค์ไหววูบชั่วครู่เมื่อเห็นควันจางๆ ที่ไม่ควรจะมีจากเหล้าดอกไม้ทั่วไป

"หลินเหริน เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?" ฮ่องเต้ดำเนินเข้าไปพยุงชิงเยียนด้วยพระองค์เอง ท่ามกลางสายตาที่แทบจะหลุดออกจากเบ้าของเหล่าสนม

"หม่อมฉันมิเป็นไรเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันทำตัวซุ่มซ่าม ทำลายน้ำใจของกุ้ยเฟย หม่อมฉันสมควรตายเพคะ" ชิงเยียนเงยหน้าขึ้น แววตาของนางคลอน้ำตาดูน่าเวทนา

เซียวจื่อเซียนบีบมือนางเบาๆ ก่อนจะหันไปหาฉินกุ้ยเฟยที่บัดนี้สีหน้าเริ่มถอดสี "กุ้ยเฟย... เจ้าใจกว้างนักที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ แต่ข้าว่าแดดยามบ่ายเริ่มจะแรงเกินไปแล้ว หลินเหรินดูท่าทางจะไม่ค่อยสบาย ข้าจะพานางกลับตำหนักฉีเสียงเอง"

"แต่ฝ่าบาท... งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มนะเพคะ" กุ้ยเฟยพยายามประท้วง

"เจ้าดูแลแขกคนอื่นเถิด" ฮ่องเต้ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครกล้าขัด

ตลอดทางที่ดำเนินกลับตำหนัก ฮ่องเต้มิได้ตรัสอะไร จนกระทั่งเข้าสู่เขตลับตาคน พระองค์ทรงหยุดเดินแล้วหันมามองชิงเยียนที่เดินตามหลังมา

"เหล้านั่น... มีอะไร?" พระองค์ถามตรงๆ

ชิงเยียนนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆ เลิกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยผื่นแดงที่เริ่มลามขึ้นตามแขนที่โดนเหล้าหยดใส่ "หม่อมฉันมิกล้ากราบทูลให้ระคายเคืองเบื้องยุคลบาทเพคะ แต่กุ้ยเฟยอาจจะเพียงต้องการลองทดสอบ 'ความอดทน' ของหม่อมฉัน"

เซียวจื่อเซียนขบกรามแน่น "นางยังไม่เลิกใช้วิธีต่ำช้าพวกนี้อีกงั้นหรือ"

"ฝ่าบาท..." ชิงเยียนเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของฮ่องเต้เบาๆ "อย่าทรงกริ้วพระสนมเลยเพคะ ในวังหลวง... สตรีที่ไร้อำนาจย่อมต้องถูกทดสอบเป็นธรรมดา แต่หม่อมฉันสัญญา... หม่อมฉันจะไม่ยอมให้ใครทำลายตัวเองง่ายๆ เพราะหม่อมฉันยังมีหน้าที่สำคัญต้องทำ"

"หน้าที่อะไร?"

"หน้าที่ในการเป็น 'บ้าน' ที่ปลอดภัยให้พระองค์ไงเพคะ"

คำพูดนั้นทำให้ฮ่องเต้ถึงกับหยุดนิ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด พระองค์ทรงรวบตัวชิงเยียนเข้ามากอดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของอุทยาน

"หลินชิงเยียน... เจ้าช่างอันตรายนัก คำพูดของเจ้าทำลายกำแพงในใจข้าได้ง่ายกว่ากองทัพนับหมื่นเสียอีก"

ชิงเยียนซบหน้าลงกับอกแกร่งของจักรพรรดิ ในใจของนางลอบแสยะยิ้ม 'ฉินกุ้ยเฟย... ขอบคุณสำหรับเหล้าจอกนั้น เพราะมันทำให้ข้าได้ 'ความเชื่อใจ' จากมังกรมาครอบครองโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อเลยสักนิด'

สงครามระหว่างนางกับฉินกุ้ยเฟยได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และครั้งนี้... ชิงเยียนเป็นฝ่ายที่กุมความได้เปรียบไว้อย่างลับๆ!