ตอนที่ 10 ความลับของ "ฉินกุ้ยเฟย"

บรรยากาศในตำหนักฉีเสียงยังคงเงียบสงบหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่สระบัวมรกต กลิ่นหอมจางๆ ของยาสมุนไพรที่หมอหลวงจัดไว้ลอยอบอวลไปทั่วห้องนอน หลินชิงเยียนนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก แม้ใบหน้าจะยังดูซีดเซียวจากการสำลักน้ำ แต่ดวงตาของนางกลับเป็นประกายแจ่มชัดดุจดวงดาวในคืนที่ไร้เมฆ

"พระสนมเพคะ นี่คือรายชื่อนางกำนัลและขันทีที่คอยเข้าออกตำหนักจิ่งเหรินในช่วงยามวิกาลที่พระนางให้บ่าวไปสืบมาเจ้าค่ะ" ชุ่ยเอ๋อร์กระซิบพลางส่งแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่ถูกม้วนจนกลมดิบให้นาง

ชิงเยียนคลี่กระดาษออกอ่าน แววตาของนางนิ่งสนิท "มีชื่อของหมอหลวงหวังด้วยงั้นหรือ? เขาเป็นคนสนิทของตระกูลฉินมานาน แต่การที่เขาเข้าออกตำหนักกุ้ยเฟยในยามวิกาลแทบทุกสามวัน... มันไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับการตรวจสุขภาพทั่วไป"

"บ่าวแอบได้ยินนางกำนัลฝึกหัดในโรงซักล้างพูดกันว่า... ทุกครั้งที่หมอหลวงหวังกลับไป จะมีกลิ่นยาสมุนไพรที่รุนแรงและคาวจัดติดตัวออกมาด้วยเจ้าค่ะ"

ชิงเยียนพยักหน้าเบาๆ ชาติก่อนนางเคยได้ยินข่าวลือหนาหูว่าฉินกุ้ยเฟยมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับร่างกายที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงเหินห่างแม้จะมอบอำนาจให้ และนั่นคือเหตุผลที่กุ้ยเฟยต้องพยายามกำจัดหญิงงามทุกคนที่เข้าใกล้จักรพรรดิ เพราะนางหวาดกลัวว่าหากมีใครตั้งครรภ์ขึ้นมา ตำแหน่งของนางจะสั่นคลอนทันที

หรือว่า... ความลับที่นางซ่อนไว้ คือสิ่งที่ข้ากำลังคิด?

ในบ่ายวันนั้น ชิงเยียนอ้างว่าต้องการเดินเล่นเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากฟื้นไข้ นางปฏิเสธขบวนแห่หรูหราและพกเพียงชุ่ยเอ๋อร์เดินลัดเลาะไปยังอุทยานท้ายวัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอเก็บตำรายาหลวง สถานที่แห่งนี้เงียบเหงาและไร้ผู้คนเพราะเหล่านางสนมมักไม่นิยมมาศึกษาเรื่องน่าเบื่อเช่นนี้

"หลินเหรินถวายพระพรเพคะ" ชิงเยียนย่อกายทักทายบรรณารักษ์ชราที่ดูแลหอตำรา

"พระสนมมีธุระอันใดกับสถานที่เก่าคร่ำครึแห่งนี้พะยะค่ะ?"

"ข้าเพียงแต่อยากศึกษาเรื่องสมุนไพรที่ช่วยในการไหลเวียนของเลือดพะยะค่ะ หลังจากตกน้ำมาข้ารู้สึกว่าร่างกายติดขัดนัก" ชิงเยียนตอบด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

นางใช้เวลาอยู่ในหอตำรานานหลายชั่วยาม จนกระทั่งพบตำราเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่งที่บันทึกเกี่ยวกับ 'วิชาคงโฉมพันปี' ของเผ่าเร้นลับทางใต้ บันทึกระบุถึงผลข้างเคียงของการใช้สมุนไพรบางชนิดเพื่อให้ผิวพรรณดูอ่อนเยาว์และเต่งตึงดุจดรุณีแรกรุ่นตลอดกาล แต่ต้องแลกมาด้วย 'ความเย็นชื้น' ในมดลูกที่รุนแรงจนทำให้มิอาจมีบุตรได้ตลอดชีวิต

และที่สำคัญ... ผู้ที่ใช้ยานี้จะมีรอยปานสีม่วงคล้ำปรากฏขึ้นที่แผ่นหลังยามที่ร่างกายได้รับไอเย็น

ชิงเยียนกำตำราแน่น ฉินกุ้ยเฟย... ท่านยอมสละความเป็นมารดาเพื่อแลกกับอำนาจและความงาม และท่านกำลังใช้ความเจ็บปวดนั้นมาระบายใส่พวกเราทุกคน!

ขณะที่ชิงเยียนกำลังเดินออกจากหอตำรา นางกลับบังเอิญพบกับ หมอหลวงหวัง ที่กำลังเดินถือกล่องยาออกมาจากทางทิศของตำหนักจิ่งเหรินด้วยท่าทางรีบร้อน ชิงเยียนแสร้งทำเป็นเดินสะดุดจนชนกับเขา

"โอ๊ย!"

กล่องยาในมือหมอหลวงหลุดมือ กระจายเกลื่อนพื้น สมุนไพรหลากชนิดกระเด็นออกมา หนึ่งในนั้นคือรากไม้สีดำสนิทที่มีกลิ่นคาวรุนแรง

"พระสนม! ขอประทานอภัยพะยะค่ะ หม่อมฉันสะเพร่านัก!" หมอหลวงหวังรีบก้มลงเก็บของด้วยท่าทางลนลาน

ชิงเยียนก้มลงช่วยเก็บ และในจังหวะนั้นนางคว้าเอาเศษรากไม้สีดำนั้นมาซ่อนไว้ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไรหมอหลวง ข้าเองที่เดินไม่ระวัง ท่านรีบไปเถิด ดูเหมือนงานของท่านจะล้นมือทีเดียว"

เมื่อกลับถึงตำหนัก ชิงเยียนให้ชุ่ยเอ๋อร์นำเศษรากไม้นั้นไปเผาไฟ กลิ่นที่ออกมานั้นเหม็นคาวคล้ายเลือดที่เน่าเสีย ซึ่งตรงกับลักษณะของ 'รากโลหิตเย็น' ที่ใช้ในวิชาคงโฉม

"แผนการขั้นต่อไปคือ... ทำให้ฝ่าบาททรงเห็นรอยปานนั่นด้วยพระเนตรของพระองค์เอง" ชิงเยียนพึมพำ

ในคืนต่อมา ฮ่องเต้เซียวจื่อเซียนเสด็จมาที่ตำหนักฉีเสียงตามปรกติ ชิงเยียนเตรียมน้ำชาที่มีฤทธิ์ช่วยให้ผ่อนคลายและสร้างบรรยากาศที่อบอุ่น นางไม่ได้ชวนพระองค์คุยเรื่องการเมือง แต่กลับชวนคุยเรื่องความทรงจำในวัยเยาว์และการดูแลสุขภาพ

"ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าทางใต้มีพิธีอาบน้ำแร่สมุนไพรที่ช่วยขับพิษไข้ได้ดีนัก ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย หม่อมฉันอยากให้พระองค์ทรงจัดงาน 'อาบน้ำสระมังกร' และเชิญพระสนมพี่หญิงทุกคนมาร่วมด้วย เพื่อเป็นการเชื่อมสัมพันธ์และบำรุงสุขภาพเพคะ"

เซียวจื่อเซียนขมวดคิ้ว "อาบน้ำร่วมกันงั้นหรือ? เจ้าไม่หวงข้าบ้างหรือไง ชิงเยียน?"

ชิงเยียนแสร้งทำเป็นหน้าแดง "หม่อมฉันย่อมหวงเพคะ แต่หม่อมฉันห่วงพระวรกายของพระองค์มากกว่า อีกอย่าง... พระสนมกุ้ยเฟยทรงเหนื่อยยากดูแลวังหลังมานาน หากได้รับน้ำแร่บำรุง พระนางคงจะทรงมีกำลังใจมากขึ้นเพคะ"

ฮ่องเต้มองดวงตาที่ดู 'จริงใจ' ของชิงเยียนแล้วทรงสรวลออกมา "เจ้าช่างมีน้ำใจกว้างขวางนัก ดี! ในเมื่อเจ้าขอมา ข้าก็จะจัดให้"

วันงานอาบน้ำแร่หลวงมาถึง สระมังกรหยกถูกเติมด้วยน้ำอุ่นที่อบอวลไปด้วยกลีบดอกไม้และสมุนไพรหอม กั้นสัดส่วนด้วยม่านโปร่งบางสีขาว ฉินกุ้ยเฟยจำใจต้องมาร่วมงานด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ นางสวมชุดคลุมอาภรณ์ไหมบางเบาที่ปกปิดร่างกายมิดชิดกว่าใคร

"เหตุใดกุ้ยเฟยจึงไม่ลงน้ำเล่า? หรือเจ้าเกรงว่าน้ำแร่ของข้าจะสู้เครื่องหอมในตำหนักเจ้าไม่ได้?" ฮ่องเต้ตรัสถามจากอีกฝั่งของม่าน

"หามิได้เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงแต่อาการประชวรเก่ายังไม่หายดี หม่อมฉันขอนั่งปรนนิบัติพระองค์ข้างสระก็พอเพคะ" กุ้ยเฟยพยายามบ่ายเบี่ยง

ชิงเยียนที่อยู่ในน้ำแล้วส่งสัญญาณให้ชุ่ยเอ๋อร์แอบนำ 'ผงไอเย็นสกัด' ที่นางเตรียมมาโปรยลงไปในท่อส่งน้ำอุ่นที่ไหลไปยังบริเวณที่กุ้ยเฟยนั่งอยู่ ทันทีที่น้ำอุ่นสัมผัสกับผงสกัด อุณหภูมิของมันจะลดฮวบลงจนเย็นจัดราวกับน้ำแข็งในพริบตา

"อุ๊ย! น้ำทางนี้ทำไมเย็นนักล่ะเพคะ?" สนมคนหนึ่งอุทาน

จังหวะนั้นเอง น้ำเย็นจัดพุ่งเข้าใส่ร่างกายของฉินกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ขอบสระจนเสื้อผ้าเปียกโชก กุ้ยเฟยสะดุ้งสุดตัวด้วยความหนาวเหน็บที่เข้าจู่โจมร่างกายที่อ่อนไหวต่อไอเย็นอยู่แล้ว

"กุ้ยเฟย! เจ้าเป็นอะไรไป?" ฮ่องเต้รีบดำเนินเข้ามาดูด้วยความห่วงใย (ตามมารยาท)

"หม่อมฉัน... หม่อมฉันมิเป็นไรเพคะ!" กุ้ยเฟยพยายามปกปิดร่างกายและถอยห่าง แต่ความเย็นจัดทำให้ 'วิชาคงโฉม' ในร่างปั่นป่วน ผิวพรรณที่เคยเต่งตึงเริ่มเกิดรอยย่นชั่วขณะ และที่สำคัญที่สุด... รอยปานสีม่วงคล้ำขนาดใหญ่ เริ่มปรากฏชัดขึ้นบนแผ่นหลังและลำคอของนาง ทะลุผ่านเนื้อผ้าสีขาวที่เปียกโชก!

เซียวจื่อเซียนชะงักฝีเท้า แววตาของพระองค์เปลี่ยนจากความห่วงใยเป็นความตกตะลึงและรังเกียจในพริบตา เมื่อเห็นปานที่มีรูปร่างประหลาดคล้ายซากศพบนผิวพรรณของสตรีที่พระองค์เคยยกย่อง

"นั่นมัน... รอยอะไรบนตัวเจ้า?!" ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังกึกก้อง

ฉินกุ้ยเฟยหน้าซีดเผือด นางรีบตะครุบชุดคลุมมาปิดไว้แต่มันสายไปเสียแล้ว สนมคนอื่นๆ ต่างพากันซุบซิบและชี้ชวนกันดูรอยประหลาดนั้น

"ทูลฝ่าบาท... มันคือ... มันคือรอยจากอาการประชวรเพคะ!" กุ้ยเฟยทรุดลงกราบด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม

ชิงเยียนแสร้งทำเป็นตกใจและรีบเข้าไปประคอง "พระสนมกุ้ยเฟย! รอยปานนี้หม่อมฉันเคยอ่านพบในตำราว่ามันคืออาการของคนที่ได้รับพิษจาก 'รากโลหิตเย็น' ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามในวังหลวง เพราะมันจะทำให้ผู้ใช้ไร้บุตรและมีร่างกายที่เป็นพิษต่อคนรอบข้าง! พระสนม... พระองค์ทรงถูกใครทำร้ายหรือเพคะ?"

คำพูดของชิงเยียนเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจฮ่องเต้ พระองค์ทรงสะบัดพระหัตถ์ออกจากกุ้ยเฟยอย่างไม่ใยดี

"ไร้บุตร... ร่างกายเป็นพิษงั้นหรือ?" เซียวจื่อเซียนทรงระลึกได้ทันทีว่าหลายปีที่ผ่านมา พระองค์มักจะทรงรู้สึกหนาวสั่นสม่ำเสมอหลังจากประทับอยู่กับกุ้ยเฟย "กงกง! ไปตามหมอหลวงทั้งหมดมาที่นี่! ตรวจสอบร่างกายของกุ้ยเฟยเดี๋ยวนี้! และหากพบว่าเป็นจริงตามที่หลินเหรินว่า... ตระกูลฉินทั้งหมดต้องรับผิดชอบ!"

ฉินกุ้ยเฟยกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง นางมองไปที่ชิงเยียนที่กำลังทำหน้า 'เป็นห่วง' อยู่ข้างๆ แต่แววตาของชิงเยียนที่สบกับนางในวินาทีนั้นกลับเต็มไปด้วยความสะใจและชัยชนะที่เยือกเย็น

"เจ้า... นังสารเลวชิงเยียน!"

กุ้ยเฟยถูกลากตัวออกไปท่ามกลางความอัปยศ ชื่อเสียงและอำนาจที่นางสร้างมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะหมากที่ชิงเยียนวางไว้ในสระน้ำ

คืนนั้น ฮ่องเต้ประทับอยู่ที่ตำหนักฉีเสียงเพียงลำพังกับชิงเยียน พระองค์ทรงดูซูบเซียวและผิดหวังอย่างมาก

"ข้าถูกหลอกมาตลอด... หลายปีที่ข้าให้เกียรตินาง แต่นางกลับใช้ร่างกายที่เน่าเฟะนั่นมาหลอกลวงข้า"

ชิงเยียนเดินเข้าไปนวดขมับให้พระองค์อย่างอ่อนโยน "ฝ่าบาทเพคะ ความจริงอาจจะเจ็บปวด แต่มันจะทำให้พระองค์ทรงปลอดภัยจากภัยมืดที่อยู่ข้างกาย หม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์เองเพคะ"

เซียวจื่อเซียนดึงมือชิงเยียนมาจุมพิต "ชิงเยียน... ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยหน้ากากนี้ ข้าขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเจ้ามาหาข้า"

ชิงเยียนยิ้มรับคำชม ทว่าในใจของนางกลับคิดถึงหมากตัวต่อไป ฉินกุ้ยเฟยล้มแล้ว... ต่อไปก็คือการจัดการกับต้นตอของเรื่องทั้งหมดที่จวนโหวและจวนราชครู เตรียมใจไว้เถิดพี่สาว... ความขมขื่นของเจ้ากำลังจะทวีคูณยิ่งกว่าเดิม