MasukShare
บทที่ 7 จับไข้
Tanggal publikasi:
2026-05-29 14:02:53พราวระวีรู้สึกตัวเมื่อไอเย็นจากผ้าขนหนูผืนนุ่มสัมผัสลงมาบนผิวกาย เจ็บร้าวจนขยับตัวไม่ไหว โดยเฉพาะศีรษะ เปลือกตาหนักจนลืมไม่ขึ้น พยายามปัดป้อง เมื่อผ้าผืนนุ่มเลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ แล้วไปหยุดที่ใจกลางความเป็นหญิง มือหยาบกร้านจับขาเรียวแยกออกจากกัน ใช้ผ้าหมาด เช็ดคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนตามโคนขา พราวระวีหนีบขาเข้าหากัน น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา กล้าตะวันรังแกเธออีกแล้ว และครั้งนี้เขาก็ไม่ได้ป้องกันอีก ตามเคย
“ปล่อย...” เสียงที่หลุดออกมาเบาเหมือนเสียงกระซิบ มือบางปัดมือหนาออก เมื่อกล้าตะวันวางฝ่ามือลงบนหน้าผากของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมา เมื่อฝ่ามือสัมผัสกับความร้อน ร่างสูงขยับลงจากเตียง หยิบยาแก้ไข้ในกล่องปฐมพยาบาล แล้วเดินกลับมาที่เตียงกว้าง
“พราวลุกขึ้นมากินยาก่อน คุณมีไข้”
ไม่มีเสียงตอบจากคนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ตายไปได้ก็ดีเพราะตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว กล้าตะวันทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ครั้งแรกพอเข้าใจได้ว่าเธอเมา ครั้งที่สองเพราะอารมณ์พาไป แต่ครั้งนี้เธอมีสติดีและพยายามขัดขืน แต่เขาก็ยัดเยียดสิ่งนี้ให้เธอ
“พราว!” เสียงห้าวเข้มขึ้น เมื่อไม่ได้ดังใจ
“อย่ามายุ่งกับฉัน!” พยุงตัวเองลุกขึ้นจากที่นอน อยากไปให้พ้นหน้าเขา
“อย่าดื้อ” เสียงเข้มอ่อนลง เมื่อเห็นร่องรอยบนตัวเธอ โดยเฉพาะใจกลางความเป็นหญิง ที่ทั้งแดงและบวมช้ำ
“สะใจคุณแล้วใช่ไหม พอใจหรือยัง!”
ตากลมโตมองเขาอย่างเกลียดชัง คงไม่รอให้ถึงวันพรุ่งนี้ ออกจากห้องนี้ไปได้เธอจะกลับบ้านทันที จะไม่อยู่ให้เขารังแกเธออีกแล้ว
“ถ้าไม่กินยาก็มาทำอย่างอื่นกัน ปากยังดีอยู่นี่”
“เอาสิคะ จะทำอะไรกับฉันก็เชิญ ฉันไม่มีทางสู้อยู่แล้ว แค่กุญแจมือยังน้อยไป เอาแส้มาฟาดฉันเลย ถ้ายังไม่สะใจ เอามีดมากรีดเนื้อฉันก็ได้ ฉันไปทำอะไรให้ คุณถึงทำร้ายฉันแบบนี้ คุณหน้าเหมือนกันต์ แต่นิสัยคุณต่างจากกันต์มาก ฉันดีใจที่สุดที่ฉันรักถูกคน!”
“หยุดนะพราวระวี! ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่า ไหนล่ะ คนดีของคุณ ทิ้งให้คุณเป็นหม้ายขันหมาก ให้คุณอับอายผู้คน แบบนี้ยังเรียกว่าดีอีกเหรอ”
“หม้ายขันหมากก็ยังดีกว่าแต่งงานกับคุณ! คุณเองก็ ไม่ต่างจากกันต์ กันต์ทำร้ายจิตใจ แต่คุณทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายของฉัน ฉันเกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ! ให้ฉันอับอายยังดีกว่าแต่งงานกับปีศาจอย่างคุณ!”
“แล้วคุณเลือกอะไรได้ไหม ไม่อยากแต่งแต่ก็แต่งแล้ว และเป็นของผมแล้วด้วย!”
“แต่งได้ก็หย่าได้ ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณ ฉันแต่งกับกันต์ คุณเลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่ คุณกลับไปอยู่ในที่ของคุณ ฉันจะอยู่ในที่ของฉัน ถ้ากันต์กลับมาแล้วเราคุยกันเข้าใจ ฉันจะอยู่กับกันต์ ระหว่างเราขอให้จบกันแค่นี้ ฉันจะไม่เอาเรื่องคุณ ฟังนะคะคุณกล้า ต่อให้คุณหน้าเหมือนกันต์จนแยกไม่ออก แต่ฉันก็ไม่มีทางรักคุณ”
คำพูดของหญิงสาวเป็นเหมือนเข็มทิ่มแทงหัวใจ ต่อให้เธอรู้ความจริงว่าคนที่ช่วยเธอวันนั้นคือเขา คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เพราะเธอรักกัณภัทรไปแล้ว
ร่างสูงก้าวขึ้นมาบนเตียง มือหนาบีบลงที่ปากบาง
อย่างแรง ดันยาที่กำอยู่ในมือเข้าไปในปากของหญิงสาว แล้วกรอกน้ำตามเข้าไป เมื่อไม่อยากได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหู เธอมีไข้สูง เขาต้องการให้เธอกินยาแล้วนอนพัก แค่นี้ก็น่าจะพอ เรื่องอื่นเขาไม่สนใจ ต่อให้เธอเกลียดเขามากก็ตาม“แค่ก ๆ ๆ”
พราวระวีสำลัก เมื่อทั้งยาและน้ำถูกเทลงคออย่างไม่ทันตั้งตัว มือบางผลักอกหนา แต่ถูกกล้าตะวันดึงจนล้มลงมาบนเตียงด้วยกัน แขนแกร่งกอดเอวบางเอาไว้ กดศีรษะเธอให้อยู่ในอกของเขา
“คุณกล้า! อะไรของคุณเนี่ย!”
“นอนได้แล้ว!” กล้าตะวันเอ่ยเสียงเข้ม
“ฉันไม่นอน ปล่อยฉันนะ!” ร้องออกมาอย่างตกใจ ไม่เข้าใจการกระทำของเขา
“นอนเฉย ๆ นะพราวระวี ถ้าคุณยังเรื่องมากผมจะเอาคุณอีก จะเอาจนถึงเช้าเลยคอยดู”
“ฉันไม่กลัว ปล่อย!”
“พูดอย่างเดียวคงไม่เชื่อสินะ ต้องให้เอาจริง ๆ ใช่ไหม ยังเจ็บไม่พอสินะ ได้!” ไม่พูดเปล่าร่างสูงยังพลิกขึ้นไปทับ หญิงสาวเอาไว้
“ไม่นะคุณกล้า! นอนแล้ว! ฉันนอนแล้วค่ะ จะหลับเดี๋ยวนี้เลย” พราวระวีหลับตาปี๋ ตัวแข็งทื่อ ทำเหมือนหลับแล้วจริง ๆ เพราะกลัวกล้าตะวันจะทำอย่างที่พูด
“หลับแล้วนะ” ถามพร้อมกับยิ้มกว้าง เอ็นดูกับการกระทำของคนใต้ร่าง
“ค่ะ” ขานรับอย่างลืมตัว
“ตกลงหลับแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”
คำพูดทีเล่นทีจริงของเขา ได้กำปั้นเป็นคำตอบเมื่อ พราวระวีฟาดหมัดลงบนแผ่นหลังกว้างด้วยความโมโห
Bab terbaru
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ(จบ)
พราวระวีสั่งให้เด็กรับใช้เก็บเสื้อผ้าและของใช้ลูก หลังจากเจอกับตวิษาเธอก็ตัดสินใจในตอนนั้นเลยว่า จะพาลูกไปอยู่ที่อื่น เธอกลัวตวิษาจะมาพรากแสนรักไปจากเธอ “ใจเย็น ๆ นะพราว ใครก็เอาลูกไปจากคุณไม่ได้ทั้งนั้น”กล้าตะวันปลอบพร้อมกับอธิบายเหตุผล “ตวิษาเป็นแม่ สักวันเธอต้องมาพรากแสนรักไปจากพราว พราวยอมไม่ได้หรอกค่ะ แสนรักคือลูกของพราว พราวรักแกมาก พราวคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแก” เน้นย้ำให้สามีฟัง ถึงความรู้สึกและความรักที่มีต่อแสนรัก เธอรับแสนรักเป็นลูกเพราะเธอรักแสนรักจริง ๆ “ตวิษาจะไม่มีทางพรากแสนรักไปจากพราว พราวลืมแล้วเหรอว่าพราวเป็นแม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายของแก”“จริงด้วย!” คำพูดของสามีทำให้พราวระวีฉุกคิด ปานชีวันยังไม่ได้แจ้งเกิด จนกระทั่งกล้าตะวันกับเธอรับเป็นลูกจึงมี ใบเกิด นั่นเท่ากับตวิษาจะไม่มีสิทธิ์ในตัวลูก เพราะในใบเกิดระบุชัดเจนว่าเธอเป็นแม่ “เห็นไหม ตวิษาจะไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งนั้น เพราะแสนรักคือลูกของเรา อีกอย่างผมคิดว่าเธอคงไม่กลับมาหรอก ถ้าเธอรักลูกจริง ๆ คงไม่ทิ้งแกไป”“พราวจะไม่ให้ใครมาทำอะไรลูกของพราวทั้งนั้น ไม่ว่า ตวิษาหรือกัณภัทร สองคนนั้นจะไม่ได้แตะลูกพรา
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ1
ถามพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ แสนรักพยักหน้าตอบ ทันทีที่สบตากัน หัวใจของตวิษาก็เต้นคร่อมจังหวะ บางอย่างในดวงตาคู่เล็ก ทำให้ตวิษาละสายตาออกจากใบหน้าของหนูน้อยไม่ได้ “เดี๋ยวน้าหยิบให้นะคะ” บอกกับเด็กน้อย และได้รอยยิ้มที่แสนน่ารักเป็นคำตอบ คนตัวเล็กหลีกทางให้เธอ ตวิษาเอื้อมมือไปหยิบลูกบอลแล้วส่งให้ แสนรักยกมือไหว้ ก่อนจะรับลูกบอลมาถือเอาไว้ “น่ารักจังเลย” ไตรฉัตรเอ่ยชมเมื่อเห็นการกระทำของ หนูน้อย เขาอยากมีลูกสักคน แต่ตวิษายังไม่ยอมแต่งงานกับเขาสักที “แม่อยู่ไหนคะ” ถามเพราะไม่เห็นใครตามหนูน้อยมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา บางทีหนูน้อยอาจจะหลงทาง“เอาไงดีคะคุณฉัตร ฝ้ายคิดว่าแกน่าจะหลงทาง” หันมาถามเจ้านายที่เพิ่งจะกลายมาเป็นคนรักได้ไม่นาน“พาไปประกาศหาแม่ดีไหมครับ” ไตรฉัตรออกความคิดเห็น “ดีค่ะ ฝ้ายก็คิดแบบนี้เหมือนกัน” เมื่อตกลงกันได้ ตวิษา ก็จับลงที่มือเล็ก พาหนูน้อยไปยังจุดประชาสัมพันธ์ เพื่อให้ประกาศหาผู้ปกครองให้“แสนรัก อยู่นี่เองลูก!” พราวระวีร้องออกมาด้วยความยินดี เมื่อหาแสนรักเจอหลังจากที่หันมาแล้วไม่เห็นลูก เธอก็รีบออกตาม หา ยังไม่ได้บอกให้กล้าตะวันรู้ หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ
สามีนอกหัวใจ ตอนพิเศษ
“หม่ำ หม่ำ” เสียงร้องของคนที่อยู่ในเปล ทำให้คน ตัวเล็กกลมป้อมที่นั่งเล่นอยู่ในห้องนั้นลุกขึ้น หนูน้อยปีนขึ้นเตียงนอนอย่างเร็ว แม้จะยากลำบากเพราะช่วงขาที่สั้นและร่างกายที่กลมป้อม แต่แสนรักก็พยายามจนสุดกำลัง เพราะรู้ว่าคนในเปลต้องการอะไร “น้อน น้อน” มือเล็กหยิบขวดนมที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือเอาไว้ แล้วส่งจุกนมเข้าปากตัวเอง ดูดเสียงดังแจ๊บ ๆ คนในเปลมองตาแป๋ว เมื่อเห็นแสนรักดูดเอา ๆ“หม่ำ หม่ำ” คนดีมองขวดนมในมือแสนรัก ร้องขอเมื่อคนเป็นพี่ยังไม่ส่งมาให้ แสนรักดึงจุกนมออกจากปาก ก่อนจะส่งให้น้อง มือเล็กของคนดีเอื้อมมารับขวดนม แล้วส่งเข้าปากตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนตามเดิม ตากลมโตคู่เล็กมองคนในเปล แล้วปรบมือให้ตัวเอง เพราะทุกครั้งที่แสนรักหยิบขวดนมให้น้อง พราวระวีจะปรบมือให้เป็นรางวัล และชมเชยว่าแสนรักเก่ง เด็กน้อยเลยจำการกระทำเหล่านี้มาจากคนเป็นแม่ เวลาที่ไม่มีคนชมแสนรักจะปรบมือตัวเอง พราวระวีที่ยืนมองอยู่ตรงหน้าประตูหัวเราะให้กับการกระทำของลูก แล้วเอ่ยชม เพราะแสนรักเก่งจริง ๆ ที่หยิบขวดนมส่งให้น้องได้ คนเป็นแม่ยิ่งเอ็นดูมากขึ้น เมื่อเห็นแสนรักดูดนมของน้อง ลูกคงจำมาจากพ่อ เพราะเวลาที่กล้าตะว
สามีนอกหัวใจ บทที่ 45 รัก
“หนูแสน มานี่ลูก” ถึงแม้จะเหนื่อยและเพลียแค่ไหน แต่พราวระวีก็ยังทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุด หลังจากให้นม คนดีจนหลับคาอก คุณแม่ลูกสองก็เรียกลูกสาวคนโตมากอด เพราะกลัวแสนรักจะน้อยใจ“น้อนนน... แสนย้ากน้อน” นิ้วเล็กชี้ไปยังคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ในเปลที่อยู่ติดกับอีกฝากของเตียง“น้องคนดีก็รักพี่แสนค่ะ แสนรักของแม่” จมูกโด่งสวย พรมจูบลงบนศีรษะเล็กอย่างแสนรัก เด็กบริสุทธิ์ไม่รู้เรื่องกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ทำ แสนรักรักเธออย่างไม่มีข้อแม้ เพราะคิดว่าเธอ คือแม่ของเขา“แม่จ๋า” แขนเล็กกอดคอเธอเอาไว้ แล้วซุกตัวเข้าหาอกอุ่น“นอนนะคะ พ่อติดประชุมคงกลับดึก ฝันดีนะคะแสนรักของแม่” ตบลงที่ก้นเล็กเบา ๆ แสนรักเลิกนมแล้วแค่กอด และตบก้น ไม่นานลูกก็หลับสนิทคาอก ตั้งแต่ที่รับแสนรัก มาเลี้ยง พราวระวีก็ยกงานที่บริษัทให้กล้าตะวันเป็นคนดูแล และเป็นอย่างที่เขาพูดไว้จริง ๆ เมื่ออำนาจอยู่ในมือ บริษัทของปรมะก็ไม่ได้ทำการค้ากับบริษัทของเธออีกต่อไป เพราะสามีขี้หึงจัดการรวบบริษัทของเธอเข้าไปเป็นบริษัทในเครือ ของเขา กัณภัทรไปอยู่ต่างประเทศ กล้าตะวันจึงบริหารงานแต่เพียงผู้เดียวตาคู่คมมองไปยังคนที่นอนหล
สามีนอกหัวใจ บทที่ 44 หนูแสนรัก
“ไม่ต้องกลัวนะพราว” เอ่ยปลอบเมื่อเห็นอาการหวาดหวั่น และแววกังวลในดวงตาคู่สวย“ไว้ใจผมนะครับ” พูดพร้อมกับดึงกางเกงผ้ายืดตัวสวยออกไปให้พ้นทาง ตามด้วยชั้นในสีหวาน ก่อนที่ร่างแข็งแกร่ง จะเบียดเข้าไปหาร่างเปลือยเปล่าอวบอิ่มของเธอ พราวระวี ไม่ขัดขืน มีแต่อาการเกร็งในช่วงแรก กล้าตะวันแสดงความรักกับเธออย่างอ่อนโยน ทะนุถนอม ระมัดระวังเมื่อสำนึกได้ว่าเธอไม่ใช่คนตัวเปล่า ยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในตัวเธอ การกระทำของเขาอ่อนโยนจนพราวระวีหายกังวล ไม่ขัดขืนและไม่ห้ามปราม ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่หัวใจเรียกร้อง ไม่นานใบหน้าหล่อเหลาก็ซบลงมาบนซอกคอขาวเนียน แล้วทอดร่างตามมากกกอดเธอเอาไว้ จมูกโด่งเป็นสันไล้ไปตามซอกคอ หอมกรุ่น จูบหนัก ๆ บนแก้มขาวเนียนฟอดใหญ่ พราวระวีดึง ผ้าห่มมาพันร่างไว้หลวม ๆ พร้อมกับถอยออกจากอ้อมแขน ของเขา“จะไปไหนครับ” ถามเมื่อคนท้องแกะมือเขาออกจากเอว“อาบน้ำค่ะ” ตอบสั้น ๆ ไม่สบตาคมที่จ้องมองมาอย่างล้อเลียนของเขา ถึงจะมีอะไรกันจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่พราวระวีก็ยังเขินอาย“ไม่เอา ขอกอดก่อนนะ” กล้าตะวันต่อรอง พร้อมขยับแขนที่กอดอยู่ตรงช่วงเอว ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม“อึดอัดค่ะ” บ
สามีนอกหัวใจ บทที่ 43 สัญญา
ตาคมเข้มมองลูกที่หลับอยู่บนเตียง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังกระดาษแผ่นน้อยที่วางอยู่บนหัวเตียงอย่าง ไร้ความรู้สึก แม่บอกว่าตวิษาหนีออกจากบ้าน แล้วทิ้งจดหมายเอาไว้ เนื้อความของจดหมายมีแต่คำขอโทษและฝากฝังลูก หนูแสนรักจะอบอุ่นถ้าได้อยู่ที่นี่ ถูกแล้วที่ตวิษาตัดใจไปจากลูก เพราะเขาก็เคยตกลงกับเธอไว้แบบนี้ เงินที่เขาโอนให้สามารถเลี้ยงเธอไปได้ตลอดชีวิต “แอ๊ะ” เสียงที่ดังมาพร้อมกับคนตัวเล็กที่บิดตัวไปมา ทำให้คนเป็นพ่อขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกนิด มือหนาช้อนลูกขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วหอมลงที่แก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ นี่คือลูก ที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ที่เรื่องกลายมาเป็นแบบนี้ ก็เพราะลูกคงถูกกำหนดมาให้ต้องอยู่กับเขาตลอดไป“พ่อขอโทษนะลูก อยู่กับย่านะครับ ปู่กับย่าจะเป็นพ่อแม่ที่ดีของหนู พ่อขอโทษที่ให้อภัยแม่ไม่ได้ อย่าโกรธพ่อนะครับ”“แอ๊ะ แจ๊บ ๆ ๆ” แสนรักร้องตอบพร้อมกับดูดกำปั้นเสียงดัง นั่นยิ่งทำให้คนเป็นพ่อเอ็นดูลูกมากขึ้น ลูกน่ารักแบบนี้นี่เอง ตวิษาถึงได้ตัดใจทิ้งลูกไม่ลง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้กัณภัทรก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาให้อภัยเธอไม่ได้จริง ๆ แสนรักจะเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงาม เพรา
Anda juga akan menyukai
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.1K Dibacaราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน307.6K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก392.9K Dibacaยั่ว
มังกรเล่นน้ำ183.6K Dibacaยอมจำนนภายใต้อำนาจของพวกเขา: รวมเรื่องอีโรติกสำหรับผู้ใหญ่ 1
White Orchid 12 Dibacaภรรยาที่เขาไม่รัก
กชภาภัค165 Dibacaอ้อมกอดสุภาพบุรุษ
ชัญญาณ์ภัช105 Dibacaพิศวาสฆาตกรรม
AaaYaaTawan(อาญ่าตะวัน)61 Dibaca
