บททั้งหมดของ คุณขากลับมาทำสวน: บทที่ 11 - บทที่ 20

."ไม่เอาฉันไม่ไปมันร้อนฉันเจ็บเท้าเจ็บท้องปวดหัวคลื่นไส้ไม่ไปๆๆ"ร่างบางของเลขาถูกจับขี่หลังเดินเข้าสวนดูผลผลิตที่ใกล้สุกงอมเต็มทีโดยไม่เต็มใจเพราะกินข้าวกินยาแล้วถูกแบกมาทันทีหญิงชราหัวเราะท่าทางเราทั้งคู่ ชายหนุ่มวัยรุ่นลับฝีปากเสียงดังลั่นตลอดทางคนเถื่อนเดินลงส้นเต็มเท้าทำเอาร่างเล็กหัวสั่นหัวคลอนเบี่ยงหลบใบไม้พัลวันเพราะความสูงของคนเด็กกว่านั้นเกือบสองเมตรคนงานชะเง้อชะแง้มองคู่กัดถนัดใช้ปากบ่นกันเสียส่วนใหญ่ชวนตลกขบขันหลังกินข้าวเช้ามีการพูดคุยปรึกษาปัญหาผลผลิตล้นเนื่องจากเป็นฤดูกาลผลไม้ทุกสวนต่างเก็บขายพร้อมกันจึงต้องหาวิธีจัดการไม่ให้ผลผลิตล้นจนถูกกดราคาสรุปว่าหลานอย่างเลขาต้องช่วยประชาสัมพันผ่านสื่อเพื่อขายผลผลิตในสวนราคาไม่ต่ำจนเกินไปกึก..หนุ่มหน้ามนคนตัวขาวในชุดผ้ากันเปื้อนยาวสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวและสวมหมวกสานถูกพามาถึงต้นผลไม้ข้างลำธารที่ทั้งสวยและบรรยากาศดี"ไหนว่าจะช่วยย่าณีไงอย่าเรื่องมากได้ไหม แหกตาดูซะบ้างว่าผลไม้มันกำลังจะสุกถ้าขืนยังยึกยักชักช้าผลไม้แก่มากเข้ามันจะทำอะไรไม่ทันจริงๆ""แล้วจะปลูกกันเยอะขนาดนี้ไปทำไมเล่าพอออกน้อยก็ไม่ดีออกเยอะก็ไม่ดีเอาใจยากแบบนี

..ตึกๆๆๆๆๆๆไลฟ์สดขายของไม่เหมือนกับการพรีเซ้นส์งานหน้าเวที ไม่เหมือนการพูดสุนทรพจน์ที่มหาวิทยาลัย ความรู้สึกมั่นใจในตอนนั้นมันมีแค่ตอนที่คิดว่าที่นั้นมันสูงส่งเลอค่ามากพอที่จะทำให้เป็นที่ยอมรับในสังคมนั้นๆแต่การไลฟ์สดขายของมันคืออะไรล่ะ?สังคมพ่อค้าออนไลน์แบบชาวสวนเช่นนี้ต้องรู้สึกมั่นใจจากอะไร? จะภาคภูมิใจได้อย่างไร มันน่าอายเกินกว่าจะเชิดหน้าชูคอบอกคนอื่นว่าเป็นแค่ชาวสวนตากแดดตากลมเพื่อให้ได้ผลผลิตราคาไม่กี่สิบกี่ร้อยความมั่นใจของเด็กอินเตอร์คนนึงในตอนนี้ไม่มีหลงเหลืออยู่เลยตลอดเวลานานนับเดือนผ่านมาที่ไม่ได้ยุ่งกับตะวันเพราะมันมีธุระทำให้ต้องมาขลุกอยู่กับแมงปอไอ้ห่ามที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกวันและถูกมันดึงเข้าหาวิถีชาวสวนทีละนิดทีละหน่อยโดยไม่รู้ตัวความกังวลที่ไม่รู้เลยว่าใครจะมาเห็นเรา เราไม่รู้เลยว่าคนหลังจอจะเห็นเราในมุมมองไหน จะคิดกับเรายังไง คนสวนจนๆ ไลฟ์ขายผลไม้ราคาไม่กี่บาท หรือชาวสวนมอมแมมเหงื่อโทรมกายหน้าไร้เครื่องสำอางก้มๆ เงยๆ แพคคของใส่ลังเหงื่อท่วมหน้ามันหัวฟูไม่ไหว..ภาพลักษณ์แบบนั้นมัน..ดูไม่ดีเกินไป"ผมจัดของจัดฉากอย่างที่คุณต้องการเสร็จแล้วนะคุ

ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องความรักเลย ในหัวมีแต่การแข่งขัน มีแต่ความต้องการ สิ่งเร้า ต่างๆ นานา จนหลงลืม สิ่งที่เรียกว่าความรักไปกระทั่งวันนี้มีคนสองคนพูดถึงมันขึ้นมาจึงทำให้รู้ว่าความรักเป็นสิ่งจำเป็นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต่อให้กลับไปในเมืองแล้วมีแฟนคนๆ นั้น จะรักผมด้วยความบริสุทธิ์ใจเท่าคนที่นี่ไหม จะรักได้เท่ากับเศษเสี้ยวของคนที่นี่หรือไม่ผมจะอยู่กับคนที่ไม่รู้ว่ารักผมเพราะหน้าตาทางสังคมเพราะเงินหรือเพราะอะไร ในเมื่อเราพบเจอกันในที่สวยหรู ไม่เคยต้องคิดถึงใจใครแค่มีเงินมีหน้ามีตาก็อยู่ด้วยกันได้คนรอบตัวที่ไม่รู้ว่าจะมีใครรักผมจริงสักคนไหมเพื่อนร่วมงานเจ้านายแฟนจะรักผมทำเพื่อผมได้เท่าย่ากับแมงปอไหมเป็นครั้งแรกที่รู้สึกหวั่นไหวในการกลับไปใช้ชีวิตในเมืองดังเดิมความต้องการที่เคยมีมากจนล้นค่อยๆ เลือนหายไป เพิ่งเข้าใจว่าถ้าเรามีความรักมีคนที่รัก มีสิ่งที่ต้องดูแล เราจะกลายเป็นคนที่ไม่ต้องวิ่งตามหาสิ่งใดมาเติมเต็มความต้องการ ไม่ต้องเรียกร้องหาความรักที่เป็นดั่งภาพมายาแค่รักษาความรักแสนบริสุทธิไว้ความสุขก็จะเป็นของเรา...."อ้าวเดือนกลับมาบ้านแล้วเหรอเที่ยวเป็นไงสนุกไหม?" ผมทักทายสาว

คำถามแผ่วเบาราวกับกระซิบ ล่อลวงให้คนบางคนหูอื้อตาลายล่องลอยไปกับสัมผัสนิ่มชื้นจากริมฝีปากและความสากที่ปลายนิ้วเข้าชอนไชใต้ร่มผ้าจับเรียวขายาวเกี่ยวเข้ากับเอวสอบเลาะชิมริมฝีปากอิ่มเมื่อถูกชมว่ารสจูบนั้นทำคนพี่พึงพอใจร่างบางถูกอุ้มขึ้นมาจากโซฟาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ ปากหยักป้อนจูบหวานล้ำให้คนที่ไม่คิดจะพูดอะไรและไม่ขัดขืนต่อการกระทำเกินเลย แม้จะถูกพาไปยังห้องนอนชายโสดที่แม้แต้ภายในก็ยังคงเป็นปูนเปลือยกับต้นไม้ประดับประดาเท่านั้นตุ้บบ~ร่างขาวสว่างถูกวางราบลงบนฟูกสีเทาไร้กลิ่นไม่พึงประสงค์มีเพียงกลิ่นสดชื่นของต้นไม้ ความจริงแล้วคนคนนี้คงเป็นคนที่รักสะอาดมากๆ ถึงไม่มีกลิ่นฝุ่นแม้แต่น้อย ร่างขาวสว่างถูกปอกเปลือกลอกคราบจนเหลือแค่เพียงร่างขาวเนียนเตะตา ร่างหนาของเจ้าบ้านไล่เล็มไหปลาร้าขาวไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ ผ่านกลางอกแบนราบเนียนละเอียด"อ๊ะ~"คนตัวขาวส่งเสียงครางเครือด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเลือดในกายร้อนลุ่มเสียจนใบหน้าและตัวขาวแดงก่ำ ปลายจมูกโด่งคนน้องกดจูบไปตามเนื้อเนียนเปลือยขาวผ่านต้นขาเรียวปลีน่องไร้ขนไม่เว้นแม้แต่หลังเท้าเรียวยาวเลขาไม่เคยถูกความละมุนละม่อมตะล่อมให

...บ่ายโมงอืมมม...แปะ แปะ แปะเสียงแหบแห้งครางงึมงำร่างกำยำสั่นเทาเล็กน้อยกวาดควานหาผ้าห่มด้วยความหนาวเย็นจากไอฝน"..อือออ..ฝน? ..ฝนตกเหรอ?"ซ่าาาาาาา"แล้วผ้าห่มไปไหน..เลขาล่ะ..หายไปไหน?"ร่างหนาผุดลุกขึ้นเร็วทั้งที่ตาปรือตาไม่เต็มดวง..ร่างกายอ่อนล้าจากการออกแรงทำรักหลายครั้งเมื่อคืนที่ผ่านมาจึงไม่สามารถตื่นเช้าเช่นเคยร่างกำยำเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไม่ทำให้คนห่ามเขินอายได้ ขายาววาดลงเตียงนอนเห็นผ้าห่มสีเทากองอยู่บนพื้น คิ้วเข้มขมวดมุ่นมองรอบห้องแต่ไร้เงาคนที่นอนด้วยเมื่อคืน..ไปไหนของเขา? ฝนตกแบบนี้ไม่น่าจะชอบเดินฝ่าดินฝ่าหญ้าเปียกๆ กลับไปหรือว่าอายไม่กล้าสู้หน้า?ชาวสวนหนุ่มได้แต่คิดพลางมองออกนอกหน้าต่างที่ฝนตกจนมืดครึ้มเปียกชุ่มทั่วบริเวณดีหน่อยที่เก็บเกี่ยวผลผลิตไปมากแล้วเพราะเก็บไลฟ์สดขายทุกวันแม้จะทำงานหนักไลฟ์สดขายผลไม้ทุกวันนั่นไม่ใช่เพราะอยากรวยถึงอย่างไรชาวสวนก็ไม่อดตายอยู่แล้วเพราะที่สวนมีอาหารมากมายหลายชนิดแทบไม่ต้องซื้อหาหรือฟุ่มเหือยเรื่องปากท้องแต่เพราะอยากให้คนอื่นได้กินของดีสวยสดไม่มีสารพิษ แม้ไม่สามารถลดราคาให้ต่ำกว่าใครได้เพราะมีผลต่อชาวไร่ชาวสวนคนอื่นแต่ก็ขอให้ผล