บททั้งหมดของ ข้าแค่ยอมให้ มิใช่เป็นคนโง่: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังจากที่เสวียนอี้มารับกลับวัง เหม่ยหนานก็ไม่มีเรื่องอันใดต้องรั้งอยู่ที่จวนตระกูลกงอีก แม้ว่าบิดาจะรั้ง หรือมารดาจะพยายามหาโอกาสเข้ามาพูดคุยกับนางเพียงใด สุดท้ายนางก็ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเข้ามาใกล้ตนเองและสวามีอีก“ท่านอ๋อง เราจะไปที่ใดกันหรือเพคะ นี่มิใช่ทางกลับวังนะเพคะ” ระหว่างทางนางเปิดม่านดูท

การปรากฏตัวของทั้งสองคนทำให้หลายขั้วอำนาจนั่งกันไม่ติด แต่เจ้าตัวหรือจะสนใจ หลังกลับถึงวัง เหม่ยหนานก็รีบหาอุปกรณ์ตัดเย็บมาลองร่างแบบดูด้วยรอยยิ้มในทันที ไม่ใช่ว่านางตื่นเต้นกับผ้าไหมราคาแพงผืนนี้ แต่เพราะนี่เป็นของขวัญที่พระสวามีต้องการมอบให้นางโดยเฉพาะต่างหาก การถูกเอาอกเอาใจนั้นไม่มีใครที่ไม่ชอบ

ทันทีที่เข้าไปนั่งประจำที่นางก็กวาดสายตามองรอบ ๆ งาน วันนี้มีขุนนางทั้งเล็กทั้งใหญ่ที่เข้ามาร่วมงาน คงเพราะชื่อเสียงของบิดาของนางและตัวของเจ้าสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวของพระชายาเสวียนอ๋องเช่นนางนั่นแหละถือว่าวันนี้แขกที่มาร่วมงานนั้นเยอะมากจริง ๆ แต่ทั้งที่แขกเยอะขนาดนี้ แต่เจ้าของงานกลับไม่ได้มี

หลังจากปรับความเข้าใจกันเสร็จสรรพ เหม่ยหนานตัดสินใจว่าจะลองเปิดใจอีกสักครั้ง อย่างไรก็ดีกว่าอยู่กันแบบหมางเมินไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว บ่ายวันนั้นเลยจบด้วยการเข้าหอสร้างพยานรักกันจนฟ้ามืดอีกครั้งเหล่าข้ารับใช้ต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่าท่านอ๋องโปรดปรานพระชายามาก เกรงว่าอีกไม่นานเกินรอคงจะมีท่านอ๋องน้

เหม่ยหนิงไม่ได้รู้เรื่องที่สามีจะรับสตรีเข้าจวนเพิ่ม หลังจากแต่งงานเข้ามานางก็เก็บตัวไม่ออกหน้าหรือแสดงตัวแต่อย่างใด เพราะตั้งใจและวางแผนเอาไว้แล้วว่าอย่างไรนางก็ต้องเป็นอิสระจากตระกูลจาง เพราะอย่างนั้นนางจะไม่มีทางร่วมเตียงหรือเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับพวกเขาโดยเด็ดขาดส่วนทางเหม่ยหนานที่หลังจากแต่งงาน