เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 2 เขามีคนรักแล้ว 1
วันที่เผยแพร่:
2026-06-03 22:29:55เพราะความสนใจทั้งหมดของเขา มีเพียงลู่เฟยลี่เพียงหนึ่งเดียวตลอดเวลา แววตาสื่อนัยถึงความรู้สึกว่ารักอย่างไม่มีเก็บข่ม ลึกซึ้งปานนั้น แม้นางยังไม่หันมาก็ตาม
“เจ้าควรมองแค่ข้า ห้ามมองชายอื่น”
พอสิ้นการแข่งขันในสนาม หยางหลินควบม้าวิ่งเยาะๆ มาทางเฟยลี่แล้วสั่งเสียงเข้ม ทำเอาหญิงสาวต้องนิ่วหน้า ละสายตาจากผู้แข่งขันคนอื่น หันมองเขาทันที
“ข้ามาชมการแข่งขัน ต้องภาพรวม จะมองแค่เพียงท่านได้อย่างไร”
ว่าแล้วก็ผงกศีรษะกวักมือเรียก เป็นส่งสัญญาณให้หยางหลินโน้มตัวก้มหน้าลงมาหาตัวเองใกล้ๆ
ชายหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย เหมือนเสือตัวใหญ่ที่ยอมจำนนต่อกระต่ายตัวน้อย “อันใด?”
หญิงสาวยืดตัวยกมือป้องปากกระซิบชิดริมหูว่า “เมื่อครู่คุณชายฉินจ้องเล่นงานท่าน คุณชายโจวเองก็รอจังหวะท่านเพลี่ยงพล้ำ การแข่งขันครึ่งหลัง ท่านต้องระวังสองคนนี้ เข้าใจหรือไม่?”
“อ้อ” หยางหลินพยักหน้ารับทราบ “ได้” ยืดตัวขึ้นนั่งตรงบนอานม้ายังยื่นมือมาบีบแก้มขาวอย่างหมั่นเขี้ยว “ขอบใจเจ้ามาก ฮูหยินของข้า”
ลู่เฟยลี่ตีมือซุกซนดังเพียะ
“ห้ามรุ่มร่าม ใครฮูหยินของท่าน? พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน ยิ่งไม่เคยเข้าหอ”
“เจ้ายอมรับข้าแล้ว ก็ถือเป็นฮูหยินของข้าตลอดไป”
หญิงสาวยู่หน้านึกหมั่นไส้เหลือเกิน “ข้าไม่น่าหลวมตัวตอบรับคำรักของท่านเลย”
*************
“ข้าไม่น่าหลวมตัวตอบรับคำรักของท่านเลย”
หยางหลินเลิกคิ้ว “ทำไม คิดจะกลับคำหรือ? หึ! ฝันไปเถอะ” จบคำก็บีบแก้มนุ่มอีกข้างอย่างต้องการให้เกิดริ้วแดงเท่าเทียม
“ยามที่เจ้าแก้มแดงสองข้างเพราะนิ้วมือของข้าช่างน่ารักน่าชังนัก”
ลู่เฟยลี่กุมแก้มมองค้อน “เล่นบ้าๆ”
“พออยู่บนหลังม้า ทำให้ข้าคิดถึงครั้งแรกที่พบเจ้า”
“หืม?” ลู่เฟยลี่เลิกคิ้วสูง “ท่านยังจำได้?”
“แน่นอน ข้าไม่เคยลืม ตอนนั้นเจ้าเป็นฝ่ายขี่ม้า กระโดดเหนือศีรษะของข้า ท่วงท่างามสง่าในชุดบุรุษ ยื่นมือลงมาช่วยดึงข้าขึ้นจากโคลนดูด”
คนฟังพลันหลุดหัวเราะ “ข้าอยู่ในชุดบุรุษแท้ๆ ท่านยังตามตอแยไม่เลิกรา”
“ข้าชอบบุรุษกระมัง แต่เจ้ากลับเป็นสตรีเสียนี่ ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก”
“โอว ที่แท้ท่านชอบตัดแขนเสื้อ”
หยางหลินหัวเราะ
“ใช่ เจ้าทำให้ข้าต้องเปลี่ยนใจมาชอบสตรี เช่นนี้คือความผิดของเจ้าตลอดไป ยินดีรับโทษจากข้าตลอดไปหรือไม่?”
“อา...แย่แล้ว”
ทั้งสองหยอกเอินไปเรื่อยแล้วก็หัวเราะใส่กันอย่างไม่มีเบื่อ
แววตาคมคู่นั้นของหยางหลินสุกใสกระจ่างสกาวพร่างพราวยิ่งกว่าดวงดาวเต็มไปด้วยความรู้สึกรักลึกซึ้งที่ท่วมท้น
ลู่เฟยลี่ให้รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง นางแพ้สายตาเขา
หลังจากหยอกเย้าไร้สาระพอหอมปากหอมคอ นางจึงกลับมาจริงจังต่อ
“ข้าเป็นแค่สตรีต่ำต้อย ไร้ที่พึ่ง ทั้งยังไม่มีสกุลให้กลับไป เป็นเพียงนกน้อยไร้รัง ท่านไม่อายหรือไร”
“เจ้ามิใช่สตรีไม่มีที่ไป แต่เป็นสตรีที่มีอิสระเสรียิ่ง อยากไปที่ใดก็โบยบินได้เหมือนนกปีกใหญ่ต่างหาก” สีหน้าของเขาจริงจัง “แต่เจ้าก็เลือกอยู่กับข้าที่นี่ไม่ไปไหน เห็นหรือไม่ว่าใครกันแน่ที่ต่ำต้อยให้เจ้าต้องคอยดูแล”
“อืม นั่นสินะ” นางพยักหน้าขำพรืด “ท่านพูดไม่ผิด ช่างเปรียบเปรยเสียจริง”
จังหวะนั้นเสียงสัญญาณรัวกลองดังขึ้นจากอีกฝั่ง หยางหลินจึงว่า “การแข่งขันจะเริ่มแล้ว ข้าไปล่ะ”
“ไปเลย รีบไป”
ชายหนุ่มชูสองนิ้วชี้ไปที่นาง วกกลับมาชี้ที่ดวงตาของตัวเอง “อย่าลืม มองแค่ข้า”
“รู้แล้วๆ”
“ห้ามไปที่อื่น ห้ามคลาดสายตา ข้าจะคว้าชัยมาให้เจ้า”
“ข้าจะรอตรงนี้ ตกลงไหม?”
“ดี”
และแล้วหยางหลินก็ไม่ทำให้ลู่เฟยลี่ผิดหวัง เขาคว้าชัยชนะในการแข่งขันได้อย่างองอาจสง่างาม
ยามที่ผู้คนล้วนส่งเสียงชื่นชมยกย่องในตัวเขา หยางหลินหันมองเพียงลู่เฟยลี่ ส่งสัญญาณมือให้นางอย่างเถรตรงผ่าเผย ทำเอาเหล่าสตรีทั้งหลายเขินอายแทน พวกนางต่างอิจฉาลู่เฟยลี่ บิดผ้าเช็ดหน้าในมือแทบขาด
งานแข่งขันวันนี้นอกจากคุณชายและคุณหนูสามัญชนที่บ้างยืนบ้างนั่งรายรอบขอบสนามจนเต็มลาน ยังมีส่วนที่นั่งบนแท่นประทับสูงขึ้นไป ตรงนั้นถูกจัดไว้สำหรับเชื้อพระวงศ์นั่งชมการแสดงอย่างสำราญ
ทั้งองค์ชายและองค์หญิงรวมถึงเชื้อพระวงศ์อื่นๆต่างชมการแข่งขันคุ้นเคย เพราะทุกคนล้วนเข้าร่วมทุกปี
บทล่าสุด
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 38 ข้ากลับมาแล้ว 2(ตอนจบ)
“อืม ข้าก็ไม่อยากเอ่ยถึงนางเช่นกัน ปวดหัว”“ต่อไปนี้พวกเราคงได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบเสียที ข้าแสดงออกว่าเป็นราชบุตรเขยที่ดี จึงเป็นที่ไว้วางพระทัย พอออกปากว่าทำใจเรื่องที่สูญเสียภรรยามิได้ ขอไปประจำการเมืองเยี่ยโจวเพราะไม่สามารถทนเห็นภาพเก่าในวังได้อีก ฝ่าบาททรงอนุญาตทันทีไม่มีท่าทีสงสัยอะไร ทั้งยังมอบตำแหน่งขุนนางใหญ่ให้ ไปอยู่ที่นั่นย่อมหลุดพ้นจากสายพระเนตรพระกรรณ ไม่ต้องคอยระแวดระวังเรื่องราวแต่หนหลังว่าจะย้อนกลับมาทำร้ายพวกเราเมื่อใด เจ้าต้องติดตามข้าไปด้วย ยินดีหรือไม่?”ลู่เฟยลี่แย้มยิ้มพยักหน้าให้เขา “ใต้หล้ากว้างใหญ่ แน่นอนว่าอยู่ไกลย่อมสงบปลอดภัยกว่าอยู่ใกล้วังหลวง สามีไปไหนภรรยาก็จะไปด้วยทุกที่เจ้าค่ะ”“ดียิ่ง ดีเหลือเกิน”หยางหลินรั้งร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแนบอกแกร่ง หอมแก้มนางฟอดใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าครึ่งค่อนคืนผ่านพ้น ทั้งสองยังคงตระกองกอดกัน อิงแอบแนบชิดใต้แสงจันทร์เนิ่นนานสาวใช้ถิงถิงแอบมองอย่างปลื้มปริ่มจนน้ำตารินในที่สุด นายหญิงกับคุณชายหยางก็กลับมาพบกัน เฮ้อ...เสียเวลากับองค์หญิงไร้ยางอายผู้นั้นอยู่เนิ่นนาน หาไม่ คู่รักที่แท้จริงคู่หนึ่งคงได้แต่งงานสร้างครอบครัวที่อบอุ่
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 37 ข้ากลับมาแล้ว 1
“ใช่ บุญคุณช่วยชีวิตข้าจะจดจำระลึกตลอดไว้ไป แต่ความแค้นหมายย่ำยี เขาต้องให้ชดใช้”“เจ้าใจดีเกินไป”ลู่เฟยลี่หัวเราะ “ไม่เหมือนท่าน ลงมือเหี้ยมโหดยิ่ง องค์หญิงเสาหนิงตายตาไม่หลับเลยสินะ”“นางสมควรได้รับ” หยางหลินแค่นเสียงเย็น จับปอยผมของนางมาม้วนเล่นกับนิ้วอย่างเพลิดเพลิน หยอกเอินอย่างคิดถึงครู่หนึ่งจึงถาม “ยาของเจ้าได้ผลดีเกินคาด”“ข้าแอบไปเสาะหาอย่างยากลำบากเชียวนะ”“อาอี้ให้เจ้ามาหรือ? แต่ตัวเขาก็ไม่รู้เรื่องยานี่”“เขาไม่มีความรู้ หากแต่สหายของเขารู้ดีเชียวล่ะ”หญิงสาวได้มาจากหุบเขาโอสถเมื่อเดือนนั้นก่อนที่หยางหลินจะแต่งงานที่นั่นมีสหายต่างวัยของเหวินอี้อาศัยอยู่เพียงลำพัง อีกฝ่ายมีฉายาว่าเทพสมุนไพรเก่งกาจเรื่องยาพิษเป็นที่สุดนางคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ไปเยือน ได้ยามาเยอะทีเดียว สหายต่างวัยของเหวินอี้ช่างจิตใจกว้างขวางดุจทะเลยิ่ง ที่สำคัญนางยังได้รับการชี้แนะเป็นพิเศษจากสำนักชีที่นั่น ทั้งเรื่องการวางแผนและกลยุทธ์อันสงบเยือกเย็นล้วนได้รับการบ่มเพาะจากแม่ชีเทวดาชายหนุ่มรู้สึกทึ่ง “เจ้ามีพวกพ้องไม่ธรรมดา”ลู่เฟยลี่หัวเราะออกมาแต่ในน้ำเสียงที่หัวเราะนั้นปนเปื้อนด้วยคว
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 36 เฝ้ารอ 2
ตอนที่องค์หญิงกำลังเจ็บหนักอย่างทุกข์ทรมาน เขาพูดกระตุ้นให้นางโกรธจัดเพื่อที่จะได้มีอาการเลือดลมสูบฉีดรุนแรงจนติดขัด เกิดภาวะโมโหจนตาย[1]เขากระซิบชิดริมหูขาว “แท้จริงองค์หญิงมิได้ตั้งครรภ์ เพียงได้รับยาพิษจากน้ำชาที่ข้ารินให้ทุกค่ำคืน ยานั่นจะทำให้สตรีมีอาการเห็นภาพมายา ดำดิ่งล้ำลึก ต่อมายังมีอาการคล้ายตั้งครรภ์ ยิ่งดื่มยาบำรุงครรภ์ก็จะยิ่งได้รับพิษที่เสริมกันโดยไม่รู้ตัว หาสาเหตุของอาการป่วยไม่เจอ สุดท้ายก็จะมีอาการคล้ายตกเลือด โดยที่ไม่มีเด็กในครรภ์ เจ้าของร่างจะเสียเลือดจนตายช้าๆ อย่างทรมาน หึหึ” พูดจบก็หัวเราะเยาะเย้ยเย็นชาคนฟังเบิกตาโพลง ทำได้เพียงอ้าปากพะงาบ ๆเจ็บปวดแสนสาหัส ทรมานอย่างหาที่สุดมิได้หยางหลินก้มหน้ากระซิบอีกว่า“นี่คือบาปกรรมที่ท่านต้องชดใช้ให้ข้าและเฟยลี่ จงตายไปซะ ชาติหน้าก็ข้าอวยพรให้เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานถูกเฆี่ยนตีจนตาย ขอให้เจ้าตายแล้วตายอีก ตายซ้ำๆอย่างทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์”เจิ้งเสวี่ยหรงโมโหจนหายใจไม่ออก ทำได้เพียงแค่อ้าปากเบิกตา ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วที่มักชูขึ้นมาชี้หน้าด่าทอ อำนาจองค์หญิงที่มีล้วนไม่ช่วยอะไรได้อีกต่อไปและสุดท้าย นางก็ทรมานจนสิ้นใ
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 35 เฝ้ารอ 1
เรือนจิวเฟิงถ้วยชาถูกวางลงแล้วเลื่อนออกห่างอย่างต้องการตัดบทสนทนาที่กินเวลายืดยาวจนน่าเอือมระอา“ดึกมากแล้ว ท่านกลับไปเถิด ข้าอยากพักผ่อน” หญิงสาวยังคงย้ำอย่างใจเย็น “ข้าอยู่คนเดียวได้”ซ่งเหว่ยจงมักถูกลู่เฟยลี่ปฏิเสธอย่างเย็นชาทุกคราที่เจอหน้าแล้วเขาพยายามเกี้ยวพาความอดทนจึงถึงคราวสิ้นสุดลงในวันนี้“ข้าไม่อยากกลับ อยากอยู่กับเจ้าอีกสักพัก”“เช่นนั้นท่านก็นั่งต่อได้เลย ข้าไปล่ะ”ลู่เฟยลี่ลุกขึ้นเดินกลับเข้าเรือนส่วนตัว ทิ้งไว้เพียงซ่งเหว่ยจงให้นั่งอยู่ที่โต๊ะหินใต้ร่มไม้ตรงลานกว้างลำพังแน่นอนว่าเขาไม่คิดจะนั่งเฉกเสาหินเช่นนั้นหันซ้ายหันขวาไม่มีบ่าวรับใช้อยู่แถวนี้เลยสักคน ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินปรี่เข้าไปรั้งแขนหญิงสาว“ข้าบอกว่าอยากอยู่กับเจ้า”เขาแค่นเสียงเย็นอย่างยากเก็บข่มอารมณ์“ท่านจะทำอะไร ปล่อย!”ลู่เฟยลี่บิดแขนออก แต่มือของซ่งเหว่ยจงทั้งร้อนทั้งเหนียวแน่นยิ่งกว่าเหล็กกล้าที่หนีบแขนของนางเอาไว้ พริบตาหญิงสาวก็ถูกฉุดกระชากเข้าเรือนส่วนตัว“เหว่ยจง ท่านอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”“ข้าบ้าแน่หากยังปล่อยเจ้าไปเหมือนทุกครา วันนี้คืนนี้ เจ้าต้องเป็นของข้า”ลู่เฟยลี่หรี่ตา “ท่านกล้า...”“เห
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 34 งิ้วปิดฉาก 1
“ไม่ใช่ ข้าไม่ยอมรับ ไม่ใช่ลูกข้า ไม่มีทาง ลูกข้าต้องไม่อัปลักษณ์เหมือนเฮยอู๋ฉาง[1]แบบนี้!”ซินเยี่ยนไม่ยอมทำตามคำสั่ง นางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมายื่นให้ตรงหน้าเจิ้งเสวี่ยหรง“องค์หญิงทรงทอดพระเนตรดูก่อน เด็กน้อยน่ารัก บอบบางปานใด”เจิ้งเสวี่ยหรงกรีดร้องโหยหวน “ไม่นะ ไม่ๆ ออกไป! เอาออกไปเดี๋ยวนี้! กรี๊ด!”สิ้นเสียงนั้น นางพลันสะดุ้งเฮือกตื่นเต็มตาบนเตียงใหญ่ เจิ้งเสวี่ยหรงนอนเบิกตาเหนื่อยหอบเพราะฝันร้ายนางฝันว่าลูกที่เกิดมาอัปลักษณ์เจิ้งเสวี่ยหรงยกมือกุมท้องกลมนูนของตนนิ่งๆ นางกล้าสาบานได้เลยว่าหากลูกเกิดมาน่าเกลียดเช่นนั้น ก็จะสั่งให้ฆ่าทิ้งอย่างไม่ลังเลเฉกในฝันเช่นกันคิดพลางกลอกตาไม่ยี่หระก่อนทำท่าจะหลับอีกหญิงสาวที่บำรุงร่างกายด้วยยาชั้นเลิศทุกวัน บัดนี้กลับนอนซมบนเตียงจนลุกไม่ขึ้นซินเยี่ยนที่เฝ้าอยู่เดินเข้ามา ค่อยๆ ถามอย่างระวัง “ให้หม่อมฉันไปเรียกหมอหลวงมาดีหรือไม่เพคะ”เจิ้งเสวี่ยหรงตวัดตามองอย่างหงุดหงิด คิดไปเองว่าเป็นปกติของสตรีตั้งครรภ์ที่มักอ่อนเพลียง่วงนอนทั้งวัน“นังโง่ ข้าแค่ต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ไสหัวไป! ห้ามใครรบกวน ข้าคร้านจะพบผู้ใด”“เอ่อ แล้วร
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 33 ฉากงิ้วบทละคร 1
ซินเยี่ยนตะลีตะลานวิ่งวุ่นออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมหมอหลวงที่ถูกเชิญตัวมาราวพายุ เขาเดินกึ่งวิ่งขณะเข้ามาถึงในเรือนส่วนตัวขององค์หญิงเสาหนิง สีหน้าท่าทางเคร่งเครียดเพราะหวาดหวั่นอาญาอย่างยิ่ง ทั้งที่ไม่มีความผิดและยิ่งไม่เคยล่วงเกินอันใดก็กลัวได้ ครั้นจับชีพจรให้เจิ้งเสวี่ยหรง เขาก็แย้มยิ้มจนตาหยีโล่งอกนัก!“ทูลองค์หญิง ข่าวดีพ่ะย่ะค่ะ”คนบนเตียงตวัดเสียงถามหงุดหงิด “ข่าวอะไร?”“ชีพจรมงคลพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเสวี่ยหรงเบิกตาโต ความหงุดหงิดพลันหาย ความสงสัยในตัวสามีพลันมลายหายไปเป็นปลิดทิ้งที่แท้ นางตั้งครรภ์! หยางหลินไม่ได้วางยา!หึหึ! ลู่เฟยลี่เอ๋ยบุรุษของเจ้า เขาไม่รักเจ้าแล้วจริงๆเขารักข้า...ความรู้สึกชนะแล้วชนะอีกนี่...ช่างมีความสุขเหลือเกินข่าวว่าเจิ้งเสวี่ยหรงป่วย เมื่อเชิญหมอหลวงมาตรวจชีพจรก็พบว่าตั้งครรภ์แพร่สะพัดออกไปอย่างทั่วถึง หยางหลินได้ยินพลันดีใจอย่างออกหน้าออกตา เขารีบมาเยือนถึงเรือนนางท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่ เขาแสดงว่ารักใคร่ห่วงใยยิ่งนัก “น้องหญิง เจ้ากำลังจะมีลูกให้ข้า”เจิ้งเสวี่ยหรงหัวเราะชอบใจ“ใช่ ลูกกำลังจะเกิดมาเพิ่มพูนวาสนาให้ข้าแล้ว”หยา
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 9 ร่วมเดินหมาก 1
ซ่งเหว่ยจงยังคงงุนงงไม่สร่างซาเมื่อถูกคนของตำหนักอี๋หลันเชิญตัวมา โดยการพาเข้าทางลับไร้ผู้ใดพบเห็นมิใช่ว่าหลอกมาฆ่าปิดปากกระมัง?เขามั่นใจว่าไม่เคยล่วงเกินองค์หญิงเสาหนิง วันก่อนที่ร่วมเรียนล้วนมีฉากกั้นชายหญิง ห่างกันปานนั้น แค่สบตายังไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำความสงสัยถูกเก็บงำแทบไม่มิด
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 8 ขบคิดแผนการ
ในตำหนักอี๋หลันองค์หญิงเสาหนิงนึกถึงตัวเองที่ถูกทิ้งให้คัดอักษรอยู่ในห้องตำราอย่างเดียวดายก็โกรธอย่างมาก ยิ่งนึกถึงภาพนั้นระหว่างพวกเขาในศาลากลางน้ำก็พลันรู้สึกโกรธจนต้องระบายโทสะออกมาไม่ยั้ง นางเขวี้ยงถ้วยน้ำชาแตกกระจาย เศษกระเบื้องอันคมกริบถึงขั้นกระเด็นกรีดผิวแก้มนางกำนัลน้อยที่รอรับใช้อีกฝ่าย
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 3 เขามีคนรักแล้ว 2
คงมีเพียงองค์หญิงเสาหนิงเจิ้งเสวี่ยหรงที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เนื่องจากมารดาเป็นสนมต้องโทษถูกขังในตำหนักเย็น นางที่เยาว์วัยจึงถูกกักบริเวณไปด้วย พอผ่านพ้นพิธีปักปิ่นแล้วถึงได้รับพระราชาอนุญาตให้ออกมาได้ คาดว่าไม่นานอาจจะได้ออกเรือน ซึ่งหน้าที่อันสูงส่งตามฐานันดรศักดิ์คงไม่แคล้วแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ร
เฝ้ารอวันรักคืนใจ ตอนที่ 1 คู่รักที่น่าริษยา 1
***********************ขอบคุณวาสนาพาให้วันนี้ได้พบพานมีวันหวานเพื่อเราสองต้องพรากจากกลายเป็นอื่นเพียงรอจนพ้นคืนหม่นวันฟ้าเปลี่ยนย่อมพบกันอีกครา*******************คำเตือนนิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหารุนแรงทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด ไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับตำนานที่มีอยู่จริง และไม่อ้
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น275.6K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.7K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.2K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.3K viewsลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์
บีตามใจเขียน32 viewsเปิ่นหวางเฟย 八王妃
ไป๋เหลียน/ฑริกา101 viewsพลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ
sanvittayam10 viewsเทพธิดาสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko239 views
