บทที่ 11

พรึ่บ!!

"ทำไมลุงต้องแก้ผ้าอวดไอ้นั่นตอนมันแข็งต่อหน้าผมทุกครั้งเลยวะ..แม่ง" คาเยนปลดเข็มขัดรูดซิบเคลื่อนกางเกงลงอวดแท่งร้องแข็งค้างส่วนหัวฉ่ำเยิ้มเคลือบเมือกใสวาววับ

วิเวียนบ่นอุบเสหน้าหลบแท่งร้อนที่มาเห็นอีกครั้งเต็มตาตอนมีสติดีอยู่

"จับ" คาเยนออกคำสั่งทั้งที่เสียงพร่าชิดใบหูทำเอาคนเด็กกว่ารับปากด้วยความสยิว

"อืออออ" มือเรียวสั่นเล็กน้อยค่อยกำส่วนนั้นทั้งมือ

หมับ!

"เป็นไงรู้สึกยังไง?" มือหนาวางทาบทับอีกชั้นนำพามือนุ่มบีบขยำกลางกายใกล้ชิดทั้งยังเลื่อนปลายจมูกสูดดมทั่วลำตอขาวจนอีกฝ่ายเคลิบเคลิ้ม

"มัน...ดิ้น" เสียงพร่าตอบกลับมารางกับถูกชักจูงให้เพ้อเข้าทุกที

"แล้วไงต่อ" เสียงทุ้มกระซิบชิดติดใบหูขาวและเลียเบาๆ

"อุ่น.." วิเวียนชนลุกซู่หายใจเเรงขึ้นถี่ขึ้น

"มึงหายใจแรงรู้สึกว่าร่างกายมึงดีขึ้นมั้ย ลองคิดดูดีๆ ตอนที่คุยโทรศัพท์กับกูกกับตอนนี้มันต่างกันยังไง?"

"ละ..ลุง"

"หืม?"

"ที่เราเป็นแบบนี้เพราะเรา...เราไม่ใช่คนแล้วใช่มั้ย?" วิเวียนเอ่ยถามแม้ถูกดันร่างเอนลงแนบสนิทบนโต๊ะกินข้าว

"ทำไมมึงคิดแบบนั้น?" ร่างหนาตามมาทาบทับลูบไล้ร่างขาวเนียนด้วยความเพลิดเพลิน

"เราไม่เคยปกติสักครั้งตั้งแต่ถูกไอ้ตัวนั้นกัด แล้วเราจะเป็นยังไงต่อ เราจะอยู่กับคนปกติได้มั้ย แล้ว..?"

จุ๊บบ

"วิเวียนมึงฟังกูนะ กูกับมึงเราเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นอะไรเราคือพวกเดียวกัน พันธุ์เดียวกัน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะอยู่ด้วยกัน"

"...ลุง" ดวงตาปรือปรอยมองหน้าคมคร้ามก่อนจะเรียกอีกฝ่ายเสียงพร่า

"ว่าไง?"

"เรามาสัญญากันมั้ยวว่าวันข้างหน้าถ้าเรากลายเป็นสัตว์ประหลาดไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแล้วคนที่ยังมีสติดีต้องฆ่าอีกคนทิ้งทันที"

"มึงกะฆ่ากูเลยสินะ กูถูกกัดมากกว่ามึงนี่" คาเยนยิ้มขำกับความเป็นวิเวียน พร้อมทั้งปลดเปลื้องเสื้อผ้าไปด้วย

"ผมพูดเฉยๆ ใครจะไปรู้อาจจะเป็นผมก็ได้ที่กลายเป็นแบบนั้นเพราะภูมิคุ้มกันผมต่ำมาตั้งแต่เกิด"

"ทำไมมึงถึงภูมิคุ้มกันต่ำพ่อแม่มึงน้ำยาไม่ดีหรือไง?"

ปึ่ก!!

"ไม่ใช่โว้ย ผมเป็นเด็กหลอดแก้ว!"

"อ้าว? นี่พ่อแม่มึงไม่ได้เอากันจนมีมึงออกมาเหรอ?"

"ใช่ แม่ผมเป็นพยาบาลทหารด่านหน้าติดเชื้อไวรัสบ่อยๆ แต่มันก็แค่ไวรัสทั่วไปรักษาได้ส่วนพ่อเป็นนักวิจัยที่ต้องเกี่ยวข้องกับเชื้อเข้มข้นแกก็เลยเอาเสปิร์มมาเช็คก่อนเพราะกลัวผมเป็นอันตราย"

"พ่อแม่มึงรักมึงมากเลยนะ" คาเยนเลิกเสื้อร่างบางขึ้นไล่สูดดมตั้งแต่หน้าอกไปจนถึงหน้าท้อง

"ใช่ แล้วพ่อแม่ลุงล่ะ?"

วิเวียนยกมือเรียวมาเกาหัวคนอายุมากกว่าเล่นอาการผ่อนคลายที่ได้ทำกับคนตรงหน้าทำให้ปล่อยตัวปล่อยใจได้อย่างน่าประหลาด

"กูจะสี่สิบแล้วนะพ่อแม่กูมีลูกช้าพ่อกูก็เกือบสี่สิบตอนมีกูแม่กูสามสิบแต่ตายไปแล้วทั้งคู่ไม่รู้จะรีบไปไหน"

คาเยนเอ่ยทีเล่นทีจริงใบหน้าคมเลื่อนไล้ลามเลียอกขาวอย่างเพลิดเพลิน

"ลุงนี่ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย"

"เออกูเป็นแบบนี้มาตั้งแแต่เกิดมึงจะทำไม?"

"เปล่า"

"จะเอากันได้ยังนอนคุยกันอยู่นั่น"

"ทำไมมันไม่เหมือนตอนแรกที่เราทำกันเลยล่ะทำตอนมีสติมัน...แปลกๆ นะ"

"แต่กูยังได้กลิ่นมึงเหมือนเดิมไอ้น้ำยืดๆ ตรงรูของมึงมันทำให้กูอยากกระแทกมึงให้ร้องลั่นบ้าน"

"ลุงแม่ง.. ลามกว่ะ เป็นคนซาดิสม์ด้วยหรือไง จะว่าไปแผลหายแล้วก็จริงแต่กลิ่นเมือกที่ไหลจากตัวเรามันไม่เคยหายไปเลย"

"แค่แตะมึงน้ำกูก็เยิ้มแล้ว มึงนี่มัน..."

แผล่บบบ!

''เห้ย! เลียเลยเหรอไหนว่าไม่ชอบทำกับกู?"

"ปีศาจคงเข้าสิงผมแล้วมั้ง~" วิเวียนผลักร่างหนาให้เป็นฝ่ายอยู่ด้านล่างก่อนที่จะลงมานั่งคุกเข่าด้านล่าง

แผล่บ แผล่บ จุ้บๆ จ้วบบบบ

มือเรียวจับแท่งร้อนเข้าปากดูดมันทั้งอันท่าทางเหมือนในคลิปที่เคยเห็นก็คือนิสัยแท้จริงของเจ้าตัวที่ไม่ชอบอยู่เฉยๆ ให้ถูกกระทำฝ่ายเดียวนั่นเอง

"อ่าาาา อูยยยยยย วิเวียน เบา"

อึ่กๆๆๆๆๆ อ๊อกกกกก

ซี้ดดดดดด!

"ลึกเหี้ยๆ ปากมึงนี่มัน.." โพลงปากนุ่มหยุ่นเข้าครอบครองลำรักทั้งอันตวัดลิ้นกวาดรัดรูดขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดปลาย

จ๊วบบบบ!

พล่อกกก!

"ผมบอกแล้วว่าผมเป็นปีศาจ!" ปลายลิ้นเคลือบน้ำใสผละออกจากแท่งร้อนยกยิ้มมุมปากดูร้ายแต่กลับทำให้หลงอย่างที่เจ้าตัวว่า

"หึ~ มึงมันแอ๊ปใสนี่หว่า" ฝ่ามือหนายื่นมาบีบคางเรียวด้วยความหมั่นเขี้ยว

"ของผมก็ตั้งขนาดนี้จะไม่ให้อยากได้ยังไงพูดมากว่ะลุง" วิเวียนแลบลิ้นเลียนิ้วอันหนาก่อนจะเอ่ยขึ้นใบหน้ายียวน

"เออมึงเก่ง~"

....

"อ้าว คาเยนมึงหายดีแล้วเหรอหน้าตาอิ่มเอิบแปลกๆ ทำไมมีออร่าขึ้นมาวะ รอยย่นที่หน้าผากกับรอยตีนกาก็ไม่เห็นนี่มึงไปฉีดโบท็อกซ์มาเหรอ?"

เซมิเอ่ยขึ้นวันหนึ่งที่กลับมาทำงาน เพื่อนสนิทดูอ่อนเยาว์ลงอย่างเห็นได้ชัดไม่เหมือนคนหน้าบึ้งหน้าเหี่ยวก่อนหน้านี้

"ท็อกซ์บ้าท็อกซ์บออะไรล่ะ กูแค่กินอิ่มนอนหลับปกติ" คาเยนยังคงชอบยืนเซ็นเอกสารทำงานตอบเพื่อนสนิทอย่างไม่ใส่ใจคำทักนัก

"จริงๆ นะมึงไม่เคยส่องกระจกเลยหรือไงว่ามึงเปลี่ยนไป ดูหนุ่มขึ้นนะเนี่ยเอ...หรือว่ากำลังมีความรัก?"

เซมิหรี่ตามองเพื่อนพลันนึกขึ้นได้ว่ายามออกไปนอกเขตมีสาวๆ เข้าหาเพราะความหล่อของหัวหน้าหน่วยปราบปรามหลายคน

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ กูหล่อของกูแบบนี้ตั้งแต่เกิด ไปทำงานกันได้เเล้ว"

คาเยนตัดบทเเล้วเดินเข้าไปทำงานเช่นทุกที ไม่ได้สนใจร่างกายภายนอกตนเองด้วยซ้ำว่าเปลี่ยนหรือไม่แค่มีแรงลุกมาทำงานได้ก็ดีแล้ว

"พรุ่งนี้มึงจะออกงานข้างนอกกับพวกหน่วยความมั่นคงมั้ย?" เซมิถามขึ้นในช่วงเย็นก่อนเลิกงาน

แต่ท่าทีของเพื่อนสนิทดูเปลี่ยนไป ใบหน้าหล่อเหลาหลุบสายตาลงต่ำไม่ตอบคำถามในทันที

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พอถามคาเยนจะตอบตกลงทันทีแถมของจะขึ้นโวยวายด้วยความก้าวร้าว

แต่นี่...

เงียบ...

ทำท่าคิด...

และไม่โวยวาย...

แปลก...แปลกมาก!

"นี่เราต้องประกบรถขนวัคซีนตลอดเลยเหรอ?" คิ้วหนาเลิกขึ้นถามเหมือนหลงลืมเฉียบพลันว่าตนเองเป็นคงยื่นเรื่องขอประกบหน่วยนั้นเอง

ท่าทางไม่เดือดดาลและลังเลทำให้เซมิเอียงคอมองหน้าเพื่อนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"มึงเองเป็นคนเซ็นขอเบื้องบนให้จับตาดูหน่วยนั้นเองนะคาเยน... มึงยังไม่หายป่วยใช่มั้ย?"

"เออๆ ไปก็ไป " ร่างหนาก้มลงจรดปลายปากกาบนเอกสารตอบรับสั้นๆ ไม่บ่นด่าเป็นคำสร้อยตามหลัง เซมิทำตัวไม่ถูกในความแปรปรวนของเพื่อน

'หรือว่ามัน...จะเข้าสู่ช่วงวัยทองแล้ววะ?'

เซมิบ่นพึมพำเบาๆ