บทที่ 10

"คาเยนมึงเป็นอะไรวะสามวันดีสี่วันโทรมมึงฉีดวัคซีนครบหรือเปล่า ติดไวรัสแปลกๆ อะไรมั้ย? ไปหาหมอดูสักหน่อยดีกว่านะกูว่า"

"กูโอเค ขอบใจมึงนะเซมิที่เป็นห่วง"

ใช่..อาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกลับมาอีกแล้ว แม้จะไม่มีแผลที่ถูกกัดก็ตาม

พอเจอหน้าเด็กวิเวียนก็ดีขึ้นแต่พอมีธุระไม่ได้ออกภาคสนามด้วยกันก็แย่ลง ร่างกายเหมือนมีปุ่มปิดเปิดสวิตซ์ไม่เสถียรเอาเสียเลย

ไอ้จะเรียกมันมาคุยเหมือนวันนั้นก็กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยไปทำอะไรแบบนั้นกันอีก ทุกวันนี้ตอนเจอกันก็แทบเข้าหน้ากันไม่ติดแต่ก็อยากอยู่ใกล้ เพราะมันรู้สึกดีรู้สึกมีแรง..ไม่ไหวแล้ว ลองคุยกับมันดูสักหน่อยดีกว่า

คาเยนยกโทรศัพท์กดปุ่มโทรออกแล้วแนบหู

ตื้ดดดดด ตื้ดดดด

"ครับ.." เสียงยานคางปลายสายตอบกลับมาคล้ายคนกำลังจะหลับทั้งที่พึ่งจะทุ่มกว่าทำให้ดวงตาคมกริบหันไปมองนาฬิกาเพื่อความเเน่ใจว่าไม่ดึกเกินไปจนดูเป็นการรบกวนปลายสาย

"ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น เหมือนคนจะหลับนี่ยังไม่สองทุ่มเลยนะ"

"ผมเพลีย..ง่วง..อยากนอน"

"ทำไมตอนทำงานด้วยกันต้องหลบหน้าด้วยอย่าบอกนะว่าคิดถึงเรื่องวันนั้น?"

"ก็...ไม่ได้คิดแต่มันจำได้ว่าเคยทำอะไรแบบนั้นด้วยกันหลับตายังเห็นเลย..บางครั้งหลับแล้วยังฝันถึง แปลกเนอะ"

"ตอนห่างกันรู้สึกมั้ยว่ามันหมดเเรง?" คาเยนเดินถอดชุดทำงานเดินไปดื่มน้ำหน้าตู้เย็นความรู้สึกแย่ก่อนหน้านี้เบาบางลงแค่ได้ยินเสียงอีกฝ่าย

"ผมหมดแรงตลอดเเหละตัวผมผอมแห้งขนาดนี้"เสียงงึมงำบ่นมาตามสายทำให้เผลอยกยิ้มขึ้นมา

"ก็รู้ว่าตัวผอมทำไมไม่กินให้มันเยอะๆ หน่อยกินข้าวเหมือนแมวดมผักผลไม้ก็ไม่กินโตมาได้ยังไงตั้งสามสิบปี"

"ลุงจะบ่นผมทำไมเนี่ย ว่าแต่โทรมามีอะไร?"

"ฉันว่าเรา...มาเจอกันอีกครั้งมั้ย?"

คำพูดที่ไม่ถนัดอ้อมค้อมบอกกับปลายสายทำให้อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะอ้อมแอ้มตอบกลับมา

"ไม่เอากลัวเป็นเหมือนคืนนั้นแล้วยิ่งมองหน้ากันไม่ติด" เสียงปลายสายตื่นตกใจเล็กน้อยก่อนจะเเผ่วลงในประโยคท้าย

"แล้วถ้าสมมุติว่าการเจอกันของเราทำให้อาการอ่อนเพลียบรรเทาได้มึงจะว่ายังไง?"

"ผม..ไม่รู้แต่ผมไม่ไปหาลุง!" คนเด็กกว่ายืนยันหนักแน่นแต่ปลายสายก็สวนกลับมาทันควัน

"บ้านมึงอยู่ไหน?"

.....ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"ลุงมาจริงๆ เหรอเนี่ย กล้าออกมาได้ไงไอ้นั่นตุงกางเกงขนาดนั้น!" วิเวียนเดินมาเปิดประตูบ้านชี้ไปที่เป้ากางเกงคนตัวโตหน้าแดงก่ำ

"กูอยากรู้ว่าเรื่องที่กูคิดมันจะจริงหรือเปล่าก็ต้องพิสูจน์มั้ยวะ แล้วนี่มึงอยู่กับใครพ่อแม่ไปไหน?"

"พ่อเสียแล้วรูปแขวนอยู่นั่น ส่วนแม่เป็นพยาบาลทหารถูกส่งไปช่วยเขตเหนือหลายเดือนแล้วยังไม่กลับ"

คาเยนมองรูปบนฝาผนังแล้วมองหน้าวิเวียน หน้าผากย่นขึ้นท่าทางครุ่นคิดบางอย่าง

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นผมกับพ่อแม่หน้าไม่เหมือนกันเหรอ?" วิเวียนเอ่ยถามขึ้นเมื่อคนอายุมากกว่ามองรูปเเล้วเงียบไป

"พ่อมึง..หน้าคุ้นๆ นะเหมือนเคยเห็นที่ไหน"

"พ่อผมเป็นนักวิจัยในเครือองค์กรความมั่นคงอย่าบอกนะว่าแม้แต่พ่อผมคุณก็หาเรื่องมาแล้ว!"

"ไม่รู้สิอาจจะเป็นไปได้มั้ง"

"คุณนี่เป็นคนยังไงอายุปูนนี้แล้วมีเรื่องกับชาวบ้านไปทั่วจะได้แก่ตายมั้ย?"

"ปากดีได้แล้วสินะตอนโทรหาเหมือนจะตาย นี่มึงอ้อนให้กูมาหาหรือเปล่าเนี่ย?" คาเยนสาวเท้าเข้าหาร่างเล็กกว่าอย่างหยอกล้อ

"อ้อนสะกดยังไงครับ คนอย่างผมเนี่ยนะจะอ้อนให้ลุงมาหา บอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบคนแก่!"

เเขนเรียวยันอกหนาไม่ให้เข้าใกล้แต่ใบหน้าแดงไปถึงใบหู

"กูว่าใช่" คาเยนพูดออกมาเสียงจริงจัง

ห๊ะ!..อะไรวะจู่ๆ ก็บอกว่าใช่พูดจาอะไรไม่รู้เรื่องเลย"

จุ๊บบบ

มือหนาวางรูปหัวหน้าครอบครัวลงคว้าหลังคอร่างสูงมาประกบจูบดูดดื่ม

"เป็นไงมึงว่าใช่มั้ย?" ปากหยักผละออกมาเอ่ยถามใบหน้าชิดติดกันแม้จะถูกมือคนน้องยันหน้าอกไว้เพราะความตกใจ

''ใช่บ้าอะไรแล้วลุงมาจูบผมทำไม?"

ใบหน้าแดงเรื่อเม้มริมฝีปากล่างเบียงสานตาหลบความปรารถนาบางอย่างของอีกคน

"กูบอกมึงก่อนหน้านี้แล้วใช่มั้ยว่าเราห่างกันแล้วอาการจะไม่ดี"

''..." วิเวียนนิ่งเงียบใช้ความคิดย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาตามคำบอกคนอายุมากกว่า

 

"แล้วมึงดูเราตอนนี้สิ..แค่เจอมึงกูก็รู้สึกหายใจคล่องแล้ว แม่งไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อหรือมึงว่าไง?"

''มันก็... มีแรงจริงๆ นั่นแหละ''วิเวียนพยักหน้าน้อยๆ อาการอยากนอนตลอดเวลากลับกลายเป็นสดชื่นขึ้นเมื่อได้ใกล้ร่างตรงหน้า

''ลอง..เอากันมั้ย? ตอนที่รู้สึกตัวนี่แหละ กูอยากรู้ว่าเชื้อในตัวเรามันเป็นยังไง ทำไมตอนห่างกันมันแปลกๆ แต่พอใกล้กัน...เอากันแล้วทำไมเเข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ" น้ำเสียงจริงจังแน่วแน่ตรงไปตรงมาทำเอาคนเด็กกว่าอ้าปากค้างอึ้งเพราะถูกชวนทำเรื่องอย่างว่าโดยคนแก่ขี่บ่น

"ลุงพล่ามอะไรเนี่ยจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง?" วิเวียนตอบเสียงอึกอักแม้จะถูกรวบเอวเข้าหาร่างหนา

''นั่นน่ะสิมันจะเป็นไปได้ยังไง..มึงต้องช่วยกูพิสูจน์" เจ้าหน้าที่ยศสูงดูจริงจังกับการมาเจอกันครั้งนี้มากเสียจนวิเวียนรู้สึกคล้ายกับเป็นปัญหาระดับชาติที่ต้องช่วยกันทำ

"...''

''ลองแตะตัวกูสิ"

"...ลุง"

"หรือมึงยังทึ่มไม่รู้สึกอีก?"