บทที่ 3 หนิงเอ๋อร์ 3

นาราพิจารณาความหล่อขององค์ชายเพลินๆ ก่อนจะเห็นบ่าวไพร่หอบเซ็กซ์ทอยที่นางทำหล่นไว้วางกองอยู่เบื้องหน้าองค์ชาย แม้ว่าแต่ละสิ่งแต่ละอย่างบรรจุอยู่ในกล่องปิดผลึกเรียบร้อยดี แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ของที่ควรเอามาเทกลางแจ้ง

เฮ้ยๆ อย่าจับๆ นั่นมันห่วงหรรษา... ส่วนไอ้นั่นดิลโด้รูปแตงกวา อ๊าย...

นาราอึกอักเมื่อเห็นเขาหยิบกล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาพิจารณา เขาฉีกซองแล้วหยิบมันมาส่องแสงตะวันอย่างสนอกสนใจเพราะเนื้อวัสดุเหนียวแต่ทนทานมาก ของสิ่งนี้ช่างแปลกประหลาด อิ้นทีพยายามใช้ความคิดอย่างหนักร่วมกับพี่น้องอีกหลายคน ช่วยกันดูว่ามันคืออะไร

“มันไม่ใช่ไม้ ไม่ใช่โลหะ ไม่ได้ทำมาจากหินด้วย”

“มันทำจากอาหารหรือเปล่า” องค์ชายเก้าออกความเห็น องค์ชายสิบได้ยินดังนั้นจึงหยิบเข้าปาก กุลสตรีร้องเฮ้ยเบาๆ องค์ชายเคี้ยวๆ ได้สองสามคำก็ทำตาโต บอกว่าหอมกลิ่นผลไม้มากๆ

“รสส้ม!”

“ไหนให้ข้าลองบ้างสิ”

มันไม่ได้มีไว้กินโว้ย! นาราอยากจะตะโกนออกไป พวกเขาเล่นหยิบถุงยางออกมาแบ่งกันเคี้ยวเล่นแบบนี้ใครจะกล้าโผล่หน้าออกไปกันคะ?!

“ข้าไม่เคยเห็นตัวอักษรประหลาดแบบนี้มาก่อน ส่งไปให้ฝ่ายกรมการทูตตรวจสอบดูว่าตัวอักษรของชาติไหน อ่านว่าอะไร” ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่คนก็ยิ่งมากขึ้นจนแทบจะปูพรมค้นหาทุกตารางนิ้ว หญิงไทยใจคอไม่ดีเมื่อเห็นเหล่าองค์ชายทั้งหลายมารวมตัวกันราวกับวงบอยแบนด์ แต่ละคนหน้าตาดีหล่อเหลาอยู่หรอกแต่นางไม่ได้อยากเจอตอนนี้!

นาราครางด้วยความกลุ้ม ตอนนี้มีพระสนมจากตำหนักต่างๆ รุดมาปลอบขวัญพระสนมเต๋อเฟย จากนั้นดวงตาของนางพลันเบิกกว้างเมื่อชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเสด็จมาถึงพร้อมด้วยขบวนเกียรติยศ ท่วงท่าทุกย่างก้าวของคนผู้นี้งามสง่าและผึ่งผาย นาราสังเกตเห็นพระมาลาติดแผ่นทองคำฉลุลายล้อมด้วยไข่มุก ฉลองพระองค์หลงผาวสีเหลืองสด ปักลายมังกรห้าเล็บจำนวนเก้าตัว เข็มขัดจี๋ฝูไต้แบบกลม เป็นเข็มขัดลำลองซึ่งจะประดับด้วยมุกและมีกระเป๋าผ้าไหมร้อยติดไว้อย่างวิจิตร

จักรพรรดิคังซี!

องค์คังซีก็เสด็จมาต้อนรับนังหนุงหนิงด้วย! นาราแอบกรีดร้องเบาๆ โดยปกติแล้วพระองค์ทรงมีรอยยิ้มแต่งแต้มบนพระพักตร์เสมอ แต่ตอนนี้แววตาเกรี้ยวกราดระดับสิบเพราะเต๋อเฟยเป็นสนมคนสำคัญอันดับต้นๆ พระองค์จึงออกคำสั่งจับคนที่บังอาจล่วงเกินเต๋อเฟยมาลงโทษให้จงได้ ภายในวังจึงยิ่งโกลาหลวุ่นวายกันยกใหญ่ ทหารองครักษ์กับพวกขันทีร่างใหญ่บึ้กถือทวนควานตามพุ่มไม้ทุกตารางนิ้ว ปลายทวนแหลมคมเฉียดศีรษะนางไปนิดเดียวเท่านั้นเอง

“จะมาทำไมกันเยอะแยะว้า...” จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะรอความช่วยเหลือที่ภูเขาจำลองเงียบๆ กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนในวังพร้อมใจกันคิดถึงนาง ชุดใหญ่ไฟกะพริบเลยนังหนุงหนิง

            ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นชายท่าทางองอาจสง่างามผู้หนึ่ง แต่งกายด้วยชุดไหมต่วน ปักลวดลายทรงกลมเป็นรูปงูยักษ์สี่เล็บ คนผู้นี้มียศเป้ยเล่อ... องค์ชายแปด

ชายวัยฉกรรจ์เช่นเขาดูดีมีชาติตระกูล แววตาเป็นประกายเจิดจ้าเปี่ยมล้นด้วยความเชื่อมั่นในตนเอง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาอ่อนโยนน่าซบไหล่ไม่ใช่เล่น ถ้ามีผู้ชายหุ่นแบบนี้เบ้าหน้าแบบนี้เดินเตร็ดเตร่ในยุคของนาง รับรองว่าโดนผู้หญิงฉุดแน่นอน แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขาตรงข้ามกับภาพลักษณ์อย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม แต่แววตาไม่ยิ้ม

            ดวงตาคมปลาบของเขามองมาทางพุ่มไม้ที่นาราซ่อนอยู่ จ้องอยู่ไม่นานก่อนจะเรียกคนมาถาม “หาทางนั้นแล้วหรือยัง”

            “เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

            องค์ชายแปดไม่เชื่อ เขาไม่เคยเชื่อใจใครทั้งสิ้นดังนั้นจึงขยับกายตรงเข้ามาโดยที่จ้องมองพุ่มไม้เล็กๆ นั้นไม่ปล่อยเพราะสังเกตเห็นแสงระยิบระยับสะท้อนออกมา นาราตื่นตกใจและเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้แสงตะวันกำลังสาดส่อง ย่อมเกิดแสงสะท้อนจากสร้อยทอง นางจึงรีบกุมข้อมือตัวเอง ปิดบังสร้อยข้อมือคู่กายไว้พลางนึกใช้พลอยสีเขียวพรางตัว แต่มันใช้ได้อีกเพียงสองครั้งเท่านั้นแล้วจะระเบิดตัวเอง ไม่รู้พี่แทนคุณจะติดตั้งระบบปัญญาอ่อนนี้มาทำไม งามไส้!!

            เขาเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่นารายังตัดสินใจไม่ได้

หรือว่านางควรจะปรากฏตัวออกไปแล้วสาดแสงจากพลอยสีแดงเพื่อแทรกซึมสมองของพวกเขาดี? แล้วถ้าพลาดล่ะ? พวกเขาจะจับนางต้มกินเลยรึเปล่า? ปวดหัวว้อย! นาราลังเล เริ่มกลัวจนต้องยกมือขึ้นปิดปากไว้แน่น พยายามเงียบเสียงไว้ไม่งั้นตายแน่ ในขณะเดียวกันองค์ชายแปดก็กำลังตรงดิ่งเข้ามา

            “พี่แปด”

เสียงเรียกทำให้องค์ชายชะงัก เมื่อหันกลับไปมองก็เจอองค์ชายสิบสามอิ้นเสียงประสานมือคารวะอยู่ไม่ไกล

            “ว่าไงน้องสิบสาม”

“วันก่อนอาซ้อแปดฝากขนมมาให้ชายาของข้า นางฝากขอบคุณมาถึงท่านด้วย”

            “อืม รู้แล้ว” องค์ชายแปดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแปลกๆ ร้อยวันพันปีเขากับอิ้นเสียงไม่เคยสุงสิงกัน แล้วจู่ๆ เหตุใดชายาของเขาจึงส่งขนมให้ชายาของน้องสิบสาม เขาสั่งให้พวกนางอยู่ห่างๆ คนของฝั่งตรงข้ามไปแล้วไม่ใช่หรือ? องค์ชายแปดเก็บความสงสัยไว้ก่อนจะฉุกใจคิดขึ้นได้ รีบหันไปยังแสงประกายในพุ่มไม้นั้น แต่ทว่าพบเพียงความว่างเปล่า

            “พี่แปดคงกำลังงานยุ่ง ข้าจะลองไปช่วยตามหาคนร้ายทางด้านโน้นก็แล้วกันนะ ขอตัวก่อน” อิ้นเสียงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินจากไป องค์ชายแปดรู้สึกถึงความผิดปกติแต่ยังค้นหาไม่พบว่าคืออะไร  

            ช่างน่าสงสัยเสียจริง