All Chapters of Sweet Trap in My Brother-in-Law’s Arms: Chapter 11 - Chapter 20

Mabigat ang katahimikan sa silid.Nakahiga si Ronel sa mga unan, banayad at mabagal ang pag-angat-baba ng kanyang dibdib, nakaukit sa mukha ang pagod. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may tahimik na kasiyahan sa kanyang mga mata ng gabing iyon.Sa tabi niya, nakatitig si Bella sa kisame at malalim ang iniisip, nanginginig ang katawan matapos ubusin ni Ronel ang kanyang lakas ng gabing iyon na di nya malilimutan lalo at unang beses nya eto. Ngayong gabi, hindi na siya virgin. Ngayong gabi, tumawid siya sa linya na hindi na niya kayang balikan.Sigaw ng kanyang isip ang pagtanggi sa katotohanan, ngunit ipinagkanulo siya ng sariling nyang katawan. Bawat haplos, bawat halik, bawat hininga ni Ronel ay unti-unting nagwasak sa kanyang depensa hanggang wala na siyang magawa kundi sumuko at ibigay ang kanyang sarili. Hanggang ngayon, ramdam pa rin niya ang init ng balat ng lalaki, mga init ng haplos, at bawat himas at lamas sa kanyang katawan ni Ronel paalala ng desisyong hindi niya sinadya

Ng umagang iyon, walang nagbago sa dinner table ng pamilya ng Reynolds kumpleto ang mag kakapatid kasama si Luwee at sina Kelly, Veronica at mga bata maliban sa isang tao. Muli na namang kapansin-pansin ang kawalan ni Bella sa dinner table, at agad itong napansin ni Luwee.“Hindi ba umuwi si Bella kagabi galing sa trabaho?” Matalim ang mga mata ni Luwee, nakatutok sa bunsong anak na si Rain, humihingi ng sagot.Napalunok si Rain sa tanong ng ina at pinilit ang sarili na mag isip ng agarang dahilan upang pag takpan ang utos sa sarili asawa dahilan ng hindi pag uwi. “Hindi, Mi. Sabi niya marami pa siyang kailangang tapusin sa trabaho. Humingi siya ng pahintulot sa akin na hindi muna sya makaka uwi kagabi at sa opisina siya nagpalipas ng gabi.”“At pumayag ka?” Nagyelo ang tinig ni Luwee.Maingat na tumango si Rain. “Delikado pong umuwi siya mag-isa nang ganoong oras, kahit pa mag-taxi. At hindi ko rin siya masundo, Mi. Nagtatae po ako kagabi…”Umiling si Luwee sabay hawak sa kanyan noo,

Alas-onse nang magising si Bella mula sa dalawang oras na mahimbing na tulog.Pag-angat ng kanyang ulo, agad na sumakit ang batok dahil sa pagkakatulog nang nakaupo. Namamanhid ang kanyang braso, ayaw gumalaw nang maayos nangalay sya sa kanyang pwesto sa pag kaka ubob sa lamesa“Aray…” mahina niyang daing, sabay banat ng mga kalamnan.“Teka… anong oras na ba? Lagot napahaba pala tulog ko” bulong niya, sabay tingin sa relo sa pulso. Nanlaki ang kanyang mga mata. Hala alas onse na pala. “nakatulog pala ako ng mahaba.”Mabilis na lumingon ang kanyang paningin sa mesa ni Ronel walang tao. Gumaan ang kanyang dibdib sa pag aakala wala pa si sir Ronel nya.“Salamat naman wala pa sya, hindi talaga pumasok si Sir Ronel sa op…” Naputol ang kanyang tinig.Naroon si Ronel. Tahimik na nakaupo sa isang sofa, nakapulupot ang mga braso sa dibdib, nakataas ang manggas na naglantad sa matitigas na bisig. Nakakrus ang mga binti, ang tindig ay puno ng awtoridad. Malamig at matalim ang mga mata, nakapako

“Nakalimutan mo ba ang sinabi ko sayo?”Mabilis na lumingon si Ronel, ang malamig at matalim na titig ay nakapako kay Bella sapat upang numipis ang hangin sa pagitan nila.Nanuyo ang lalamunan ni Bella. “Alin… alin po, Kuya?”“Hindi mo kailangang sundin ang lahat ng inuutos ng iba,” bumaba ang tinig ni Ronel, ngunit bawat salita’y mabigat, nakapapako. “Kasama na ang gawaing bahay.”Dahan-dahang huminga si Bella. “Pero… tungkulin ko po iyon, Kuya. Kahit nagtatrabaho ako sa office, bilang secretary o ano pa man… nananatili pa rin ang mga gawaing bahay ko.”Mariin ang panga ni Ronel, kumislap ang galit sa kanyang mga mata.“Hindi wag ka na matigas ang ulo Bella,” mariin niyang sagot. “Hindi mo iyon ang tungkulin.”Nakatigil si Bella, hindi makagalaw.“Hindi ka utusan sa bahay na ito tandaan mo yan,” patuloy ni Ronel, mas malamig pa. “Ikaw ay manugang. Tagapamahala ng tahanang ito. Asawa ng bunsong anak ng Reynolds at hindi isang utusan.”Bawat salita’y bumagsak na parang batas, walang pu

Ronel bahagyang iniangat ang mukha at doon nagtagpo ang kanilang mga mata. Malamig, malalim, nakakatakot… ngunit sa parehong sandali ay nakakaadik. “Nasaan si Rain?” muling tanong ng lalaki, mabigat ang tinig. Bella napalunok nang mahirap, kinamot ang batok na hindi naman nangangati. “Si Rain kasi… nagmamadali, Sir. Kaya pinasakay na lang niya ako ng itaxi. Pero matagal dumating ang taksi, kaya nagdesisyon akong mag-move it online na lang,” mahinang sagot ng babae, pilit na nakangiti. Hindi niya alam, pero ramdam niyang hindi natuwa si Ronel sa sagot na iyon. Para bang inaasahan ng lalaki na magreklamo siya, na magsumbong tungkol sa asawa upang siya, bilang nakatatandang kapatid, ay makapagturo ng leksyon. Ngunit hindi iyon ginawa ni Bella. Tahimik na muling ibinaling ni Ronel ang atensyon sa sugat ng babae. Kinuha niya ang panglinis ng sugat, binuksan gamit ang isang kamay, at ibinuhos ang likido sa gasa. Masyadong kalmado ang bawat galaw. Idinampi niya ang gasa sa balat ni Bel