Chapter 12

Mabigat ang katahimikan sa silid.

Nakahiga si Ronel sa mga unan, banayad at mabagal ang pag-angat-baba ng kanyang dibdib, nakaukit sa mukha ang pagod. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may tahimik na kasiyahan sa kanyang mga mata ng gabing iyon.

Sa tabi niya, nakatitig si Bella sa kisame at malalim ang iniisip, nanginginig ang katawan matapos ubusin ni Ronel ang kanyang lakas ng gabing iyon na di nya malilimutan lalo at unang beses nya eto. Ngayong gabi, hindi na siya  virgin. Ngayong gabi, tumawid siya sa linya na hindi na niya kayang balikan.

Sigaw ng kanyang isip ang pagtanggi sa katotohanan, ngunit ipinagkanulo siya ng sariling nyang katawan. Bawat haplos, bawat halik, bawat hininga ni Ronel ay unti-unting nagwasak sa kanyang depensa hanggang wala na siyang magawa kundi sumuko at ibigay ang kanyang sarili. Hanggang ngayon, ramdam pa rin niya ang init ng balat ng lalaki, mga init ng haplos, at bawat himas at lamas sa kanyang katawan ni Ronel  paalala ng desisyong hindi niya sinadya.

Sinubukan niyang lumaban. Sinubukan niyang pigilan ang sarili. Ngunit ang kanyang katawan ang unang sumuko at sumuko bago pa man ang kanyang isipan maka pag react sa mga pangyayari. At sa pagsuko niyang iyon, may nawala sa kanya na hindi na kailanman na maibabalik.

Binasag ni Ronel  ang katahimikan.

“Sa’n ka pupunta?”

Kumilos si Bella, mahigpit na itinakip ang kumot sa katawan habang dahan-dahang bumangon sa tabi ni Ronel.

“Kua Ronel… kailangan ko ng umuwi.” Halos pabulong na lang ang kanyang tinig.

Tumalim ang titig ni Ronel.

“Hindi ka pa nakaka pag pahinga, gusto mo nang umalis agad? Sa tingin mo ba makakalakad ka na ng ayos lalo na at unang beses mo ito? Masakit pa rin, hindi ba?”

Nanlaki ang mga mata ni Bella sa kanyang deretchonan salita, mabilis na namula ang kanyang pisngi. Bahagyang ngumiti si Ronel, na para bang normal at walang kakaiba sa lahat ng sinabi nya.

“Kailangan ko,” pag pupumilit ni Bella, lalo pang hinigpitan ang hawak sa kumot na itinapis nya sa kanyang katawan “Kapag hindi ako nakauwi bago mag-umaga… ano’ng iisipin na lang ni Mommy?”

“Sinabi mo sa kanila na magtatrabaho ka nang late,” sagot ni Ronel, kalmado at tiyak. “Maiintindihan nila. Alam ng lahat na pagod ka. Pati si Mommy, maiintindihan niya.”

“Pero si Rain baka magtaka na sya kung bakit hindi pa din ako umuuwi lalo at lumalalim na ang gabi…” nanginig ang kanyang tinig, kumakabog ang dibdib. “Iniisip niyang may makikita akong iba tao ngayong gabi. Pero Iba ang nandito na dumating.”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa biglang pag-unawa. Napalingon siya kay Ronel, nanginginig ang boses.

“Kuya… bakit ikaw ang nandito? Nasaan ang lalaking pinadala ni Rain?” buong pag tataka pa din ni Bella kung bakit ang Kuya Ronel nya ang kanyang kasama ng mga oras na yon'.

Samantala, sa kabilang panig, mabilis na pumasok si Rain sa lobby ng hotel pag kadating sa lugar na pinapunta nya ang kanyang asawa para makipag kita sa lalaki nya napili para sipingan ang kanyang asawa, mabibigat at padalos-dalos ang bawat hakbang papasok ng hotel. Pinili niya ang lugar na ito nang sinadya malayo sa Reynolds corp. na siya mismo ang may-ari para maitago ang kanyang lihim na plano.

Ngunit ngayon, kinakain siya ng kaba sa mga ng yayari. Hindi pa umuuwi si Bella. Hindi sumasagot sa kanyang mga text at tawag. At ang ideya na nasa piling ng ibang lalaki ang kanyang asawa’y nagbabaligtad ng kanyang sikmura.

“Bwisit, bwisit talaga” bulong niya, mariing nakakunot ang panga. “Nasaan kaya siya? Lagpas alas-diyes na. Ano’ng ginagawa niya nang kala ko ba ayaw nya bat mukang nagtagal na sila?” Puno ng pagkadismaya ang kanyang tinig, ngunit sa ilalim nito’y nakatago ang takot.

Pagpasok niya sa lobby lumingon lingon pa sya sa paligid na pilit hinahanap ang asawa nya, agad niyang nakita ang lalaking pinili niya para kay Bella.

“Bro,” bati ng lalaki, kaswal, wari’y walang mali.

Mabilis na lumingon si Rain sa elevator, umaasa at kinatatakutang llalabas si Bella. Ngunit nagbukas at nagsara ang mga pinto pero hindi nya nakita si Bella.

“Sinundo mo ba ang asawa mo?” tanong ng lalaki, nakangisi.

“Oo,” mariing sagot ni Rain. “Nasaan siya hindi mo ba sya kasama? Bakit hindi siya umuwi? Ako pa ang pumunta rito.”

Tumawa ang lalaki, puno ng pang-uuyam.

“Siguro nag-enjoy kayo. Ilang round ba ang nilaro ninyo? Para hindi sya makauwi at abutin na ng ganito at gabihin ng pag uwi”

Nanigas si Rain, nag ngitngit  ang panga.

“Hindi naman kami nakarami,” dagdag ng lalaki, walang pakialam. “Tatlo lang naman ang konti nga syang ang sarap pa naman nya hahaha. Ang asawa mo… ibang klase nakaka pang gigigil ng laman ang asawa mo. Sayang, hindi mo siya hinahawakan. Kung ginawa mo, hindi mo siya pakakawalan sa sarap.”

Nanginginig ang kamao ni Rain na parang gusto na nya manuntok, kumukulo ang galit sa ilalim ng kanyang balat.

“Nasaan siya ngayon?” malamig at mapanganib ang kanyang tinig.

“Umalis na. Isang oras na ang nakalipas.”

“Ano?” Nanlaki ang mga mata ni Rain. “Kagagaling ko lang sa bahay. Wala siya roon.”

Nagkibit-balikat ang lalaki. “Baka nakatulog sa taxi. O baka…” Bumaba ang kanyang tinig, puno ng malupit na biro. “Baka hindi ang driver ang iniisip niya.”

Mariing nilunok ni Rain, nanuyo ang kanyang lalamunan.

At saka yumuko ang lalaki, bumulong na parang tuwang tuwa pa din.

“May dapat kang malaman tungkol sa asawa mo.”

Matalim ang titig ni Rain, nakamamatay. “Ano?”

“Hindi siya birhen gaya ng sinasabi mo.”

Nanigas si Rain, kumakabog ang dibdib nya sa sasabihin ng lalaki. “Ano’ng ibig mong sabihin?” Tanong ni Rain.

“Hindi siya parang unang beses nagalaw base sa mga ginawa namin kanina ibang klase talaga. Feeling ko expert na sya sobra kasi galing at sobrang sarap nya sabi ko nga nakaka pang gigil ng laman sya.”

Parang suntok ang mga salita na nadinig nya. Nanlaki ang kanyang mga mata, naghalo sa mukha ang pagkagulat, pagkainsulto, at hindi makapaniwalang sakit. Di maunawaan ni Rain kung bakit nya yun nararamdaman