Chapter 13

“Bakit mo pa rin tinatanong ang tungkol sa lalaking iyon?” Bumaba ang tinig ni Ronel, malamig at nakakatindig-balahibo. Ang kanyang mga mata’y dumaan sa mukha ni Bella hanggang sa kusa itong yumuko.

Nanuyo ang kanyang lalamunan habang bumulong, halos hindi marinig. “Gusto ko lang malaman, Kuya Ronel. Bakit ikaw ang dumating at hindi siya? Saan… saan siya nagpunta?”

“Curious lang ba talaga,” bahagyang ngumiti si Ronel, manipis at matalim na parang talim ng kutsilyo, “o umaasa kang matikman ang bago?”

Napataas ang mga mata ni Bella, gulat na gulat. Biglang ang kaba sa kanyang titig, ngunit may kasamang ibang bagay isang bagay na agad nakilala ni Ronel. Alam niyang mula ngayong gabi, hinding-hindi na makakalimutan ni Bella ang kanyang haplos.

“Natatakot lang ako,” sambit niya, nanginginig ang tinig. “Takot na baka isumbong ng lalaking iyon kay Rain… na hindi ko nagawa ang pinapagawa nya sa akin.”

Umusod si Ronel, tumayo mula sa kama at yumuko palapit kay Bella  sobrang lapit. Sa sobrang lapit ang kanyang hininga’y dumampi sa pisngi ni Bella, dahilan upang mapaatras ang ulo nito sa gulat.

Kuya mahigpit niyang niyakap ang kumot, pilit binalot ang sarili.

“Bella,” mababa at mabigat ang boses ni Ronel , halos bulong. “Itigil mo na ang pag-iisip tungkol sa kanya. Wala siyang kwenta.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata madilim, matatag, walang puwang para sa pagtutol. “At tungkol kay Rain… ipinapangako kong hinding-hindi niya malalaman.”

Sa payapang kumpiyansa, lumayo si Ronel, bumaba mula sa kama na para bang ang hubad nyang sarili ay isang bagay na normal lang at walang malisya.

“Mag shower ka at linisin mo ang sarili bago matulog,” malamig niyang wika, sabay kuha ng maayos na nakatiklop na tuwalya. “Kung ayaw mong magkasakit.”

Napalunok si Bella, nakatitig sa malapad na likod ni Ronel habang papasok ito sa banyo. Piniga ng takot, kahihiyan, at isang damdaming hindi pa niya matukoy ang kanyang dibdib.

“K…uya , mauna ka na,” pautal niyang sabi. “Hihintayin kita sa banyo. Susunod ako.”

Sumingit ang tunog ng tubig mula sa loob nang magsara ang pinto.

Huminga nang malalim si Bella, nanginginig, at tumingin sa sariling katawan sa ilalim ng kumot. Mainit pa rin ang kanyang balat, may bakas ng presensya ni Ronel ang mapupulang bakas sa dibdib nya, at ayaw kumalma ng kanyang tibok ng puso.

Tinakpan niya ang mukha ng mga palad. Ginawa ko na Diyos ko sa kapatid pa ng asawa ko talaga. Nilampasan ko na ang hangganan.

“Para sa kaligtasan, Bella,” bulong niya sa sarili. “Para sa kinabukasan… at para sa buhay ni Lolo.”

Makalipas ang kalahating oras, lumabas si Ronel mula sa banyo, nakapulupot ang puting tuwalya sa kanyang baywang. Ang mga patak ng tubig ay dumaloy mula sa kanyang panga, bumaba sa dibdib, at naglaho sa mga guhit ng kanyang tiyan.

Napatigil si Bella. Kanina pa siya balisa, ngunit ang makita si Ronel sa ganitong anyo’y mas mapanganib.

Huminto ito sa harap ng kama. “Bakit ganyan ka tumitig sa akin gusto mo ba uli?” Pabiro nito pero tahimik ang tono, ngunit tumama sa kanya na parang babala. 

“H-hindi!” mabilis niyang sagot.

Agad siyang bumangon, nanginginig ang mga hakbang. Ang tuwalya sa kanyang katawan ay tila napakaluwag, napakanipis, lalo na’t nakatayo si Ronel na wari’y isang iskulturang nililok ng mga kamay ng diyos.

“Dahan-dahan,” mahinahon niyang sabi. “Gusto mo ba ng tulong?”

“Huwag na, Kuya. Kaya ko,” sambit ni Bella.

Ngunit bago pa siya makabawi, nadulas ang kanyang paa.

“Ah!”

Sa isang iglap, nasalo siya ni Ronel, mahigpit ang bisig sa kanyang baywang. Ang amoy nito sabon na fresh, hinaluan ng pang lalaki pabango ay binalot siya, ninakaw ang kanyang hininga.

“Kaya kong maglakad. Ok na ako pwede mo na ako itayo,” bulong niya, nanginginig sa hiya.

“Huwag kang matigas ang ulo,” malamig na sagot ni Ronel, mariin at mapang-utos.

Binuhat ni Ronel Si Bella. Napakapit ang kanyang mga kamay sa balikat nito, nakadikit ang katawan sa init ng lalaki. Bawat hakbang ni Ronel ay nagdala sa kanya sa kabilang dulo ng silid, habang ang patak ng tubig mula sa buhok nito’y bumabasag sa katahimikan.

Binuksan ni Ronel ang pinto ng banyo gamit ang paa. Sumalubong ang singaw ng amoy sa banyo na Bamboo fresh.

Naupo si Bella sa gilid ng bathtub. “Ingat. Madulas ang sahig,” paalala ni Ronel.

Dumampi ang kanyang mga daliri sa maligamgam na tubig, at isang mahinang ungol ang nakawala sa kanyang labi.

Lumapit si Ronel, titig na titig, mapanganib ang lapit. “Kung hindi mo kaya, tutulungan kita.”

Banayad ang mga salita, ngunit ang tono Diyos ko pinakamatamis na banta na narinig niya.

“Kaya ko, Kuya,” mabilis niyang sagot, pilit na ngumiti. “Salamat sa pagdala sa akin dito.”

“Sigurado ka?” muling tanong ni Ronel.

“Oo,” tumango siya.

Bahagyang tumango si Ronel, sabay talikod. Ngunit bago tuluyang lumabas, lumingon ito, malamig ang mga mata ngunit may kasamang bagay na pumilipit sa dibdib ni Bella.

“Kung mahilo ka o magkasakit, tawagin mo ako,” bilin niya. “Hindi ko hahayaang may mangyari sa’yo.”

Sumara ang pinto.

Ngunit ang puso ni Bella hindi kumalma. Kumakabog, ligaw at walang patutunguhan, na para bang nananatili pa rin si Ronel sa loob ng silid.

Ding.

Mula sa bulsa ng pantalon ni Ronel na nakakalat sa sahig, umalingawngaw ang tunog ng bagong mensahe.

Dinampot niya ang telepono, binasa ang screen.

+63 xxx  

Dumating si Rain sa hotel para sunduin ang kanyang asawa, ngunit nagawa kong paalisin siya.

Bahagyang ngumiti si Ronel, tuso at mapanganib.