Chapter 14

Ng umagang iyon, walang nagbago sa dinner table ng pamilya ng Reynolds kumpleto ang mag kakapatid kasama si Luwee at sina Kelly, Veronica at mga bata maliban sa isang tao. Muli na namang kapansin-pansin ang kawalan ni Bella sa dinner table, at agad itong napansin ni Luwee.

“Hindi ba umuwi si Bella kagabi galing sa trabaho?” Matalim ang mga mata ni Luwee, nakatutok sa bunsong anak na si Rain, humihingi ng sagot.

Napalunok si Rain sa tanong ng ina at pinilit ang sarili na mag isip ng agarang dahilan upang pag takpan ang utos sa sarili asawa dahilan ng hindi pag uwi. “Hindi, Mi. Sabi niya marami pa siyang kailangang tapusin sa trabaho. Humingi siya ng pahintulot sa akin na hindi muna sya makaka uwi kagabi at sa opisina siya nagpalipas ng gabi.”

“At pumayag ka?” Nagyelo ang tinig ni Luwee.

Maingat na tumango si Rain. “Delikado pong umuwi siya mag-isa nang ganoong oras, kahit pa mag-taxi. At hindi ko rin siya masundo, Mi. Nagtatae po ako kagabi…”

Umiling si Luwee sabay hawak sa kanyan noo, hindi makapaniwala. “Sigurado ka bang nagtatrabaho talaga siya? O palusot lang iyon? Paano kung may kalaguyo, kabit siya sa office? Sinasabi ko sayo Rain madami posible mangyari bantayan mo yang asawa mo. Pamaya hindi mo namamalayan my ibang lalaki na pala asawa mo” Mabigat ang bawat salita, puno ng paratang.

Tumahimik ang mesa, tila kumalat ang pagkabigla sa buong pamilya. Tanging si Ronel ang nanatiling kalmado, nakatutok sa kanyang pagkain.

Ngunit bahagya niyang sinulyapan si Rain na walang imik, ni hindi man lang ipinagtanggol ang asawang siya mismo ang nag-utos na makipagtagpo sa ibang lalaki.

Sa loob-loob ni Rain, may kakaibang ginhawa sa hinala ng ina. Kung maniniwala si Luwee na may pagtataksil si Bella, Hindi mapapansin ang tunay na dahilan na sya mismo ang nag utos sa kanya asawa sumiping sa ibang lalaki at si Bella lang ang mapapasama sa kanyang ina.

“Marami talagang trabaho sa opisina mommy bago ako umalis sa office kahapon binilinan ko si Bella na tapusin ang trabaho,” sa wakas ay nagsalita si Ronel, matatag ang tinig, nakatuon sa ina na nakaupo sa ulo ng mesa.

Agad na napalingon ang lahat. Nagkatinginan sina Kelly at Veronica, kapwa may kinikimkim na pagkamuhi kay Bella.

“Mahigpit akong amo gusto ko lahat ng tao ko ay kaya magtrabaho under pressure,” patuloy ni Ronel, mariin ang tono. “Sinasanay ko ang lahat ng empleyado ko, kasama si Bella. Hindi exempted kung siya man ay hipag ko.”

Umalingawngaw ang kanyang awtoridad sa buong silid, pinatahimik ang lahat. Pagkatapos, ibinaling niya ang tingin kay Rain.

“Bilang asawa, Rain, dapat sinusuportahan mo siya. Hindi mo siya dapat pagdudahan.”

Nanuyo ang lalamunan ni Rain sa hiya at pang uusig sa kanya ng sarili kapatid. Npahiya sya sa sinabi ng kapatid at mahina niyang pinisil ang kamao sa ibabaw ng mesa, ngunit nahuli ng malamig na titig ni Ronel ang bawat kilos.

“O-oo, Kuya,” pautal niyang sagot.

Sandaling tumingin si Veronica kay Ronel, bago ibinaling ang mga mata kay Rain. Nanatili ang tensyon dahil lang sa pagkawala ni Bella sa dinner table ng umagang yon’, parang usok na hindi mawala ang tensyon.

Samantala, sa hotel kung saan nagpalipas ng gabi si Bella, Pag kagising nya mag-isa siyang umupo at nag aalmusal magaan sa pakiramdam ang gumising na walang iba ina alala.

Kakaiba ang umaga malayo sa walang katapusang gawain na araw-araw niyang dinaranas sa mansyon ng Reynolds.

Ngayong araw, malaya siya walang iniisip kundi ang pag pasok sa office. Malaya mula sa paggising ng alas-singko walang iniisip para maglinis, magluto, maghugas ng pinggan, at habulin ang mga gawaing walang hanggan na para bang di maubos ubos na gawain. Malaya mula sa pagtrato sa kanya na para bang utusan sa sariling tahanan.

Nakakapanibago. Napakasaya, ngunit may pag aalinlangan  pa din sa loob ni Bella.

Magkahalong ginhawa at takot ang nararamdaman nya sa kanyang dibdib. Ang katawan niya’y tila naghahanap pa rin ng gawain, hindi sanay ang katawan na walang ginagawa.

“Kagabi…” bulong niya sa sarili. “Sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, ngayon ko lng naranasan ang ganito nakatulog ako sa totoong kama.”

Nanatili sa hangin ang mga salita. Dahan-dahan siyang huminga, sinusubukang tanggapin ang katotohanang nakapagpahinga siya nang matiwasay.

Bumaba ang kanyang paningin sa suot.

At napatingin sa isang napaka  gandang uniporme ng secretary blouse, maiksing pencil skirt, blazer. Mild ang kulay, elegant, sakto ang sukat. Lahat bago at pinasadya pa para sa kanya ito.

Si Ronel ang bumili nito para sa kanya. Pati kanyang sapatos.

Hinawakan niya tela ng kanyang mga daliri, hindi makapaniwala na sout nya eto. Paano siya nagkaroon ng ganito? Ni hindi niya pinangarap na magkaroon ng damit na branded at napaka mahal.

“Gusto ko suotin mo ito bukas pag pasok sa office,” wika ni Ronel kagabi. “Ipinasadya ko sa sukat mo.”

Umuukit pa rin sa kanyang pandinig ang alaala.

Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, nakaramdam siya ng halaga. Karapat-dapat na maging maayos ang itsura, maglakad nang taas-noo, makita bilang isang kagalang galang na babae at hindi isang utusan.

“Parang hindi totoo ang lahat, parang panaginip ang lahat ng ito,” bulong niya. “At kung panaginip nga… ayokong magising, sa loob ng isang taon ngayon ko lang naranasan ang mga ito. Sana lang talaga hindi na ko magising kung panaginip lang lahat ng ito.”

Ngunit hindi nagtagal ang sandali. Tinapos niya ang almusal at sinuot ang damit at sapatos na binili ni Ronel para sa kanya, lumabas ng hotel, at nagtungo sa opisina para mag trabaho.

At sumakay na ng taxi si Bella. Labinlimang minuto ang lumipas, nakarating siya sa Reynolds Corporation.

Binayaran niya ang taxi, binuksan ang pinto at lumabas ngunit napatigil sya sa una nya nakita.

Nakasandal sa kotse, malamig ang titig na parang bakal, nakatayo ang lalaking pinaka hindi niya gustong makita ngayong umaga.

Si Rain.

“R..ain…” Naputol ang kanyang tinig, bumilis ang kanyang paghinga.

Tinitigan sya mula ulo hanggang paa ni Rain at ang kanyang kasuotan, bago muling ibinalik sa kanyang mukha walang mabasa.

“Saan ka galing kagabi? Hindi ka man lang marunong mag update kinailangan ko pa mag isip ng idadahilan kayna mommy kanina kung san ka nagpunta kagabi” Mababa, tuwid, at mapanganib ang kanyang tinig.