บททั้งหมดของ Losing My Virginity To A Stranger : บทที่ 31 - บทที่ 40

The LetterAlessandra's POVPakiramdam ko wala na akong maibubuhos na luha.---Pero habang nakaupo ako sa taxi pauwi mula sa Kingston Global...Tahimik lang na tumutulo ang mga ito.---Isa-isa.---Parang hindi nauubos.---Parang bawat luha ay isang alaala ni Drake.---Ang unang pagkikita namin sa gitna ng bagyo.---Ang mga tawanan namin sa beach.---Ang mga gabing magkatabi kaming nakatingin sa dagat.---At ang huling umagang iniwan niya ako.---Napapikit ako.---Masakit pa rin.---Mas masakit kaysa noong una.---Dahil ngayon alam ko na kung sino siya.---At mas lalo kong naiintindihan kung bakit hindi ko siya maabot.---Isa siyang billionaire.---At ako?---Isa lang akong ordinaryong babae.---Parang magkaibang mundo ang kinalalagyan namin.---At sa unang pagkakataon...Naisip kong baka tama ako.---Baka hindi talaga kami nababagay.---Later That NightTahimik ang apartment.---Tanging mahinang ugong ng aircon ang maririnig.---Nasa harap ako ng mesa.---May ha

AloneAlessandra's POVMay mga gabi talagang mas mahirap kaysa sa iba.---Iyong tipong kahit pagod na pagod ka na...Ayaw ka pa ring dalawin ng antok.---At ngayong gabi...Isa iyon sa mga gabing iyon.---Nakahiga ako sa kama.---Nakatitig sa kisame.---Habang ang isang kamay ko ay nakapatong sa tiyan ko.---Tatlong buwan.---Halos tatlong buwan na.---At habang lumalaki ang batang dinadala ko...Mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako nag-iisa.---Napapikit ako.---Hindi ko ito pinlano.---Hindi ko inasahang ganito ang mangyayari sa buhay ko.---Ang alam ko lang...May minahal akong lalaki.---At nawala siya.---At ngayon...May anak kami.---Na ako lang ang nakakaalam.---The Next MorningNapangiwi ako habang nagmamadaling tumakbo papunta sa banyo.---Muli.---Pangatlong beses ngayong umaga.---Lumuhod ako sa harap ng toilet bowl habang pilit kinokontrol ang pagsusuka.---Pero wala.---Ayaw tumigil ng hilo.---Ayaw tumigil ng pagkahilo.---Ayaw tumigil ng ka

Fate Is Not Finished YetAlessandra's POVHindi ako makatulog.---Nakapatong sa bedside table ang invitation.---Tahimik.---Simpleng piraso ng papel.---Pero pakiramdam ko...Parang kaya nitong baguhin ang buong buhay ko.---Ilang oras ko na itong tinititigan.---Paulit-ulit kong binabasa ang nakasulat.---Kingston Global Foundation Charity Gala.---At sa bawat pagbasa ko...Pareho pa rin ang tanong.---Pupunta ba ako?---O hindi?---Napabuntong-hininga ako.---Masyado nang maraming pagkakataon ang sinubukan kong habulin si Drake.---Tumawag ako.---Walang sumagot.---Nagpunta ako sa opisina niya.---Hindi ako pinapasok.---Nagsulat ako ng liham.---At hanggang ngayon wala pa ring sagot.---Marahil sapat na iyon bilang mensahe.---Marahil panahon na para tanggapin ko na ayaw niya akong makita.---Pero sa tuwing sinusubukan kong paniwalaan iyon...May bahagi ng puso ko ang tumatanggi.---Dahil kilala ko ang Drake na nakilala ko sa isla.---At ang lalaking iyon..

The Stranger ReturnsAlessandra's POV"Miss Cruz."---Parang bumalik ako sa realidad.---At sana...Hindi na lang.---Dahil mas gusto ko pa ang ilang segundo kanina.---Iyong sandaling nakita ko ang pagkagulat sa mga mata niya.Iyong sandaling akala ko...Namiss niya rin ako.---Pero ngayon?---Parang wala iyon.---Parang nabura lahat.---Nakatayo siya sa harapan ko.---Si Drake.---Ang lalaking minahal ko.---Ang lalaking ilang buwan kong hinanap.---Pero ang paraan ng pagtingin niya sa akin...---Parang isa lang akong ordinaryong bisita sa event.---Parang hindi kami nagkasama sa isla.---Parang hindi niya ako tinawag na Trouble.---Parang hindi niya ako hinalikan sa ilalim ng papalubog na araw.---At higit sa lahat...Parang hindi niya ako nasaktan.---"Mr. Kingston."---Iyon lang ang naisagot ko.---Dahil kung magsasalita pa ako...Baka marinig niya ang panginginig ng boses ko.---At ayokong makita niyang nasasaktan ako.---Hindi pagkatapos ng lahat.---Drak

The Lie Drake's POV Hindi ako gumalaw. Hanggang sa tuluyan nang mawala si Alessandra sa terrace. Pero kahit wala na siya sa paningin ko... Pakiramdam ko naroon pa rin siya. Nasa isip ko. Nasa puso ko. At iyon ang problema. Dahil ilang buwan ko nang pinipilit kalimutan ang babaeng iyon. Ilang buwan ko nang kinukumbinsi ang sarili kong tama ang naging desisyon kong iwan siya. Na mas ligtas siya kung wala ako. Na mas mabuting masaktan siya ngayon... Kaysa madamay siya sa magulong mundong ginagalawan ko. Pero ngayong nakita ko siyang muli... Lahat ng depensang itinayo ko ay parang unti-unting gumuho. "Sir?" Napalingon ako sa assistant kong si Ethan. "Your speech starts in five minutes." Tumango lang ako. Pero wala akong narinig sa sinabi niya. Dahil ang tanging naiisip ko ay ang ekspresyon ni Alessandra bago siya umalis. Iyong sakit sa mga mata niya. Iyong pilit niyang pagpigil sa pagluha. At alam kong ako ang dahilan noon. --- Alessandra's POV Mabilis akong na