บททั้งหมดของ Out of Sync รักคนละตอน: บทที่ 131 - บทที่ 140

“ร่างกายคนนะเว้ยไอ้ภัค ใช่ว่าจะรักษาปุ้๊บหายปั๊บได้ซะทีไหน”“ถ้านานขนาดนั้น ฉันไม่รู้จะบอกพรีนยังไงดีน่ะสิ พรีนต้องสงสัยแน่ ๆ ”“แกก็บอกปัด ๆ ไปก่อนว่ากำลังอยู่ในช่วงรักษาหรือบำบัดหรืออะไรก็ได้”“ฉันไม่อยากโกหกพรีนอีกแล้ว”“โห้เนาะ เพิ่งจะมานึกอยากเป็นคนดีตอนนี้เนี่ยนะ งั้นก็คิดว่าละกันว่าแกจะจะตอบคำถามน้องยังไง” พูดพลางถอนหายใจหนัก กรอกตาตามเพื่อนอย่างเอือม ๆ “เออเกือบลืมไปเลย น้าเนตรฝากมาบอกน้องพรีนด้วยว่าโทรศัพท์พัง ถ้ามีอะไรให้ฝากไปทางฉัน”“ถึงว่าเห็นพรีนบ่นอยู่ว่าโทรหาแม่ไม่ติด ว่าแต่ทำไมแกไม่ไปซื้อเครื่องใหม่ให้แม่ยายฉันก่อนล่ะ แล้วค่อยมาเก็บตังค์ที่ฉันก็ได้”“น้าแกไม่เอา แกบอกรบกวนมามากพอแล้ว แต่ฉันว่าก็ดีนะที่โทรศัพท์พังแบบนั้น ไม่อย่างนั้นน้าแกอาจเผลอหลุดปากบอกน้องพรีนไปแล้วก็ได้”“ก็จริง”ปภาวีพยักหน้าเห็นด้วย ภาสกรจึงค่อย ๆ ล้วงมือหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูจากกระเป๋ากางเกงตนเอง กดเปิดหน้าจอ พลางสไลด์นิ้วเลือกภาพอย่างตั้งใจครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้น ส่งให้เพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างกัน“อ่ะนี่รูปพ่อตาแก เผื่ออยากเห็น”ปภาวีขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์มาถือไว้ พลาง

“ใช่ ฉันต้องการให้เป็นแบบนั้น ฉันต้องการให้ลูกฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง ต้องการให้เป็นคนที่เด็ดเดี่ยว เป็นคนที่แข็งแกร่งแต่กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนที่แข็งกร้าว ทุกอย่างมันก็เป็นเพราะฉันเอง ฉันเอาแต่สั่งลูกให้ทำสิ่งโน้นสิ่งนี้ จนเขาไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง และความกดดันนั้นแหละที่กลายเป็นจุดเปลี่ยนทำให้เขาเป็นคนที่ไม่ฟังใคร ไม่เห็นใจใคร สร้างกำแพงปิดกั้นตัวเอง เจ้าคิดเจ้าแค้น จนบดบังความอ่อนโยนตัวตนของเขาจริง ๆ” “แต่นั้นก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหญิงทั้งหมดหรอกนะคะ ที่คุณหนูกลายเป็นคนแบบนั้นก็เพราะพยเจอแต่เรื่องหนักที่กระทบต่อหัวใจ ไหนจะสูญเสียคุณพ่อไป แล้วพอมามีความรัก ก็ดันถูกคนรักนอกใจไปซะอีก” “ที่น้อยพูดมันก็ถูก ฉันเพิ่งมาเข้าใจลูกก็ตอนที่สายเกินไป นี่ถ้าไม่ได้หนูพรีนหลานสาวน้อยเข้ามาฉุดดึงไว้ ก็ไม่รู้ว่าป่านนี้ยังภัคจะหลงทางไปอีกไกลแค่ไหน แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะมีโอกาสได้เห็นลูกสาวตัวเองในเวอร์ชันอ่อนโยนเหมือนตอนเด็กอีกครั้งหรือเปล่า” “เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว คุณหญิงอย่าคิดโทษตัวเองอีกเลยนะคะ ตอนนี้คุณหนูเธอก็เป็นคนที่ดีขึ้นแล้ว และยังดีขึ้นมาก ๆ ด้วยนะคะ” “นี่แหละวันที่ฉันรอ หลั

“แล้วหนูว่าหวานหรือเปล่าล่ะคะ” เธอถามกลับพร้อมยกคิ้วเล็กน้อย แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดในรอยยิ้มมุมปาก ขณะเอนตัวเข้าใกล้กล้องราวกับตั้งใจแกล้งอีกฝ่าย ความเขินชัดเจนในน้ำเสียงจนปภาวีหลุดหัวเราะตาม ดวงตาทั้งคู่สบกันผ่านจอเล็ก ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ใกล้แค่คืบเดียว“จะว่าไปเวลาหนูเขินนี่มันน่าฟัดมาก ๆ เลยนะคะ”“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ล้อเล่นค่ะ แล้วนี่หนูกินข้าวหรือยังคะ”“ยังค่ะ พี่ว่าจะรอกินมื้อเย็นทีเดียว”“โอเคค่ะ ... พี่รักหนูนะคะ”สิ้นเสียงนั้น หน้าจอดับลงพร้อมสัญญาณตัดสาย ความเงียบสงบค่อย ๆ แทรกเข้ามาแทนที่อีกครั้ง ขณะที่เสียงหัวใจของตัวเองยังคงเต้นตามจังหวะอบอุ่นจากประโยคสุดท้ายเมื่อครู่ปภาวีวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง รอยยิ้มบางยังแต้มอยู่บนริมฝีปาก ก่อนเธอจะลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูจากปลายเตียงแล้วก้าวหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดีเช้าวันใหม่ แ

ห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกว้าง รายล้อมด้วยกระจกใสที่เปิดให้เห็นวิวเมืองเบื้องล่าง เหล่าคณะกรรมการบริหารระดับสูงและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องต่างนั่งประจำที่เรียงรายเต็มโต๊ะไม้ขัดมัน เสียงกระซิบแผ่วเบาแว่วอยู่เป็นระยะ ทว่าบรรยากาศโดยรวมกลับเคร่งขรึมและตึงเครียด ราวกับทุกคนต่างรู้ว่า วันนี้อาจมีบางสิ่งเปลี่ยนไปอย่างถาวรทันทีที่บานประตูเปิดออก ทุกสายตาก็หันขวับไปยังทางเข้า พร้อมเสียงเก้าอี้ขยับแผ่วเบาเมื่อร่างสูงระหงในชุดสูทเรียบหรูก้าวเข้ามาพร้อมกับเลขาคู่ใจที่เดินตามหลังมาอย่างสงบนิ่ง“ขอโทษที่ให้รอนะคะ” เสียงเรียบเย็นของเธอกล่าวขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มบางตามมาราวกับเคยชินกับความตึงเครียดแบบนี้ แล้วจึงเดินตรงไปยังหัวโต๊ะ ที่นั่งประจำของเธอในฐานะประธานบริษัททุกสายตาจับจ้องตามร่างระหงนั้นโดยไม่มีเสียงพูดคุยใดแทรก มีเพียงเสียงเก้าอี้ขยับเบา ๆ เมื่อทุกคนขยับตัวเตรียมเข้าสู่การประชุม“ก่อนอื่น ดิฉันต้องขอขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาในวันนี้นะคะ สิ่งที่ดิฉันต้องการประชุมครั้งนี้มีวาระสำคัญเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่จะแจ้งให้ทุกท่านทราบ”“เรื่องอะไรหรือครับคุณปภาวี” เสียงทุ้มนุ่มของคุ

ว่าจบเขาก็ลุกขึ้นเต็มความสูง เหยียดแขนขึ้น บิดไหล่เบา ๆ คลายความเมื่อยล้าจากการนั่งรออยู่นาน ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปอย่างรู้ทาง ก่อนหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง“ห้องนี้แหละ” พยักเพยิดหน้าเล็กน้อย พร้อมปรายตามองเพื่อนสาวที่เดินตามมาห่าง ๆ“แกไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?”ยังไม่ทันที่ภาสกรจะเอ่ยตอบ เสียงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยิบออกพร้อมก้มมองหน้าจอแล้วเห็นว่าชื่อ ตติญาน้องสาวปรากฏเด่นอยู่กลางจอ จึงยกเครื่องขึ้นโชว์ให้เพื่อนดูแทนคำตอบปภาวีเหลือบตามองแล้วพยักหน้ารับเบา ๆ อย่างเข้าใจ“เดี๋ยวฉันตามเข้าไปทีหลัง ไปคุยธุระแป๊บนึง” เขาว่าพลางยกมือตบไหล่เพืีอนสาวเบา ๆ อย่างเป็นมิตร ก่อนถอยหลังสองก้าว กดรับสายแล้วหมุนตัวเดินลับไปทางปลายโถงอย่างเร่งรีบโดยที่ปภาวียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวสิบนาที แล้วจึงหันกลับมาที่ประตูตรงหน้าอีกครั้ง มือเรียวเอื้อมบิดลูกบิดอย่างช้า ๆ แล้วผลักเข้าไปภายในห้องด้วยความระมัดระวังเพียงก้าวแรกที่ก้าวเข้ามา หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างน่าประหลาด มันมีทั้งความตื่นเต้นและความกังวลในเวลาเดียวกัน หรือว่าอาการเกล่านี้จะเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอจะได้เห็นหน้าบ