로그인ตกลงว่าวันนั้นสองสาวเลือกที่จะไปที่ร้านอาหาร และห้างสรรพสินค้าแทนการไปมหาวิทยาลัย แกนนำการโดดเรียนอย่างฟ้ารุ้ง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่เพื่อนรักที่เป็นคนรักเรียนอย่างมาก ชนิดไม่ยอมโดดเลยสักคลาส ถ้าจะป่วยก็ต้องลุกไม่ไหวนั่นแหละถึงยอมหยุดเรียน วันนี้ยอมเธอง่ายๆ เสียอย่างนั้น...
ก็ไม่แปลกหรอก หมอนั่นสั่งให้เพื่อนของเธอดร็อปเรียน ใครจะไปมีแก่ใจไปเรียนกัน รู้ว่าเรียนไปก็ต้องได้หยุดแล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้มาเรียนต่อด้วยไหม
หึ...
นึกไปถึงคนปกครองเพื่อนรักแล้วอารมณ์ก็ขึ้น สองสาวกำลังนั่งรับประทานไอศกรีมกันในร้าน หลังจากที่ไปซื้อของมาแล้วเรียบร้อย
“เธอว่าพ่อจะเซอร์ไพรส์มากไหมกับปาร์ตี้เย็นนี้ วันนี้พ่อโทรมาหาเราสองสามสายล่ะ ทำเป็นชวนคุยนั่นนี่ เราก็แกล้งเอ๋อทำเป็นจำวันเกิดไม่ได้ แถมบอกว่าจะนอนค้างที่คอนโดไม่กลับบ้าน คงจะน้อยใจไปล่ะ”
“ไปแกล้งพ่อวี เดี๋ยวจะมีปัญหาต่อเงินเดือนนะยัยฟ้า”
“แหม ก็เซอร์ไพรส์ไง พ่อจะเพิ่มเงินเดือนให้เรามากกว่า ถ้าเห็นของขวัญกับงานที่เราจัดให้เย็นนี้อะ”
คริมาหัวเราะแล้วเขี่ยไอศกรีมเล่น มันละลายจนเกือบหมดแล้ว ฟ้ารุ้งสังเกตเหมือนกัน ว่าวันนี้เพื่อนสนิทกินน้อยกว่าทุกวัน ขนาดไอศกรีมที่เป็นของโปรด คริมายังตักไปแค่สองสามคำแล้วก็ปล่อยให้มันละลาย
“กลุ้มอะไรหรือเปล่ายัยวี่ เครียดเรื่องอากริชเหรอ”
“นิดหนึ่งน่ะ เราไม่กลับบ้าน...สองวันแล้ว แถมยังปิดมือถืออีก ไม่รู้ว่าเขาจะว่ายังไง เราไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยทำแบบนี้ก็มีกลัวๆ นิดหนึ่ง”
“ตอนนี้ก็เปิดแล้วนี่...ก็ไม่เห็นโทรมาเลย”
ไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ของคริมาก็ดังขึ้น เธอทำตาปริบๆ หน้าแดงขึ้นมาทันที แล้วอุทานออกมาเสียงเบา
“ยัยฟ้า อากริชโทรมา”
“ก็รับสิ”
ฟ้ารุ้งว่า แล้วแสร้งทำไม่สนใจกินไอศกรีมของตัวเองต่อ
“แต่บอกเค้านะ ว่าเธอจะอยู่ปาร์ตี้กับฉันกับพ่อ ยืนยันให้หนักแน่น ห้ามกลับบ้านล่ะ”
คริมาเม้มปาก ก่อนจะกรอกเสียงลงไปอ่อยๆ
“ค่ะ...อากริช”
“อยู่ที่ไหน? เลิกเรียนแล้วหรือยัง”
“คือวันนี้วี่ไม่ได้ไปเรียนค่ะ”
“อยู่ที่ไหน อยู่กับเพื่อนเราหรือเปล่า ส่งพิกัดมาให้อาทีในไลน์”
“อากริชจะเอาพิกัดของวี่ไปทำไมหรือคะ” ย้อนถามอย่างสงสัย ทางนั้นทำเสียงเข้มใส่ทันที
“อย่าย้อนถามอามาก บอกให้ส่งก็ส่งมา แล้วอยู่ตรงนั้นนะ ห้ามไปไหนอาจะไปรับ”
“เอ่อค่ะ”
เขาวางสายไปแล้ว คริมาหน้าซีดไปเล็กน้อย มือของเธอสั่นเมื่อเปิดหน้าแชทไลน์และส่งพิกัดของห้างสรรพสินค้าไปให้เขา
“เช็คบิลเลยไหมยัยวี่”
ฟ้ารุ้งที่นั่งฟังเงียบๆ เอ่ยถามขึ้น คริมาเงยหน้ามาก่อนจะยิ้มแหย ก่อนที่จะอ้าปากตอบ เพื่อนรักก็ยักไหล่ แล้วยุให้เพื่อนดื้อกับผู้ปกครอง
“ต้องรีบไปก่อนที่ตานั่นจะมาที่นี่”
“อื้อ...ไม่ดีหรอกยัยฟ้า เราไม่อยากเสี่ยง อากริชน่ะน่ากลัวนะ ดูจะโมโหมากด้วย”
“น่ากลัวแล้วไง อยากจะรู้จะทำอะไรเพื่อนเรา...โอ๊ย....ขัดใจอะยัยวี่ ถ้าเกิดว่ามันมากมายไป เราจะให้พ่อเราจัดการอีตาอากริชนี่เสียเลย”
“อย่าเลย ยัยฟ้า...”
รีบห้าม เพราะรู้ว่าฟ้ารุ้งเอาจริงแน่ ทางนั้นเลยทำหน้างอใส่เพื่อน แล้วบ่นพึม
“แหม...กลัวหรือยังไงกันยัยวี่”
“กลัวสิ”
รับมาตรงๆ แบบนั้น ฟ้ารุ้งเลยไปต่อไม่เป็น ได้แต่ทำหน้าเง้าหน้างอ สองสาวรอสักพัก กริชดนัยก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วเดินดุ่มตรงมายังคริมากับฟ้ารุ้ง สายตาของเขาจ้องเขม็งแต่คริมา จนไม่ได้มองสังเกตฟ้ารุ้งเลย
“สวัสดีค่ะอากริช”
ฟ้ารุ้งทักเขาเจื้อยแจ้วขึ้นมาทันที แล้วลุกพรวดขึ้นยืนพนมมือไหว้เขา เหมือนจะกันเพื่อนเธอกับกริชดนัยกลายๆ
กริชดนัยจำต้องยกริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยตามมารยาให้กับเพื่อนของคริมา เขาพนมมือไหว้ตอบเธอ
“สวัสดีครับ”
“มารับยัยวี่เหรอคะ”
“เอ่อ...ครับ”
“ฟ้าถือโอกาสชวนอากริชเลยก็แล้วกันค่ะ อยู่ปาร์ตี้วันเกิดของคุณพ่อฟ้าด้วยกันก่อนนะคะ”
กริชดนัยหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจำต้องรักษามารยาททั้งที่อยากอาละวาดแล้วกระชากพาคริมากลับไปด้วยกัน
“วี่จะอยู่ต่อเหรอ?”
เขาหันไปถามเธอ คริมาไม่ทันจะเอ่ยตอบเขา สายตาเขาเข้มขนาดนั้นเธอจะบอกว่าอะไรดีนะ
“อยู่สิคะ”
คนตอบแทนเป็นฟ้ารุ้งอีกตามเคย เธอดึงเพื่อนให้ลุกขึ้น แล้วหันมายิ้มกว้างให้กับกริชดนัย
“เดี๋ยวอากริชขับรถตามฟ้าไปเลยนะคะ อุ๊ย...ต้องรีบแล้วใกล้เวลาแล้วล่ะยัยวี่ เราต้องรีบ ตามมานะคะอากริช อ้อ...รบกวนอากริชจ่ายค่าไอศกรีมให้หน่อยนะคะ รีบจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวฟ้าคืนให้ ไปกันเถอะยัยวี่”
ฟ้ารุ้งผู้มีพรสวรรค์บังคับคนทางอ้อม...พาคริมาเดินแกมวิ่งออกมาจากกริชดนัย ที่กำลังยืนงงๆ เพราะตั้งหลักไม่ทัน ว่าจะโดนเล่นไม้นี้เข้า
เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ขณะที่เอาบิลที่วางทิ้งบนโต๊ะไปจ่ายค่าไอศกรีมให้กับสองสาว
เพื่อนของคริมานี่แสบจริงๆ แหะ
เขาจะต้องทำความรู้จักไว้เสียหน่อย ดูเหมือนว่าหล่อนจะมีอิทธิพลกับสาวน้อยของเขาอยู่มาก...ต้องสืบสาวสักหน่อยว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร
“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ “วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลยถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”“ไหนพูดสิ” เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียด
คริมาหันมามองเพื่อน สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเลย ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือกก่อนจะแตะแขนเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ“เติมสักสามขวดไหมล่ะยัยวี่จะได้กล้าเข้าบ้าน”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก...หรือ...ก็ดีนะ เราควรย้อมใจ...”“ยัยวี่เอ๊ย!” ฟ้ารุ้งจับหน้าเพื่อนแล้วตบแก้มเพื่อนรักเบาๆ ตอนนี้คริมาเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว“ทั้งรักทั้งกลัวเค้าสินะ เราน่ะ”“อากริชเสียงดุมากเลย ตอนเราโทรบอกว่าจะให้ฟ้ามาส่ง...แล้วก็บอกว่าให้เรารีบกลับมา มีเรื่องจะต้องคุยกัน”“นี่...ยัยวี่ฉันจะแนะนำอะไรเธอ แบบที่ทำให้อีตาอากริชนั่นหายเคือง ทำตามเรานะรับรองว่าหายชัวร์”“ทำยังไง” คริมาทำตาปริบๆ ฟ้ารุ้งยิ้มทะเล้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเพื่อน“ก็จับอากริชของเธอขึงพืด จัดหนักเสียเลยไง ใช้เซ็กซ์ละลายพฤติกรรมสิยัยวี่”“โอ๊ย...” คริมาผลักเพื่อน ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบเอาถุงขนมที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ยัดใส่มือเพื่อน พร้อมกับเอ่ยสำทับ“เอ้า...เอาของหวานให้ตาอากริชนั่นกิน ของหวานจะทำให้อารมณ์ดี เสร็จแล้วก็...” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก คริมาสั่นหน้า หน้าของเธอแดงก่ำ “อื้อ...ไม่เอา”“เอาเหอะ...อิอิอิ เราไปก่อนล่ะย
ปาร์ตี้ละลายพฤติกรรมของสองสาว คือเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวย แอลกอฮอล์ 5% และผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมกรุบกรอบ คริมาที่เหมือนคนหนีแบบเร่งด่วนมา เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายใบที่เธอใช้ไปมหาวิทยาลัยประจำ โน้ตบุ๊ค เสื้อผ้าอะไรก็ลืมหอบหิ้วมา ตอบไลน์กริชดนัยแล้วเธอก็ปิดโทรศัพท์ เพราะฟ้ารุ้งสั่งให้ปิด ทางนั้นจะได้คิดว่าเธอนอนแล้ว เดี๋ยวตามเช็คอีกแล้วก็จะเห็นว่าฟ้ารุ้งชวนคริมาปาร์ตี้ จะพากันเดือดร้อนเอา“ปิดแหละดี เดี๋ยวอากริชของเธอจะเช็ค เห็นเราปาร์ตี้กินค็อกเทลกัน หนหน้าจะไม่ให้เธอมาอีก จริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าเหล้าหมด ไปร้านแถวนี้ไหมอะยัยวี่”“ไม่สิ...อะไรกันน่ะยัยฟ้า มาชวนเที่ยวเสียอย่างนั้นแหละ รู้นี่ว่าเราไม่ชอบเที่ยว”“ไปเสียหน่อยจะเป็นอะไร เราจะได้นัดพ่อออกมาด้วย”ฟ้ารุ้งยังไม่ลืมหรอกเรื่องสนับสนุนพ่อให้กับเพื่อน “หืม? คุณวีน่ะเหรอ”“ก็เออสิยะ พ่อเราน่ะยังเฟียสอยู่นะยัยวี่ เธอเห็นว่าพ่อเราแก่เหรอ”ลองถามแบบเลียบๆ เคียงๆ ดู เพื่อนรักเพียงแค่หัวเราะ...เอาเหอะ โอกาสยังมีอีกมาก ค่อยๆ เขยิบเอาก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนรักจะตกใจ“ไม่แก่หรอก พ่อของฟ้าอะยังหนุ่ม ยังหล่ออยู่เลย”“
ทนายจารึกสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติระหว่างสองหนุ่มสาวมากมายระหว่างมื้ออาหารเย็นและการสนทนา อาชีพทนายทำให้เขาได้คลุกคลีกับคนหลายประเภท และมีจิตวิทยาในการสังเกตคน ฉะนั้นพิรุธของสองหนุ่มสาวที่แสดงออก ก็ทำให้เขารู้แจ่มชัดว่าสิ่งที่เขาสังหรณ์ไว้เกี่ยวกับกริชดนัยและคริมา คงจะเป็นความจริงเป็นแน่แท้ด้วยอายุอานามก็...ถือว่าเหมาะสมแม้ฝ่ายหญิงจะยังอายุน้อย และเขาก็อยากให้คริมาเรียนให้จบก่อน เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้ให้กับคนทั้งสอง ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งมีงานวิวาห์เกิดขึ้นมา“หนูวี่...ขอบใจมากนะสำหรับอาหารอร่อยๆ มื้อนี้ แล้ว...ยังไงก็เอาสิ่งที่ลุงพูดบอก ไปทำดูล่ะ” ทนายจารึกเอ่ยย้ำก่อนจะขึ้นรถ คริมาพึมพำรับคำ แล้วก้มหน้า...กริชดนัยยืนอยู่ข้างๆ เธอ นึกสงสัยว่าทนายจารึกพูดอะไรกับคริมา “กลับก่อนนะครับคุณกริช ฝากดูแลหนูวี่ด้วย ป้องกันด้วยก็ดีนะครับ ผมอยากจะให้หนูวี่เรียนให้จบก่อน”ประโยคหลังเอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้ เล่นเอากริชดนัยและคริมาสะดุ้ง แล้วพากันเสมองไปทางอื่น ทนายจารึกหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วปิดประตูรถ ก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านคืนนั้น...คริมานั้นว้าวุ่นเรื่องที่แหวนของขวัญจากเขา ไม่ได้อยู่บนนิ
วันนี้คริมา มาทำงานกับกริชดนัยเพราะเขาลากเธอมาด้วย เนื่องจากที่มหาวิทยาลัยของเธอหยุด เขาบอกว่าขืนไม่พามา เดี๋ยวเพื่อนซี้ของเธอก็จะมาพรากเธอไปจากเขาอีกดูใช้คำเข้า แล้วไหนจะการถูกเอาอกเอาใจอย่างคาดไม่ถึงจากเขา ของขวัญจากเขา...คริมากรีดนิ้วประกายเพชรส่องแสงวูบวาบบนนิ้วนางด้านซ้ายของเธอคนส่วนมากมักจะใส่แหวนแต่งงานหรือแหวนแทนใจจากคนรักไว้ที่นิ้วนี้เขา...คิดอย่างไรถึงได้สวมให้กับเธอที่นิ้วนี้คำถาม...ที่มีคำตอบในใจคนถามอยู่สองอย่าง“น้องวี่คะ เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ บอสน่าจะกลับมาบ่ายบอกว่ายังไม่เสร็จธุระน่ะค่ะ” เสียงทักทำให้หญิงสาวที่กำลังจมกับภวังค์ของตนเองสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันไปยิ้มให้กับต้นเสียง เลขานุการสาวของกริชดนัยนั่นเองเธอขานรับ รัชนีจึงมาทรุดนั่งข้างๆ อยากจะชวนหญิงสาวคุย ตาสะดุดเห็นตรงแหวนวงสวย ก็อุทานออกมา“แหวนสวยจังนะคะน้องวี่ ซื้อใหม่หรือคะ”“เอ่อ...” คริมาหน้าแดงนิดๆ จะอย่างไรเธอก็ยังรักษาคำสัญญาที่เขาตั้งเงื่อนไขไว้อย่างจริงจัง แม้ว่าตอนนี้พอจะมีคนระแคะระคายแล้ว ว่าเธอกับกริชดนัยไม่ใช่แค่อาเลี้ยงกับหลานสาวปรกติแน่นอน คนในบ้านแหละที่สังเกตเห็น และเพื่
กริชดนัยสังเกตได้ถึงความแปลกบางอย่าง คือทุกครั้งที่เขาไปรับคริมาในตอนเย็นเพื่อกลับบ้าน ฟ้ารุ้งกับบิดาของหล่อนก็จะรออยู่ด้วย และมักจะชักชวนพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน บางวันขนาดว่าเขาปฏิเสธ สองพ่อลูกนั่นก็จะยังตามมาที่บ้านของพวกเขาวีรพลดูสนิทสนมกับคริมามาก มากจนชักจะเกินไปในสายตาของเขาไอ้จะห้ามโต้งๆ ว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธอ เขาจะห้ามได้ที่ไหนกัน เพราะลูกสาวของวีรพลเป็นเพื่อนรักกับคริมา สองคนเรียนด้วยกันก็ต้องเจอกันเป็นปรกติ แต่ที่เริ่มไม่ปรกติ คือในวันหยุดสองพ่อลูกนั่นก็มารับคริมาของเขาออกไปข้างนอกเรื่อยยามสนทนากัน บางทีเขาลองเปรยถาม คริมาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังว่าไปทำอะไรมาบ้าง มันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดปรกติไอ้หมอนั่นคิดอะไรกับคริมาของเขาแน่นอน แถมเด็กฟ้ารุ้งดูจะสนับสนุนพ่อสุดตัวเสียด้วย“นั่นสร้อยอะไรหรือวี่” เขาทักขณะที่นอนกอดเธอ...ปรกติแล้วคริมาไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีแค่แหวนที่นิ้วกลางวงเดียวและสร้อยแขนที่เป็นสร้อยทองเส้นเล็กติดตัวที่เขาเห็นตลอด วันนี้เธอมีสร้อยคอสีเงินและห้อยจี้เพชรเม็ดเล็กเป็นรูปหัวใจ ดูแล้วน่าจะเป็นของแท้อยู่บนลำคอขาวผ่อง






![[NC30+] โบตั๋นผลิบานกลางใจคุณชายหยวน (ยุค 80s) [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
