로그인공유
26
게시일:
2026-06-20 01:21:50“ขอยื่นเอกสารเสร็จแล้วเหรอยัยวี่”
น้ำเสียงของเพื่อน ฟังแล้วค่อนข้างเศร้า คริมายิ้มแหยส่งให้ เธอเองก็ไม่อยากดร็อปเรียนเลย แต่ก็จำต้องทำ เพราะเป็นคำสั่ง
“อื้อ ยื่นไปแล้วอาจารย์ก็ถามอยู่ว่าทำไมจะดร็อป เราก็...ไม่รู้จะตอบยังไงดีเลย เลยบอกว่าผู้ปกครองไม่สะดวกให้เรียน มีปัญหานิดหน่อยเรื่องที่เราเพิ่งเสียแม่กับพ่อเลี้ยง อาจารย์เลยเข้าใจ แต่บอกว่าเราจ่ายค่าเทอมมาแล้วก็ควรจะเรียนให้ครบเทอม ให้ทนเรียนไปอีกสามสี่เดือน...จบเทอมแล้วค่อยดร็อป”
“เฮ้อ...ให้เราไปคุยให้ไหมอะ”
“คุยกับใคร”
“กับสามีเธอไง”
พูดแบบนั้นเล่นเอาคริมาหน้าแดงเถือกขึ้นทันที ก่อนจะสั่นหน้าดิก
“อื้อ คุยไม่ได้หรอก อากริชสั่งมาแล้วคงจะเปลี่ยนใจยาก เรายื่นเอกสารไปแล้วด้วย แล้ว...ยัยฟ้า อากริชไม่ใช่สามีเราเสียหน่อย”
“ไม่ใช่สามี แต่มาตามพาเธอกลับบ้านเล่นบทหึงแล้วหนึ่ง เวลามองหน้าพ่อเรางี้ พอพ่อคุยสนิทกับวี่ ตอนงานวันเกิดอะ หน้าตานั่นตึงมาก ตึงแทบจะแตกขอบอก ตั้งแต่วันนั้นมารับมาส่ง แล้วก็มีเงื่อนไขให้วี่ต้องเป็นเมียเก็บของเขาไปห้าปี แหม...ไม่ใช่สามี แล้วเรียกว่าอะไรดีอะ อืม...เอางี้ละกัน เราจะเรียกอีตาอากริชของเธอว่า...เจ้าหนี้”
“หืม?”
คิ้วขมวดเลยล่ะ พอเห็นเพื่อนว่าแบบนั้น ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือก เพื่อนหนอเพื่อน ไอ้เธอเองก็เคยมีหรอกนะความรัก แต่ก็หวือหวา อกหักก็ร้องไห้แค่สามวันเจ็ดวันไม่เกินนั้น แล้วก็ลืมหมอนั่นไปล่ะ แต่ดูเหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ใช่อย่างนั้น
ถ้าเกิดว่าพ้นเวลาห้าปี แล้วคริมายังอยู่กับกริชดนัยแน่นอนว่ามันจะไม่ดีอย่างยิ่งแหละกับสุขภาพหัวใจของคริมา อีตาเจ้าหนี้คนนี้รีดเพื่อนเธอจนเหี่ยวแห้งหมดตัวแน่นอน
“เจ้าหนี้ หนี้รักยังไงล่ะยัยวี่”
“เอ่อ...”
“แหม...ไม่ต้องทำมาเขิน ทำมาหน้าแดง ทำมาบิดหรอกนะ ยัยวี่เอ๊ย ฉันว่าเธอค่อยๆ ถอนใจจากคนใจร้ายพรรณนั้นดีกว่า ค่อยๆ ใช้หนี้ให้หมดแล้วก็ถอนตัวถอนใจเสียไม่อย่างนั้นล่ะก็...”
ว่าแล้วก็ส่ายหัว ก่อนจะกอดอก
“รักเอย ไม่หวานเลยถ้ารักขม เหมือนใส่เสื้อในไซซ์ไม่พอดีนม เจ็บรัดปวดร้าวหัวใจเอย”
ร่ายออกมาเป็นกลอนที่คิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เล่นเอาคริมาที่กำลังเศร้าๆ ถึงกับลืมตัวหลุดจากอารมณ์ทุกข์หัวเราะพรืดออกมาเสียงใส
“อะไรของเธอน่ะ ยัยฟ้า”
“หัวเราะได้แล้วใช่ไหมล่ะ นี่แหละอยู่กับเพื่อนก็ยิ้มออก อยู่กับอีตาเจ้าหนี้นั่น...อมทุกข์นะยัยวี่”
“ขอบใจนะยัยฟ้าที่ห่วง”
“ยิ่งกว่าห่วงอีกเหอะ ว่าแต่ให้เราไปคุยให้ไหม”
“ไม่ต้องหรอก เราตัดสินใจแล้วน่ะ อีกอย่างหนึ่ง...ถึงเราจะไม่ได้มาเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์บอกว่ามีหลักสูตรออนไลน์แค่มาสอบอย่างเดียวด้วยล่ะ เปิดปีหน้า...เราอาจจะลงโปรแกรมนี้แทน”
“ดีมาก ถ้าตานั่นไม่ให้ค่าเทอม เธอก็มารับจ๊อบทำงานกับเราได้นะยัยวี่”
“โธ่...”
น้ำใจของเพื่อนทำให้คริมาน้ำตาซึม ก่อนจะกอดแขนเพื่อนรัก แล้วเอ่ยเสียงหวาน
“ไม่รบกวนฟ้าหรอก อากริชไม่ได้ใจร้าย ให้เราไปทำงานให้เงินเดือนเราด้วยนะ ตั้งเยอะแหนะ”
“เยอะนี่สามพันเหรอ”
“ไม่ใช่สิ...”
น้ำเสียงประชดของฟ้ารุ้งทำให้คริมาอดหัวเราะไม่ได้ ดูท่าแล้วเพื่อนรักจะอคติกับกริชดนัยเอามากๆ
“อากริชให้เงินเดือนเราสามหมื่นห้า”
“ไม่คุ้มกับมูลค่าทางใจที่ต้องเสีย อีตาอากริชนั่นควรจะจ่ายเงินเดือนวี่เป็นทะเบียนสมรส”
“อื้อ...เฮ้อ...ช่างเค้าเหอะ”
“ยัยวี่ สัญญากับเราก่อนได้ไหม”
จู่ๆ ฟ้ารุ้งก็หันมาจับมือของคริมาแล้วบีบแน่น คริมาเอียงคอมองเพื่อนรักอย่างสงสัย
“สัญญาอะไร?”
“สัญญาว่า ถ้าเราหาผู้ชายดีๆ มานำเสนอ วี่จะเอาไว้พิจารณาบ้าง”
“เอ่อ...มันจะดีเหรอ เรา...มีสัญญากับอากริชไว้”
“ก็คุยเฉยๆ ไง เก็บไว้ก่อน...”
ขัดใจเพื่อนเหลือเกินแหะ ดูท่าจะรักตานั่นมากแหละ แต่ฟ้ารุ้งก็ยังพยายาม เธอจะลองให้เพื่อนรักเปิดใจดู เผื่อเจอคนดีๆ คนที่พร้อมจะพาเพื่อนของเธอไปเสียจากตากริชดนัยอะไรนี่
“คือ...”
“ตกลงสัญญาล่ะ”
ฟ้ารุ้งผู้มีพรสวรรค์เต็มเปี่ยมในเรื่องการเออออ ทำให้อีกฝ่ายทำตามใจจับมือของเธอเกี่ยวก้อยสัญญาแล้วยิ้มตาหยีส่งให้กับคริมา
“ตกลงแล้วนะ คุยเฉยๆ รู้จักเฉยๆ เก็บไว้พิจารณา”
คริมาได้แต่ยิ้มน้อยๆ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ในใจของเธอ...ตอนนี้ เวลานี้ และในอนาคต...เธอไม่รู้เลยว่า มันจะพอมีที่ให้ใครได้มาอยู่แทนที่กริชดนัยหรือเปล่า
ความรัก...
มันก็คับอกคับใจเจ็บปวดเหมือนใส่เสื้อในผิดไซซ์อย่างเพื่อนรักว่าเข้าจริงๆ นั่นแหละ
บ่ายวันนั้นเมื่อได้เวลาเลิกเรียน กริชดนัยก็ขับรถมารับเธอ...เมื่อหญิงสาวก้าวขึ้นรถแล้วเรียบร้อย เขาก็บอกเสียงเรียบ
“เดี๋ยวกลับออฟฟิศกับอาแป๊บหนึ่ง งานยังไม่เสร็จดี คุณรัชนีช่วยอยู่เคลียร์งานอามารับวี่ก่อน”
“จริงๆ แล้วอาไม่ต้องมารับวี่ก็ได้นะคะ”
“ไม่ได้สิ”
เขาตอบเธอพร้อมกับหันมามองเธอด้วยสายตาดุๆ
“เดี๋ยวเด็กดื้อก็หนีไปนอนที่อื่นอีก”
“วี่ไม่กล้าแล้วล่ะค่ะ”
“ลองกล้าสิ อาจะจับทำโทษ”
ประโยคคำว่าทำโทษเสียงนั้นฟังแล้วแหบพร่า เซ็กซี่อย่างประหลาด เล่นเอาคนฟังหน้าแดงก่ำ การทำโทษของเขามันทำให้เธอแทบจะสำลักความสุขตายคาอกกว้างนั่น
“ทำโทษในแบบที่วี่คิดไม่ถึง...วี่กล้าดื้อ ก็ทำได้เลย”
เธอมองหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนจะเมินไปทางอื่น เขินอายจนหน้าแดงตัวแดงไปหมด เธอบิดมือและผินหน้าไปทางอื่น จึงไม่เห็นว่ากริชดนัยกำลังพยายามกลั้นยิ้ม...
เธอน่าเอ็นดู...น่ารัก...
ยามบนเตียงแม้จะเขิน...อายเขาบ้าง แต่ก็ไม่เคยอิดออด ยามเขากระซิบสอน...เธอเป็นสาวเร่าร้อนคนหนึ่ง ที่มีอิทธิพลทางร่างกายกับเขามากไปทุกวัน
ให้ตาย...
คืนไหนถ้าไม่ได้กอด ไม่ได้รัก เขาหงุดหงิดเหมือนกับคนคลั่ง คลั่งรักน้องนั่นแหละ
ลอบถอนใจ แล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถดึงสมาธิไปเสียจากคนข้างๆ เพียงแค่คิดถึงเธอ ยามอยู่ด้วยกันบนเตียง เขาก็...
ยับยั้งชั่งใจบ้างนะไอ้กริช
เขาบอกตัวเอง
เขาจะทำตัวคลั่งเธอเกินไป ถ้าเกิดเธอรู้เล่า...
เขาควรจะห่างๆ เธอบ้าง
คิดแล้วก็ควรเริ่มตั้งแต่คืนนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น เธอจะมีอิทธิพลกับเขา ซึ่งมันจะไม่ดีแน่ๆ เขาควรจะเป็นต่อไม่ใช่เป็นรอง...
เวลาที่เขากำหนดไว้เองคือห้าปี และสิ้นสุดจากเวลานั้นเขาก็จะต้องปล่อยเธอไป...
แล้วถ้าเกิดว่า...
ลืมไปแล้วหรือกริชดนัย ว่าการที่เขาลากเธอขึ้นไปบนเตียง ทำให้เธอเป็นของเขา และสร้างเงื่อนไขนั้นมันเพราะอะไร
ลูกไม้ยังไงก็ไม่หล่นไกลต้นของมันหรอก
แม่ของเธอคือตัวอันตราย
เธอก็คงไม่ต่างกัน...
최신 챕터
ใจบาง 36
“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ “วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลยถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”“ไหนพูดสิ” เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียด
ใจบาง 35
คริมาหันมามองเพื่อน สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเลย ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือกก่อนจะแตะแขนเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ“เติมสักสามขวดไหมล่ะยัยวี่จะได้กล้าเข้าบ้าน”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก...หรือ...ก็ดีนะ เราควรย้อมใจ...”“ยัยวี่เอ๊ย!” ฟ้ารุ้งจับหน้าเพื่อนแล้วตบแก้มเพื่อนรักเบาๆ ตอนนี้คริมาเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว“ทั้งรักทั้งกลัวเค้าสินะ เราน่ะ”“อากริชเสียงดุมากเลย ตอนเราโทรบอกว่าจะให้ฟ้ามาส่ง...แล้วก็บอกว่าให้เรารีบกลับมา มีเรื่องจะต้องคุยกัน”“นี่...ยัยวี่ฉันจะแนะนำอะไรเธอ แบบที่ทำให้อีตาอากริชนั่นหายเคือง ทำตามเรานะรับรองว่าหายชัวร์”“ทำยังไง” คริมาทำตาปริบๆ ฟ้ารุ้งยิ้มทะเล้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเพื่อน“ก็จับอากริชของเธอขึงพืด จัดหนักเสียเลยไง ใช้เซ็กซ์ละลายพฤติกรรมสิยัยวี่”“โอ๊ย...” คริมาผลักเพื่อน ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบเอาถุงขนมที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ยัดใส่มือเพื่อน พร้อมกับเอ่ยสำทับ“เอ้า...เอาของหวานให้ตาอากริชนั่นกิน ของหวานจะทำให้อารมณ์ดี เสร็จแล้วก็...” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก คริมาสั่นหน้า หน้าของเธอแดงก่ำ “อื้อ...ไม่เอา”“เอาเหอะ...อิอิอิ เราไปก่อนล่ะย
ใจบาง 34
ปาร์ตี้ละลายพฤติกรรมของสองสาว คือเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวย แอลกอฮอล์ 5% และผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมกรุบกรอบ คริมาที่เหมือนคนหนีแบบเร่งด่วนมา เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายใบที่เธอใช้ไปมหาวิทยาลัยประจำ โน้ตบุ๊ค เสื้อผ้าอะไรก็ลืมหอบหิ้วมา ตอบไลน์กริชดนัยแล้วเธอก็ปิดโทรศัพท์ เพราะฟ้ารุ้งสั่งให้ปิด ทางนั้นจะได้คิดว่าเธอนอนแล้ว เดี๋ยวตามเช็คอีกแล้วก็จะเห็นว่าฟ้ารุ้งชวนคริมาปาร์ตี้ จะพากันเดือดร้อนเอา“ปิดแหละดี เดี๋ยวอากริชของเธอจะเช็ค เห็นเราปาร์ตี้กินค็อกเทลกัน หนหน้าจะไม่ให้เธอมาอีก จริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าเหล้าหมด ไปร้านแถวนี้ไหมอะยัยวี่”“ไม่สิ...อะไรกันน่ะยัยฟ้า มาชวนเที่ยวเสียอย่างนั้นแหละ รู้นี่ว่าเราไม่ชอบเที่ยว”“ไปเสียหน่อยจะเป็นอะไร เราจะได้นัดพ่อออกมาด้วย”ฟ้ารุ้งยังไม่ลืมหรอกเรื่องสนับสนุนพ่อให้กับเพื่อน “หืม? คุณวีน่ะเหรอ”“ก็เออสิยะ พ่อเราน่ะยังเฟียสอยู่นะยัยวี่ เธอเห็นว่าพ่อเราแก่เหรอ”ลองถามแบบเลียบๆ เคียงๆ ดู เพื่อนรักเพียงแค่หัวเราะ...เอาเหอะ โอกาสยังมีอีกมาก ค่อยๆ เขยิบเอาก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนรักจะตกใจ“ไม่แก่หรอก พ่อของฟ้าอะยังหนุ่ม ยังหล่ออยู่เลย”“
ใจบาง 33
ทนายจารึกสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติระหว่างสองหนุ่มสาวมากมายระหว่างมื้ออาหารเย็นและการสนทนา อาชีพทนายทำให้เขาได้คลุกคลีกับคนหลายประเภท และมีจิตวิทยาในการสังเกตคน ฉะนั้นพิรุธของสองหนุ่มสาวที่แสดงออก ก็ทำให้เขารู้แจ่มชัดว่าสิ่งที่เขาสังหรณ์ไว้เกี่ยวกับกริชดนัยและคริมา คงจะเป็นความจริงเป็นแน่แท้ด้วยอายุอานามก็...ถือว่าเหมาะสมแม้ฝ่ายหญิงจะยังอายุน้อย และเขาก็อยากให้คริมาเรียนให้จบก่อน เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้ให้กับคนทั้งสอง ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งมีงานวิวาห์เกิดขึ้นมา“หนูวี่...ขอบใจมากนะสำหรับอาหารอร่อยๆ มื้อนี้ แล้ว...ยังไงก็เอาสิ่งที่ลุงพูดบอก ไปทำดูล่ะ” ทนายจารึกเอ่ยย้ำก่อนจะขึ้นรถ คริมาพึมพำรับคำ แล้วก้มหน้า...กริชดนัยยืนอยู่ข้างๆ เธอ นึกสงสัยว่าทนายจารึกพูดอะไรกับคริมา “กลับก่อนนะครับคุณกริช ฝากดูแลหนูวี่ด้วย ป้องกันด้วยก็ดีนะครับ ผมอยากจะให้หนูวี่เรียนให้จบก่อน”ประโยคหลังเอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้ เล่นเอากริชดนัยและคริมาสะดุ้ง แล้วพากันเสมองไปทางอื่น ทนายจารึกหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วปิดประตูรถ ก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านคืนนั้น...คริมานั้นว้าวุ่นเรื่องที่แหวนของขวัญจากเขา ไม่ได้อยู่บนนิ
ใจบาง 32
วันนี้คริมา มาทำงานกับกริชดนัยเพราะเขาลากเธอมาด้วย เนื่องจากที่มหาวิทยาลัยของเธอหยุด เขาบอกว่าขืนไม่พามา เดี๋ยวเพื่อนซี้ของเธอก็จะมาพรากเธอไปจากเขาอีกดูใช้คำเข้า แล้วไหนจะการถูกเอาอกเอาใจอย่างคาดไม่ถึงจากเขา ของขวัญจากเขา...คริมากรีดนิ้วประกายเพชรส่องแสงวูบวาบบนนิ้วนางด้านซ้ายของเธอคนส่วนมากมักจะใส่แหวนแต่งงานหรือแหวนแทนใจจากคนรักไว้ที่นิ้วนี้เขา...คิดอย่างไรถึงได้สวมให้กับเธอที่นิ้วนี้คำถาม...ที่มีคำตอบในใจคนถามอยู่สองอย่าง“น้องวี่คะ เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ บอสน่าจะกลับมาบ่ายบอกว่ายังไม่เสร็จธุระน่ะค่ะ” เสียงทักทำให้หญิงสาวที่กำลังจมกับภวังค์ของตนเองสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันไปยิ้มให้กับต้นเสียง เลขานุการสาวของกริชดนัยนั่นเองเธอขานรับ รัชนีจึงมาทรุดนั่งข้างๆ อยากจะชวนหญิงสาวคุย ตาสะดุดเห็นตรงแหวนวงสวย ก็อุทานออกมา“แหวนสวยจังนะคะน้องวี่ ซื้อใหม่หรือคะ”“เอ่อ...” คริมาหน้าแดงนิดๆ จะอย่างไรเธอก็ยังรักษาคำสัญญาที่เขาตั้งเงื่อนไขไว้อย่างจริงจัง แม้ว่าตอนนี้พอจะมีคนระแคะระคายแล้ว ว่าเธอกับกริชดนัยไม่ใช่แค่อาเลี้ยงกับหลานสาวปรกติแน่นอน คนในบ้านแหละที่สังเกตเห็น และเพื่
ใจบาง 31
กริชดนัยสังเกตได้ถึงความแปลกบางอย่าง คือทุกครั้งที่เขาไปรับคริมาในตอนเย็นเพื่อกลับบ้าน ฟ้ารุ้งกับบิดาของหล่อนก็จะรออยู่ด้วย และมักจะชักชวนพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน บางวันขนาดว่าเขาปฏิเสธ สองพ่อลูกนั่นก็จะยังตามมาที่บ้านของพวกเขาวีรพลดูสนิทสนมกับคริมามาก มากจนชักจะเกินไปในสายตาของเขาไอ้จะห้ามโต้งๆ ว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธอ เขาจะห้ามได้ที่ไหนกัน เพราะลูกสาวของวีรพลเป็นเพื่อนรักกับคริมา สองคนเรียนด้วยกันก็ต้องเจอกันเป็นปรกติ แต่ที่เริ่มไม่ปรกติ คือในวันหยุดสองพ่อลูกนั่นก็มารับคริมาของเขาออกไปข้างนอกเรื่อยยามสนทนากัน บางทีเขาลองเปรยถาม คริมาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังว่าไปทำอะไรมาบ้าง มันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดปรกติไอ้หมอนั่นคิดอะไรกับคริมาของเขาแน่นอน แถมเด็กฟ้ารุ้งดูจะสนับสนุนพ่อสุดตัวเสียด้วย“นั่นสร้อยอะไรหรือวี่” เขาทักขณะที่นอนกอดเธอ...ปรกติแล้วคริมาไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีแค่แหวนที่นิ้วกลางวงเดียวและสร้อยแขนที่เป็นสร้อยทองเส้นเล็กติดตัวที่เขาเห็นตลอด วันนี้เธอมีสร้อยคอสีเงินและห้อยจี้เพชรเม็ดเล็กเป็นรูปหัวใจ ดูแล้วน่าจะเป็นของแท้อยู่บนลำคอขาวผ่อง
다른 추천
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา369.4K 조회수Hot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์349.2K 조회수ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น53.5K 조회수คลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์209.7K 조회수พันธะรักต้องห้าม
Happy Better87 조회수โยคะ ยั่วรัก
CORDIA/เดือนสิบ18 조회수พรหมจรรย์ขายขาด
เย้ายวน10 조회수เฮียซัน... แซ่บมาก
ลิลลี่สีกุหลาบ3.4K 조회수
