29

กริชดนัยมองไปยังท้องทะเล แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด เขาไม่ได้มาเที่ยวทะเลเมืองไทยนานมากแค่ไหนแล้วนะ หกปีที่จากไป และกลับมาก็ทำงานเลยหมกมุ่นเรียนรู้ศึกษาการทำงาน เขาจะมีเวลาแค่ที่บ้านและที่ทำงานแทบจะไม่ไปไหน อ้อ...จะมีก็รับส่งคริมาในระยะหลังๆ ด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าจะมีคนพาน้องเหลวไหล พาหนีเขาไปนอนที่อื่นอีก

​เขากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้ไม้สีขาว ปูด้วยเบาะเม็ดโฟมหุ้มพลาสติกหนานุ่มสีเหลืองไพล ข้างริมหาดที่เป็นหาดส่วนตัวของครอบครัววีรพล

​บ้านของวีรพลค่อนข้างมีฐานะ เขาสืบเรื่องขอวีรพลกับลูกสาวที่เป็นเพื่อนซี้ของคริมาแล้วเรียบร้อย พบว่าวีรพลเป็นพ่อหม้ายมาหลายปี มีลูกสาวคนเดียว เขาเนื้อหอมมากในหมู่สาวๆ แต่ยังไม่เคยชายตาแลใคร ไม่เคยให้ใครแทนที่ภรรยาที่เสียไป ทุ่มเวลาให้แต่ลูกสาวและงาน เขายังหนุ่มแน่นเกินอายุ เป็นแด๊ดดี้ในฝันของสาวๆ มากมาย การที่เขาเป็นที่รู้จักของสื่อพอสมควร เพราะว่าฟ้ารุ้งเพื่อนสนิทของคริมา เรียกได้ว่าเป็นอินฟูลเอนเซอร์คนหนึ่ง เธอมีช่องติ๊กต่อก และยูทูป เป็นช่องเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ไลฟ์สไตล์ การดูแลสุขภาพ บิดาของเธอถูกลากมาทำคอนเทนต์ ออกกำลังกายพร้อมกับลูกสาว นั่นล่ะ...วีรพลเลยดังมาจนถึงตอนนี้

​หนุ่มใหญ่อายุสี่สิบสาม ด้วยเรื่องอายุอาจจะมากเกินไปสำหรับผู้หญิงบางคน แต่หน้าตาของวีรพล ฐานะอีกมันกลายเป็นแต้มต่อ และอาจจะกลายเป็นสเปคของผู้หญิงไปเลยก็ได้ หนุ่มใหญ่ อบอุ่น ฟิวแด๊ดดี้ เหมาะกับสาวน้อยวัยช่างฝัน...ที่ขาดพ่อ หรือต้องการผู้ใหญ่ดูแล

​คิดไปคิดมาก็ขบกรามกรอด

​เขาหึง เขาหวงคริมา อาการหนักขนาดว่าน้องไม่แสดงท่าทีใดๆ กับวีรพล เขาก็ยังหึง...

​ที่ยอมมานี่ก็เพราะมาเฝ้านั่นแหละ ไอ้จะไม่ยอมให้มาเลย มันก็จะใจร้ายกับเธอเกินไป ที่ไม่ปล่อยให้เธอออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนสนิทเลย เขา...ให้เธอดร็อปเรียนหลังจากสิ้นปีการศึกษานี้ ซึ่งก็อีกไม่กี่เดือน มันก็เหมือนพรากคริมามาจากชีวิตวัยรุ่นมาช่วยเขาทำงานอย่างเห็นแก่ตัว

​แต่ออกปากไปแล้วจะให้คืนคำ เดี๋ยวก็จะไม่ศักดิ์สิทธิ์ ใจน่ะอ่อนลง บางลงทุกวัน แต่ปากก็ยังแข็ง ยิ่งอยู่ใกล้เขาก็ยิ่งเห็นความต่าง เห็นความน่ารักไร้จริตของคริมา ที่แตกต่างจากพัดชาโดยสิ้นเชิง

​“ยัยวี่ เดินเร็วๆ สิ”

​เสียงใสๆ ของฟ้ารุ้งที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้กริชดนัยแกล้งเอาแว่นกันแดดขึ้นมาสวมและทำทีเป็นหลับนิ่งตรงนั้น

​“อื้อ...มันไม่หลุดแน่นะยัยรุ้ง”

​“โอ๊ย...ไม่หลุดหรอกย่ะ นี่หาดส่วนตัวของบ้านเราไม่มีใครมาวุ่นวายหรอกน่ายัยวี่ อายอะไรนะ ห้ามอาย ต้องเต็มที่สิ คุยกันแล้วนี่”

​“ให้ทำอะไรก็ไม่รู้”

เขาได้ยินเสียงเด็กของเขาบ่นเสียงงุ้งงิ้ง ก็ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอยู่หลังกรอบแว่นสีดำ

​ภาพที่เขาเห็นทำให้กริชดนัยแทบจะระงับบางส่วนไม่อยู่ เลือดของเขาแล่นร้อนไหลปราดไปอยู่ตรงส่วนนั้น มันแข็งเป็นลำทันทีเมื่อมองเห็นคริมาในชุดบิกินี่สีขาวลายสตรอว์เบอรี่...

​ตาของเขามองจ้องแต่คริมาไม่ได้มองไปทางฟ้ารุ้งเลยแม้แต่นิดเดียว โฟกัสแต่คริมาสองสาวไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเพราะมัวแต่คุยกันและดึงกันลงไปในน้ำทะเล

​นี่พากันไปทำอะไรแผลงๆ สินะ

​น่าจะเป็นยัยตัวร้ายฟ้ารุ้งนั่นแหละ เพราะคริมาของเขาไม่มีทางจะคิดอะไรแบบนี้เด็ดขาด!

​ฟ้ารุ้งเองก็สวมบิกินี่ รูปร่างของเธอก็สวยไม่แพ้คริมา ทรวงอกอวบใหญ่กว่าคริมา ที่หน้าอกเล็กกว่า แต่คริมาเอวเล็กกว่าฟ้ารุ้ง รวมไปถึงสะโพกที่งอนงามมากกว่า ดอกไม้สองดอกนี้สวยสะพรั่งไม่แพ้กัน แต่สายตาของเขามันจับจ้องแต่คริมาของเขาเท่านั้น

​ของเขา...

​ถ้านี่ไม่ใช่หาดส่วนตัว มีคนอื่นนอกจากเขา เขาคงจะอุ้มพาคริมาเข้าบ้านแล้วพาไปทำโทษ ข้อหาใส่บิกินี่มาลงหาด

​การมาพักผ่อนกับครอบครัววีรพล อยู่ในสายตาของหนุ่มใหญ่และเพื่อนรักของคริมา ฉะนั้นเขาเลยไม่ได้นอนห้องเดียวกับเธอและพยายามสงวนอาการให้ปรกติมากที่สุด แต่พอเห็นคริมาแบบนี้เขาก็ชักจะไม่ปรกติอีกต่อไปแล้ว

​คนที่ทำทีเป็นนอนนิ่งตัวแข็งทื่อกำลังแอบมองแอบฟังว่าสองสาวจะพูดอะไรกันบ้าง ที่กริชดนัยปรกติแล้วไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนกับใคร

​แรงหึง แรงหวงทำให้กริชดนัยทำตัวแปลกประหลาดแบบที่ตัวเองไม่รู้ตัวไปเสียทุกวัน

​“เดี๋ยวเราถ่ายรูปให้เยอะๆ”

ฟ้ารุ้งที่มีซองพลาสติกใสใส่โทรศัพท์มาแบบเตรียมพร้อมที่จะทั้งเล่นน้ำและถ่ายรูปเล่นไปด้วย ดึงโทรศัพท์ที่คล้องคอขึ้นมาแล้วเริ่มถ่ายภาพเพื่อน บังเอิญเธอเห็นกริชดนัยที่กำลังนอนตัวแข็งอยู่พอดิบพอดีจากการมองผ่านโทรศัพท์

​อื้อหึ...อีตาเจ้าหนี้ของเพื่อนมานอนนิ่งทำอะไรแถวนี้ หึ...ทำเนียนว่าเป็นแค่อา แต่หูตาไม่ใช่...ดีล่ะจะทำให้หึงยัยวี่ หวงยัยวี่ให้เต้นไปเลย

​“เอาจริงเหรอ แค่เราใส่มานี่เราก็เขินมาแล้วนะ”

คริมาหน้าแดงจัดยอมทำตามเพื่อนเพราะเล่นเกมกันแล้วแพ้ แถมด้วยที่นี่คือหาดส่วนตัวไม่มีใครนอกจากกริชดนัยกับวีรพล ซึ่งคนหลังนั้นออกไปติดต่อเรือเพื่อจะพาพวกเธอไปดำน้ำดูปะการัง เธอเลยยอมใส่บิกินี่ลงมาที่หาดตามกติกาที่ตกลงกันไว้กับยัยตัวแสบ

​“ต้องเอาจริงสิ ยัยวี่เดี๋ยวเราจะไปแต่งรูปสวยๆ วี่อะทั้งน่ารักและเซ็กซี่ ลงไปรับรองว่าเอฟซีเพียบ จะได้หายโสดยังไงล่ะ”

​“อื้อ...”

คริมาสั่นหน้า เธอหันหลังให้ฝั่งจึงมองไม่เห็นว่ามีใครนอนอยู่บนเก้าอี้ แต่ฟ้ารุ้งนั้นเห็นแล้วก็เจตนาจะปั่น

​“มีคนมาสนใจวี่ตั้งหลายคน ไม่รู้เหรอยะ นี่ฉันจะช่วยเพื่อนขายของแหละ ของเพื่อนดีเอฟซีต้องอยากเอฟ”

​“...”

​“วี่กลับไปห้องกับอา”

​ยังไม่ทันจะพูดอะไรตอบเพื่อน ฟ้ารุ้งยังไม่ทันจะถ่ายภาพของคริมาเลยสักภาพ กริชดนัยที่ทนไม่ไหวแล้วก็ลุกพรวดขึ้นแล้วคว้าคริมาขึ้นอุ้มต่อหน้าต่อตาฟ้ารุ้ง

​“อากริช อากริช ปล่อยวี่นะ”

​“อย่าดิ้นตกลงไปเจ็บนะ”

​“อื้อ”

เธออายเพื่อนและตกใจที่เขาทำแบบนั้น ทำท่าจะดิ้นอีก แต่กริชดนัยขู่เสียงดุๆ

​“ถ้าดิ้นมาก อาจะปล้ำวี่ตรงนี้”

​“อากริช!”

​เธออุทานอย่างตกใจ เขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนที่เจ้าของบ้านจัดไว้ให้เขา และโยนเธอลงไปที่เตียง

​คริมาเอามือปิดปาก ตาเบิกโพลงเมื่อเห็นว่าเขากำลังทำอะไร

​เขากำลังถอดกางเกงออก...

​สีหน้าของเขาดูขึงขังและหื่นกระหาย

​ตรงส่วนนั้นยืนยันความกระหายของเขาได้เป็นอย่างดี

​“อะ อากริช”

​“ห้ามแต่งตัวแบบนี้ถ่ายรูปลงโซเชียล” น้ำเสียงนั้นคาดคั้น

“รับปากสิ...วีวี่”

​ไม่ได้ทันถามเขาว่าทำไมจะต้องกำหนดเธอขนาดนั้นด้วย คริมาเองก็ไม่ได้อยากทำ แต่เพราะเพื่อนตัวแสบอย่างฟ้ารุ้งต่างหากพาเธอซุกซนจะทำอะไรแบบนั้น

​เธอไม่ได้ถามไม่ได้แก้ตัวอะไร ร่างบางก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา และจูบอันร้อนแรงก็พร่าพรมลงมาทั่วตัวเธอ

​“อากริช อย่าสิคะ เราหายกันมาแบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจว่ายังไง”

เธอพยายามห้ามเขา เมื่อกริชดนัยเริ่มดึงผ้าสองชิ้นออกจากร่างกายเธอ จนมันเปลือยเปล่าเหมือนเขา

​“ช่างคนอื่นสิ วี่ก็ไปแก้ตัวเอาเอง...”

​เขาว่างึมงำกับหน้าอกกลมกลึงของเธอ เขากำลังฟัดมันอย่างมันเขี้ยว คริมาที่พยายามขืนกายฝืนใจ ไม่ให้ไปตามกระแสธารสวาทของเขา ด้วยสถานที่ สถานการณ์มันไม่เหมาะเลยสักนิด ถึงฟ้ารุ้งจะรู้ความลับของเธอแล้วก็เถอะ

​“ไม่เอานะคะ อากริช อย่า...”

​“วี่ห้ามอาไม่ได้หรอก อืม”

​เสียงหลังเป็นเสียงคราง เมื่อเขากำลังสอดนิ้วกับความอิ่มอูม มันเปิดแย้มต้อนรับเขา คริมาที่พยายามแล้ว แต่เธอก็พ่ายกับเขาทั้งกายและใจอยู่ดี

​ริมฝีปากของเธอถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของเขา และเขาก็เบียดแทรกเข้ามาในกลีบกายสาวอย่างรุนแรงและเร่าร้อน

​เธอเกาะกอดเขาไว้ ให้เขาปล่อยพาไปตามจังหวะแห่งเสน่หาอันเร่าร้อน...

​กริชดนัยระบายความหึง ความโกรธลงกับจังหวะเซ็กซ์อันดุดัน จนปลดปล่อย

​“จำไว้นะถ้ายังเป็นเมียอา วี่ห้ามดื้อ ห้ามทำแบบนี้แล้วก็ห้ามมองผู้ชายคนไหนด้วย”

​“ห้าปีใช่ไหมคะ”

เสียงหวานพร่าของคนในอ้อมแขนเอ่ย ทำให้กริชดนัยชะงักไปนิดหนึ่ง เขาพูดเอง...เงื่อนไขนี้ เขาสร้างเอง

​“ห้าปี...แล้วอากริชจะปล่อยวี่ไป ถึงตอนนั้นวี่จะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับอากริชแล้ว”

​ประโยคทวงอิสระจากเขา ทำให้คิ้วเข้มถึงกับขมวด เขาไม่ตอบเธอแต่กอดเธอแน่น...

​คริมาที่ซบอยู่กับอกเขากำลังร้องไห้

​เป็นเมียเขา มันทุกข์นักหรือยังไงกันนะ คริมา...

​