로그인공유
20
게시일:
2026-06-20 01:18:53“หะ!”
เพื่อนรักอุทานเสียงลั่น เมื่อได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างจากคริมา ความที่เป็นเพื่อนซี้ที่ไม่เคยปกปิดอะไรกัน มันทำให้คริมาวางใจที่จะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเธอ
เรื่องที่เธอหนักอก กลัดกลุ้ม พอได้ระบายบ้างก็คลายทุกข์ลงได้มากเลยทีเดียว ทางนั้นทำหน้ายุ่งก่อนจะสบถออกมา มันทำให้คริมาต้องเอ่ยปรามเพื่อน
“ยัยฟ้า อย่าพูดด่าแบบนั้นสิ”
“โอ๊ย...จะยิ่งกว่าด่า นายอากริชอะไรของวี่อะ น่าตบมาก ต้องตบมะ ยัยวี่ ควรตบเหอะ คิดได้ไงอะมายื่นข้อเสนออะไรแบบนั้น วี่ เธอออกมาจากบ้านนั้นเลยนะ เดี๋ยวเราจัดการทุกอย่างให้เอง”
“อื้อ ไม่ได้สิเราตกลงกับอากริชแล้ว เอ่อ...เค้าไม่ได้บังคับอะไรเราอะ”
“ไม่ได้บังคับ ไม่ได้บังคับกะผีสิมายื่นข้อเสนอแบบนั้น โอ๊ย! ยัยวี่ ยัยวี่ ยัยเพื่อนบ้า”
เกาหัวเกาหูตัวเองจนยุ่งฟูไปหมดเพราะขัดใจเพื่อนรัก คริมาที่ตอนนี้ผ่อนคลายความตึงเครียดของตนเองไปได้มากแล้ว เห็นสภาพของเพื่อนก็อดยิ้มขำไม่ได้ ฟ้ารุ้งเลยค้อนเอาขวับๆ ก่อนจะถอนใจเฮือก เธอพิศมองหน้าเพื่อนสนิท ก่อนจะเริ่มคิด...เริ่มมีสติมาแทนที่ความฉุนโกรธเมื่อครู่
เงื่อนไข ข้อเสนอแบบนั้น คนที่ยอมทำตามก็มีอยู่แค่สองอย่าง
ไม่รักผู้ชายคนนั้น
ก็ไม่มีทางจะไป
เพื่อนของเธอน่าจะอยู่ที่ประเด็นแรก...
คิดได้ดังนั้นก็ดึงเพื่อนเข้ามากอด แล้วเอ่ยเสียงอ่อน
“รักเค้าเหรอยัยวี่”
“เอ่อ...”
คำถามแทงใจดำดังฉึกนั่น เล่นเอาคริมาอึ้ง...ถึงกับนิ่งไปเลย
แค่นี้คำตอบก็แจ่มชัด เธอจึงถอนหายใจออกมาอีกหน
“มันเจ็บนะยัยวี่ ถ้าเขาจะคิดแค่นั้นกับเธออะ แล้วตั้งห้าปีแนะ ห้าปีเชียวนะ...ใจของวี่จะไหวแค่ไหนกัน? หืม...”
“ก็มันก็เป็นเวลาตั้งห้าปีเลยนะ ที่เราจะได้อยู่เพื่อชดใช้ให้กับเขาน่ะ”
“ชดใช้หรือว่ายิ่งถลำหัวใจล่ะยัยวี่”
ตามองสบกัน คริมายิ้มเศร้าๆ ส่งให้กับฟ้ารุ้งบางทีกับเพื่อนสนิทคนนี้ แค่มองตาก็รู้ใจจริงๆ นั่นแหละ ฟ้ารุ้งได้แต่ดึงเพื่อนมากอด ลูบหลังให้เหมือนจะปลอบประโลม
“เอาเถอะ เราเคารพการตัดสินใจของวี่นะ เป็นอันว่าถ้าเค้าร้ายกับวี่จนเหลือจะทน บอกเรานะ เราจะรีบไปช่วยวี่ มาอยู่กับเรากับพ่อนะ เดี๋ยวเราเคลียร์เรื่องงานเรื่องที่อยู่ให้ รับปากสิยัยวี่”
“อื้อ”
เพื่อนยอมพยักหน้า ใจก็ค่อยเบาขึ้นนิดหนึ่ง แล้วฟ้ารุ้งก็เอ่ยประโยคต่อมา ที่ทำให้เพื่อนสนิทนึกลำบากใจ
“คืนนี้นอนกับเรานะยัยวี่ ไม่ต้องกลับไปบ้านหลังนั้นหรอก”
“เอ๋...”
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น เอาโทรศัพท์มา เดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์ขออนุญาตผู้ปกครองเธอให้ หึ...ขอรวมสติแป๊บนึง จะได้แอ๊บเสียงคุยกับตานั่นเพราะๆ หน่อย”
“ยัยฟ้า เอ่อ...เราว่าไม่ดีหรอกมั้ง เรากลัวอากริชโกรธเหลวไหลตั้งแต่วันแรกที่มาเรียนเลย”
“จะโกรธก็ปล่อยให้โกรธไปสิ เดี๋ยววี่ก็ต้องไปดร็อปเรียนแล้วอะ ให้เวลาวี่ใช้กับเพื่อนกับชีวิตมหาวิทยาลัยที่ตานั่นจะพรากไปบ้างเหอะ”
ว่าแล้วก็แบมือมาตรงหน้าของคริมา ที่ดูมีทีท่าลำบากใจสุดๆ ที่จะส่งโทรศัพท์ให้กับฟ้ารุ้ง
“เอามาสิยัยวี่ ถ้าเกิดว่าตาอากริชอะไรนั่นปากมากใส่เรานะ หึ!”
“อื้อ...ใจเย็นๆ นะยัยฟ้า”
“เอ่อ...แหม เราคุยดีอยู่แล้วล่ะ ปะเหลาะเป็นน่า รับรองไม่ทำให้วี่เดือดร้อนหรอก เราจะต้องดีกับตาอากริชอะไรนี่สิ ไม่เป็นศัตรูด้วยหรอก ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเกิดตานั่นไม่ให้เราคบวี่อีก เราได้ทำเรื่องไม่ดีแหงๆ”
“จะทำอะไร”
มองเพื่อนแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ฟ้ารุ้งเป็นเพื่อนที่น่ารักของเธอมากจริงๆ
“พาวี่หนี”
“อื้อ...”
คริมาหัวเราะ แล้วหยิบเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอส่งให้กับฟ้ารุ้งที่สูดลมหายใจเข้ายาวๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา
“เอาล่ะ ฉันพร้อมที่จะแอ๊บแอ้ คุยกับอากริชของเธอล่ะ ฉันต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ใช่ปะ ว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน”
“ถ้าแบบนั้นจะดีมากเลย”
คริมายิ้มแหย เลยโดนฟ้ารุ้งค้อนเอาอีกรอบ แล้วรับโทรศัพท์มาก่อนจะกดหาเบอร์ของกริชดนัยที่เพื่อนรักได้บันทึกเบอร์ไว้แล้วเรียบร้อย
“วี่ ทำไมยังไม่กลับ มีอะไรหรือเปล่า ให้อาไปรับหรือจะกลับแท็กซี่”
เสียงของทางนั้นพูดเร็วๆ รัวๆ ทันที เขารับสายเธอเร็วมาก เล่นเอาฟ้ารุ้งต้องตั้งหลักนิดหนึ่งแล้วก็ทำเสียงเล็กเสียงน้อยกรอกกลับไป
“ไม่ใช่วี่ค่ะ อากริชใช่ไหมคะ นี่ฟ้าเองค่ะเพื่อนสนิทของวี่”
“อ้อ...ครับ สวัสดีครับน้องฟ้า เอ่อ...วี่มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้ให้คุณโทรมาแบบนี้”
“พอดีว่าคืนนี้ฟ้าอยู่ห้องคนเดียวน่ะค่ะ ก็เลยชวนยัยวี่ให้นอนด้วยกัน อากริชอนุญาตนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”
ไม่คิดว่าสาวน้อยที่โทรศัพท์มาแทนคริมาจะพูดอะไรแบบนี้ แถมขอเองเออเอง วางสายเขาไปแล้วอย่างรวดเร็ว เขาไม่ทันจะได้ตอบเลยสักคำ
“เรียบร้อย ดีเลิศ เอ้า...เราปิดโทรศัพท์ให้เลย อย่าเปิดนะยัยวี่เดี๋ยวอาของเธอจะโทรมากวน”
“ยัยฟ้า”
ได้แต่ครวญแล้วก็สั่นหน้าน้อยๆ ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ เธอยักไหล่ มองค้อนโทรศัพท์ของคริมาราวกับว่าเป็นตัวแทนของกริชดนัย
“นอนคนเดียวไปเหอะคืนนี้ คุณอากริช...สมน้ำหน้า”
“ยัยฟ้า...”
“ไม่ต้องมายัยฟ้า ห้ามเปิดโทรศัพท์นะยัยวี่ แบบนี้แหละดี จะได้รู้ไงว่าอีตาอากริชอะไรนั่น มีใจกับเธอบ้างหรือเปล่า ไม่ได้จะมาคิดใช้แต่ร่างกายของเธออะ ถ้าเค้าห่วง เค้าโกรธ ก็แปลว่าเค้ามีใจแหละ”
คริมาทำหน้ายุ่ง แต่หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อเพื่อนพูดแบบนั้น...ถ้าเธอกลับไปพรุ่งนี้ เขาจะว่ายังไงนะ
ถ้าเขาห่วง เขาโกรธ
เขามีใจกับเธอ...แบบที่ฟ้ารุ้งว่าไว้ก็คงจะดี
เมียบำเรออย่างเธอ แค่เขาพอมีใจห่วงหาบ้าง เธอก็มีความสุขเหลือเกินแล้ว
โธ่...คริมาเอ๋ย...แค่คิดว่าเขาพอจะห่วงใยบ้างก็ใจนุ่มฟูไปด้วยความสุขแล้ว เธอคงจะเหมือนลูกหมาน้อยตัวหนึ่งที่ภักดีกับเจ้านายของมันอย่างเหลือเกิน...
รอวันครบกำหนด เขาคงจะเอาเธอไปปล่อย...และทิ้งเธอให้กลายเป็นหมาจรจัด
คิดน้อยใจตน...น้ำตาก็เริ่มรื้น แล้วต้องรีบกลืนมันลง เมื่อเพื่อนรักของเธอฉุดเธอให้ลุกขึ้นและพาไปเลือกเสื้อผ้าสำหรับสวมคืนนี้
คืนนั้นเป็นคืนแรกที่ตั้งแต่คริมาตัดสินใจยอมจำนนกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้นอนด้วยกัน
คืนนั้นมีคนนอนไม่หลับอยู่หนึ่งคน
ซึ่งคนนั้นไม่ใช่คริมา
최신 챕터
ใจบาง 36
“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ “วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลยถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”“ไหนพูดสิ” เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียด
ใจบาง 35
คริมาหันมามองเพื่อน สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเลย ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือกก่อนจะแตะแขนเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ“เติมสักสามขวดไหมล่ะยัยวี่จะได้กล้าเข้าบ้าน”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก...หรือ...ก็ดีนะ เราควรย้อมใจ...”“ยัยวี่เอ๊ย!” ฟ้ารุ้งจับหน้าเพื่อนแล้วตบแก้มเพื่อนรักเบาๆ ตอนนี้คริมาเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว“ทั้งรักทั้งกลัวเค้าสินะ เราน่ะ”“อากริชเสียงดุมากเลย ตอนเราโทรบอกว่าจะให้ฟ้ามาส่ง...แล้วก็บอกว่าให้เรารีบกลับมา มีเรื่องจะต้องคุยกัน”“นี่...ยัยวี่ฉันจะแนะนำอะไรเธอ แบบที่ทำให้อีตาอากริชนั่นหายเคือง ทำตามเรานะรับรองว่าหายชัวร์”“ทำยังไง” คริมาทำตาปริบๆ ฟ้ารุ้งยิ้มทะเล้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเพื่อน“ก็จับอากริชของเธอขึงพืด จัดหนักเสียเลยไง ใช้เซ็กซ์ละลายพฤติกรรมสิยัยวี่”“โอ๊ย...” คริมาผลักเพื่อน ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบเอาถุงขนมที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ยัดใส่มือเพื่อน พร้อมกับเอ่ยสำทับ“เอ้า...เอาของหวานให้ตาอากริชนั่นกิน ของหวานจะทำให้อารมณ์ดี เสร็จแล้วก็...” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก คริมาสั่นหน้า หน้าของเธอแดงก่ำ “อื้อ...ไม่เอา”“เอาเหอะ...อิอิอิ เราไปก่อนล่ะย
ใจบาง 34
ปาร์ตี้ละลายพฤติกรรมของสองสาว คือเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวย แอลกอฮอล์ 5% และผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมกรุบกรอบ คริมาที่เหมือนคนหนีแบบเร่งด่วนมา เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายใบที่เธอใช้ไปมหาวิทยาลัยประจำ โน้ตบุ๊ค เสื้อผ้าอะไรก็ลืมหอบหิ้วมา ตอบไลน์กริชดนัยแล้วเธอก็ปิดโทรศัพท์ เพราะฟ้ารุ้งสั่งให้ปิด ทางนั้นจะได้คิดว่าเธอนอนแล้ว เดี๋ยวตามเช็คอีกแล้วก็จะเห็นว่าฟ้ารุ้งชวนคริมาปาร์ตี้ จะพากันเดือดร้อนเอา“ปิดแหละดี เดี๋ยวอากริชของเธอจะเช็ค เห็นเราปาร์ตี้กินค็อกเทลกัน หนหน้าจะไม่ให้เธอมาอีก จริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าเหล้าหมด ไปร้านแถวนี้ไหมอะยัยวี่”“ไม่สิ...อะไรกันน่ะยัยฟ้า มาชวนเที่ยวเสียอย่างนั้นแหละ รู้นี่ว่าเราไม่ชอบเที่ยว”“ไปเสียหน่อยจะเป็นอะไร เราจะได้นัดพ่อออกมาด้วย”ฟ้ารุ้งยังไม่ลืมหรอกเรื่องสนับสนุนพ่อให้กับเพื่อน “หืม? คุณวีน่ะเหรอ”“ก็เออสิยะ พ่อเราน่ะยังเฟียสอยู่นะยัยวี่ เธอเห็นว่าพ่อเราแก่เหรอ”ลองถามแบบเลียบๆ เคียงๆ ดู เพื่อนรักเพียงแค่หัวเราะ...เอาเหอะ โอกาสยังมีอีกมาก ค่อยๆ เขยิบเอาก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนรักจะตกใจ“ไม่แก่หรอก พ่อของฟ้าอะยังหนุ่ม ยังหล่ออยู่เลย”“
ใจบาง 33
ทนายจารึกสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติระหว่างสองหนุ่มสาวมากมายระหว่างมื้ออาหารเย็นและการสนทนา อาชีพทนายทำให้เขาได้คลุกคลีกับคนหลายประเภท และมีจิตวิทยาในการสังเกตคน ฉะนั้นพิรุธของสองหนุ่มสาวที่แสดงออก ก็ทำให้เขารู้แจ่มชัดว่าสิ่งที่เขาสังหรณ์ไว้เกี่ยวกับกริชดนัยและคริมา คงจะเป็นความจริงเป็นแน่แท้ด้วยอายุอานามก็...ถือว่าเหมาะสมแม้ฝ่ายหญิงจะยังอายุน้อย และเขาก็อยากให้คริมาเรียนให้จบก่อน เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้ให้กับคนทั้งสอง ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งมีงานวิวาห์เกิดขึ้นมา“หนูวี่...ขอบใจมากนะสำหรับอาหารอร่อยๆ มื้อนี้ แล้ว...ยังไงก็เอาสิ่งที่ลุงพูดบอก ไปทำดูล่ะ” ทนายจารึกเอ่ยย้ำก่อนจะขึ้นรถ คริมาพึมพำรับคำ แล้วก้มหน้า...กริชดนัยยืนอยู่ข้างๆ เธอ นึกสงสัยว่าทนายจารึกพูดอะไรกับคริมา “กลับก่อนนะครับคุณกริช ฝากดูแลหนูวี่ด้วย ป้องกันด้วยก็ดีนะครับ ผมอยากจะให้หนูวี่เรียนให้จบก่อน”ประโยคหลังเอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้ เล่นเอากริชดนัยและคริมาสะดุ้ง แล้วพากันเสมองไปทางอื่น ทนายจารึกหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วปิดประตูรถ ก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านคืนนั้น...คริมานั้นว้าวุ่นเรื่องที่แหวนของขวัญจากเขา ไม่ได้อยู่บนนิ
ใจบาง 32
วันนี้คริมา มาทำงานกับกริชดนัยเพราะเขาลากเธอมาด้วย เนื่องจากที่มหาวิทยาลัยของเธอหยุด เขาบอกว่าขืนไม่พามา เดี๋ยวเพื่อนซี้ของเธอก็จะมาพรากเธอไปจากเขาอีกดูใช้คำเข้า แล้วไหนจะการถูกเอาอกเอาใจอย่างคาดไม่ถึงจากเขา ของขวัญจากเขา...คริมากรีดนิ้วประกายเพชรส่องแสงวูบวาบบนนิ้วนางด้านซ้ายของเธอคนส่วนมากมักจะใส่แหวนแต่งงานหรือแหวนแทนใจจากคนรักไว้ที่นิ้วนี้เขา...คิดอย่างไรถึงได้สวมให้กับเธอที่นิ้วนี้คำถาม...ที่มีคำตอบในใจคนถามอยู่สองอย่าง“น้องวี่คะ เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ บอสน่าจะกลับมาบ่ายบอกว่ายังไม่เสร็จธุระน่ะค่ะ” เสียงทักทำให้หญิงสาวที่กำลังจมกับภวังค์ของตนเองสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันไปยิ้มให้กับต้นเสียง เลขานุการสาวของกริชดนัยนั่นเองเธอขานรับ รัชนีจึงมาทรุดนั่งข้างๆ อยากจะชวนหญิงสาวคุย ตาสะดุดเห็นตรงแหวนวงสวย ก็อุทานออกมา“แหวนสวยจังนะคะน้องวี่ ซื้อใหม่หรือคะ”“เอ่อ...” คริมาหน้าแดงนิดๆ จะอย่างไรเธอก็ยังรักษาคำสัญญาที่เขาตั้งเงื่อนไขไว้อย่างจริงจัง แม้ว่าตอนนี้พอจะมีคนระแคะระคายแล้ว ว่าเธอกับกริชดนัยไม่ใช่แค่อาเลี้ยงกับหลานสาวปรกติแน่นอน คนในบ้านแหละที่สังเกตเห็น และเพื่
ใจบาง 31
กริชดนัยสังเกตได้ถึงความแปลกบางอย่าง คือทุกครั้งที่เขาไปรับคริมาในตอนเย็นเพื่อกลับบ้าน ฟ้ารุ้งกับบิดาของหล่อนก็จะรออยู่ด้วย และมักจะชักชวนพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน บางวันขนาดว่าเขาปฏิเสธ สองพ่อลูกนั่นก็จะยังตามมาที่บ้านของพวกเขาวีรพลดูสนิทสนมกับคริมามาก มากจนชักจะเกินไปในสายตาของเขาไอ้จะห้ามโต้งๆ ว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธอ เขาจะห้ามได้ที่ไหนกัน เพราะลูกสาวของวีรพลเป็นเพื่อนรักกับคริมา สองคนเรียนด้วยกันก็ต้องเจอกันเป็นปรกติ แต่ที่เริ่มไม่ปรกติ คือในวันหยุดสองพ่อลูกนั่นก็มารับคริมาของเขาออกไปข้างนอกเรื่อยยามสนทนากัน บางทีเขาลองเปรยถาม คริมาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังว่าไปทำอะไรมาบ้าง มันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดปรกติไอ้หมอนั่นคิดอะไรกับคริมาของเขาแน่นอน แถมเด็กฟ้ารุ้งดูจะสนับสนุนพ่อสุดตัวเสียด้วย“นั่นสร้อยอะไรหรือวี่” เขาทักขณะที่นอนกอดเธอ...ปรกติแล้วคริมาไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีแค่แหวนที่นิ้วกลางวงเดียวและสร้อยแขนที่เป็นสร้อยทองเส้นเล็กติดตัวที่เขาเห็นตลอด วันนี้เธอมีสร้อยคอสีเงินและห้อยจี้เพชรเม็ดเล็กเป็นรูปหัวใจ ดูแล้วน่าจะเป็นของแท้อยู่บนลำคอขาวผ่อง
다른 추천
เด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก67.5K 조회수บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก450.0K 조회수สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์76.8K 조회수ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน66.4K 조회수สยบรัก เลขาจอมพยศ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl)108 조회수ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา
เย้ายวน7 조회수ซ้อนแผนรักไอ้หนุ่มบ้านไร่ ซ่อมหัวใจสาวบ้านนา
คุณธิดา95 조회수หย่าสามีชั่วเพื่อเป็นตัวท็อป
สิบสามธันวา / กวีสีรุ้ง61 조회수
