All Chapters of บ่วงร้ายพิสูจน์รัก (Rose): Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากที่ทานมื้อเย็นกับครอบครัวเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น โรสก็ขอตัวขึ้นมาพักผ่อนเนื่องจากยังปรับตัวให้เข้ากับเวลาของประเทศไทยยังไม่ค่อยได้เท่าไหร่นัก ไหนจะสภาพอากาศที่ ค่อนข้างแตกต่างกัน จึงทำให้เธอนั้นมีอาการปวดหัวนิดหน่อยหลังจากทานยาแก้ปวดเข้าไปแล้ว โรสคิดว่าจะทำการงีบซักหน่อยเผื่ออาการปวดหัวจะดีขึ้น แต่ไม่ทันที่หัวจะถึงหมอนเสียงของไลน์กลุ่มก็ดังขึ้น เธอจึงเอื้อมไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จแบตไว้มากดเปิดอ่านข้อความทันทีแชต : FLOWER LOVEJ (มะลิ) : วันพรุ่งนี้มีนัดลองชุดเพื่อนเจ้าสาวนะ @ AllJ (มะลิ) : ปรับเวลาทันไหม @ RL (บัว) : เจอกันที่ร้านใช่ไหม กี่โมงJ (มะลิ) : บ่ายโมงตรงR (กุหลาบ) : ได้ๆ @ JG (พุดซ้อน) : ลองชุดเสร็จแล้วพาไปดูรองเท้าด้วยนะ ไม่มีรองเท้าที่เข้ากับธีมงานแต่งของยัยมะลิเลยL (บัว) : เอ่อใช่ รองเท้าใส่กับชุดไทยตอนเช้ายังไม่มีเลยJ (มะลิ) : ได้ๆ เดียวพาไปG (พุดซ้อน) : เป็นไงบ้างถึงเมืองไทยวันแรก @ RR (กุหลาบ) : ปวดหัวนิดหน่อยนะ พยายามปรับเวลาอยู่G (พุดซ้อน) : โอเค พักผ่อนๆ เจอกันพรุ่งนี้L (บัว) : พรุ่งนี้ฉันจะพาหล่อนไปตะลุยของกินรับรองว่าปรับตัวได้เร็วมากR

เมื่อถึงเวลานัดหมาย บรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวต่างก็มารวมตัวกันที่ร้าน Wedding ชื่อดังแห่งหนึ่ง โดยว่าที่เจ้าบ่าวนั้นทุ่มงบในการจัดงานแต่งครั้งนี้แบบไม่อั้น ขอเพียงเจ้าสาวของเขานั้นชื่นชอบเป็นพอ“เพื่อนเจ้าบ่าวกี่คนเนี้ย จนถึงกับต้องปิดร้านเขาเพื่อให้พวกเรามาลองชุดกันเลย”พุดซ้อนเอ่ยถามว่าที่เจ้าสาวอย่างมะลิ เพราะจำนวนเพื่อนเจ้าบ่าวนี้ค่อนข้างจะเยอะ ซึ่งแตกต่างจากฝั่งของเพื่อนเจ้าสาวมาก เพราะมะลิมีเพื่อนสนิทเพียงไม่มีกี่คนเท่านั้น“เพื่อนเจ้าบ่าว 10 คน เพื่อนเจ้าสาว 5 คนนะ”“โห้ ครึ่งต่อครึ่งเลย ว่าแต่ทำไมยัยโรสยังมาไม่ถึงอีกหล่ะ เธอโทรตามหรือยังว่าถึงไหนแล้ว”“อืม เดียวฉันโทรเอง”“โอ๊ะ!! นั้นไง นางมาพอดีเลย”ทันทีที่สิ้นเสียงของบัวบูชา ก็ปรากฏชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาในร้าน Wedding สร้างความแตกตื่นให้กับบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเจ้าบ่าวอย่างพอล ที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าญาติผู้น้องของเขาจะรู้จักกับยัยตัวแสบด้วยแต่นอกเหนือจากนั้นก็คือแดนดิน ที่วันนี้ชายหนุ่มนั้นมาในนามของเพื่อนเจ้าบ่าว ซึ่งรวมไปถึง ไอ้แว่นด้วยเพราะมันเองก็เป็นน้องชายของเพ

“โห้ ว่าที่เจ้าบ่าวนี้ใจป้ำเหมือนกันนะ ข้าวของพวกนี้เราแทบจะไม่ได้จ่ายเงินเองเลย มีแต่ใช้บัตรของพี่เขารูด”“เกรงใจพี่พอลแย่”“ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่เขาเต็มใจซื้อให้ อีกอย่างของพวกนี้ก็นำมาใช้ในงานแต่งของฉันกับพี่เขานะ อย่าคิดมาก”“พี่มะลิ พี่ดินมารอที่โซนจอดรถแล้วคะ พี่ดินบอกว่าจอดรออยู่ข้างๆ รถของพี่พุดซ้อนเลย”“งั้นเดียวเราเดินออกไปพร้อมกันเลยนะ ไหนๆ รถของดินก็จอดอยู่ที่เดียวกันแล้ว”“อืม ไปกัน”ทันทีที่ทุกคนเดินมาถึงลานจอดรถ ก็พบกับแดนดินที่ออกมายืนรออยู่ข้างๆ รถแล้ว“พี่ดินมาถึงนานแล้วเหรอคะ”“ไม่ครับ พี่ก็พึ่งมาถึง แล้วพวกเธอพากันกลับยังไง”แดนดินเอ่ยถามสาวๆ แต่กับจ้องอยู่ที่ใครบางคนอย่างไม่ละสายตา จนคนที่ถูกจ้องถึงกับต้องเบือนหน้าไปทางอื่น“เราไปส่งหมดนี้แหละ ทยอยจากมะลิก่อน เพราะบ้านของพี่พอลอยู่ใกล้สุด ตามมาด้วยยัยบัว แล้วค่อยวนไปส่งยัยโรส”พุดซ้อนที่เป็นเจ้าของรถเอ่ยบอกกับแดนดิน“มันจะไม่ดึกไปใช่ไหม ฉันนั่งแท็กซี่กลับก็ได้นะ เธอจะได้ไม่ต้องวนรถหลายรอบ”เมื่อเห็นว่าพุดซ้อนจะต้องไปส่งเพื่อนๆ อีกหลายที่ คนที่อยู่บ้านไกลสุดอย่างโรส ก็รู้สึกห่วงเพื่อนขึ้นมาทันที เธอจึงเสนอว่าจะกลับ

“เมื่อกี้นายพูดว่ายังไงนะ นายบอกพ่อกับแม่ฉันแล้วเหรอ นะ...นายติดต่อพวกท่านได้ยังไง”ตอนแรกที่เธอได้ยิน เธอนึกว่าตัวเองหูฝาด เพราะพ่อกับแม่ของเธอเป็นคนสั่งให้เธอเลิกยุ่งกับแดนดินเอง แล้วพวกเขาจะมาสนิทสนมกันได้ยังไง“อย่าพึ่งถามเรื่องอื่นได้ไหม เอาเรื่องของเราก่อนครับ”ฟอด ฟอด“ฮึย ไอ้คนโรคจิต อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ”โรสพยายามผลักใบหน้าของแดนดินให้ถอยออกห่างจากแก้มของเธอทันที ยังไม่ทันจะได้เคลียร์อะไรกันเลย เขาก็มาทำรุ่มร่ามใส่เธอแล้ว รู้อย่างนี้ให้โรมันรอรับกลับยังจะดีเสียกว่า“หึ ก็คนมันคิดถึงนี้น่า จะให้ทำยังไงหล่ะ”ฟอด ฟอดส่วนแดนดินจากที่ตั้งใจจะแค่หอมแก้มของคนขี้โวยวาย แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกันดั่งวันวาน สมองของชายหนุ่มก็เริ่มสั่งการให้อยากทำอย่างอื่นมากกว่า แต่เขาก็พยายามหักห้ามใจ ขอเคลียร์ปัญหาที่มันคงค้างคาใจกันอยู่เสียก่อน หากได้เธอกลับมาเป็นแฟนเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นค่อยสานต่อก็ยังไม่สาย“จะอธิบายได้ยัง มัวแต่กอดฉันอยู่ได้”“หึ” แดนดินค่อยๆ ประคองใบหน้าเรียวของโรสให้หันกลับมาสบตากับเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะประทับจูบริมฝีปากบางด้วยความโหยหาไปหนึ่งที“ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดินทำลงไป ดิ

เช้าวันต่อมา....เสียงพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าวดังออกมาจากห้องรับประทานอาหาร ทำให้คุณหนูของบ้านที่พึ่งจะลงมาชั้นล่าง ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ว่าทำไมวันนี้ บ้านของเธอจึงมีแขกตั้งแต่เช้า เพราะโดยปกติแล้วหากมีเฉพาะคุณพ่อกับคุณแม่ เสียงพูดคุยของพวกท่านน่าจะไม่ดังขนาดนี้โรสจึงไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปดูเสียหน่อยว่าแขกที่มาเยือนตั้งแต่เช้าเป็นใครกันนะกึก!!ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าพ้นขอบประตูห้องรับประทานอาหาร เท้าทั้งสองจำเป็นต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อสบตากับแขกของบ้านในเช้านี้‘แดนดิน’“คุณโรส!!”เท้าเล็กกำลังจะหันหลังกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตนเอง แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นสายตาของน้องเอย เด็กน้อยที่เธอให้คุณแม่ทำเรื่องอุปการะเลี้ยงดูก่อนที่เธอนั้นจะบินไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศลได้เลยเด็กน้อยวัย 12 ขวบ ส่งเสียงเรียกเธอด้วยความดีอกดีใจ เพราะตั้งแต่เธอกลับมาจากฝรั่งเศล นี้เป็นครั้งแรกที่ได้เจอหน้ากัน เพราะก่อนหน้านั้นเด็กน้อยและแม่ของเธอขอลางานกลับต่างจังหวัด“สวัสดีค่ะ คุณโรส”โรสก้มมองเด็กน้อยยกมือไหว้ย่อด้วยความเอ็นดู ไม่เจอกันสามปี เป็นสาวเสียแล้ว“บอกกี่ครั้งแล้วคะ ว่าอย่าเรียกคุณโรส ให้เรียกว่าพี่โร