All Chapters of ขบถรัก อดีตแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลังจากที่การันต์พา อันดากลับไปเฌอลินล์มองดูเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้อยู่ในถังขยะ แล้วทำได้เพียงถอนหายใจออกมา"ส่งคนไปตามดูเอาไว้หน่อย โดยเฉพาะอันดา ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้"ร่างบางหันไปบอกคนสนิท"นายหญิงกลัวว่าคุณรันต์จะร่วมมือกับคุณอัน แล้ววางแผนกลับมาแก้แค้นเหรอคะ""เรื่องนั้นฉันไม่กลัวหรอก เพราะรู้ว่าเขามาแน่ แต่ที่ฉันกลัว คือกลัวว่าเขาจะทำพลาดจนตัวเองตายตามน้องชายไปต่างหาก.."เฌอลินล์ หยิบถ้วยกาแฟที่วางอยู่ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น "รันต์เขาเก่งฉันไม่เถียง แต่เขาไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเหยี่ยว กา ในองค์กรได้หรอก เขาเด็ดขาด เด็ดเดี่ยว แต่ลึก ๆ เขายังเป็นการันต์ ผู้ชายเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ"หลายวันต่อมา ร้านกาแฟบ้านเฌอ สามารถกลับมาเปิดบริการได้ตามปกติลูกค้าทั้งขาประจำ และเหล่านักเดินทางต่างแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนกันไม่ขาดสาย บรรยากาศเดิม ๆ เริ่มหวนมาอีกครั้ง"เป็นไงบ้าง ได้พักผ่อนกันไปหลายวัน หน้าตาสดชื่นเชียวนะ"เฌอลินล์อดแซวเหล่าพนักงานไม่ได้ "สบายมากเลยค่ะ พวกหนูแอบมาดูพี่เฌอซ่อมร้านทุกวัน อยากให้เปิดเร็ว ๆ ต่อไปพวกหนูสัญญานะคะว่าจะดู

หลังกลับมาจากที่สุสาน เฌอลินล์เอาแต่นั่งเหม่อลอย จนพัดชาเองยังแปลกใจ ด้วยปกติเจ้านายของเธอ ไม่เคยให้ความสนใจเรื่องอื่น จนถึงขั้นปล่อยให้ตัวเองเกิดอาการเช่นนี้มาก่อน"นายหญิง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"คนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"เมื่อคืน ฉันดันบังเอิญเจอรันต์ที่สุสาน ต่อจากนี้คงเข้าไปที่นั่นไม่ได้อีก""แล้วคุณรันต์ ได้ทำอะไรนายหญิงหรือเปล่าคะ""เขายังไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย"ภายในห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้งเฌอลินล์ลุกออกจากเก้าอี้ทำงาน แล้วเยื้องย่างมาหยุดยืนที่หน้าต่าง สายตามองออกไปที่ผืนท้องฟ้ากว้างใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ตอนนั้นที่ธีร์กำลังจะตาย คุณรู้ไหม ขนาดมีดถูกแทงเข้าไปจนมิดด้าม เขายังไม่ร้องออกมาสักแอะ แถมยังยิ้มให้ฉันอีกต่างหาก"จู่ ๆ ภาพในอดีตของความทรงจำกลับผุดขึ้นมาในความคิดเนิ่นนานที่เธอเก็บมันเอาไว้ในใจ ไม่เคยพูดออกมาให้ใครได้ฟัง"ฉันขอถามอะไรนายหญิงสักอย่างได้ไหมคะ"พัดชา เอ่ยเสียงแผ่ว"คุณจะถามว่าฉันเป็นคนฆ่าธีร์ หรือเปล่า แบบนั้นใช่ไหม""คือ..คือว่าฉันไม่ได้เชื่อที่พวกเขาพูดหรอกนะคะ แต่ว่า..""ฉันเป็นคนทำเอง ฉันแทงกันต์ธี ด้วยมือข

บ้าน สิงหอนันต์หลังจากการันต์พาอันดาไปทำแผลที่โรงพยาบาล เขาจึงอนุญาตให้เธอมาพักที่บ้านก่อนจนกว่าแผลจะหายระหว่างเดินทางกลับ ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยแม้แต่ประโยคเดียวในหัวของการันต์เขาพยายามครุ่นคิด ว่าถ้าเฌอลินล์ไม่ใช่คนที่ฆ่าเจนภพ แล้วผู้ร้ายตัวจริงคือใคร มีเหตุผลอะไร อีกทั้งดูเหมือนว่าจะจงใจก่อเหตุในคืนที่เฌอลินล์ไปอยู่ที่นั่นอีกต่างหากเขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จนต้องยอมรับว่าตัวเองวู่วามเกินไปจริง ๆ ถึงได้บุกไปที่วิหคไพลินแบบนั้น "คราวหน้า เรื่องผมกับเฌอลินล์ คุณอย่ามาเกี่ยวข้องจะดีกว่า ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีก"น้ำเปล่าถูกรินใส่แก้ว ก่อนที่ร่างสูงจะเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม สายตามองดูบาดแผลที่มือของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด "อันขอโทษนะคะพี่รันต์ จริง ๆ แล้วอันไม่ดีเอง อันแค่อิจฉาคุณเฌอ เลยเผลอทำอะไรแบบนั้นออกไป"หญิงสาวสะอื้นเบา ๆ "อิจฉา? คุณจะไปอิจฉาผู้หญิงคนนั้นทำไม หรือเพราะเห็นว่าเธอได้เป็นผู้นำสูงสุดขององค์กรงั้นเหรอ ตำแหน่งนั้นทุกคนอยากได้มันมากนักหรือไง ผมไม่เข้าใจเลย""เปล่าค่ะ อันอิจฉาที่เขาได้รับความรักจากคนดี ๆ อย่างธีร์ต่างหาก""หมาย

กล่องพัสดุสีน้ำตาลถูกส่งไปยังบ้านมงคลสกุล 'ขวัญข้าว' หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนนำมาส่งต่อให้กับอันดา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องทำงาน"ใครส่งมา" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ"ไม่ทราบค่ะ ตอนเช้าคนงานออกไปทำความสะอาดก็เจอถูกวางเอาไว้แล้ว ระบุหน้ากล่องถึงคุณหนู""อืมขอบใจ ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานต่อได้เลยนะ ว่าแต่พ่อกับแม่ใหญ่ยังไม่กลับอีกเหรอ""ยังค่ะ เห็นบอกว่าน่าจะพักอยู่ที่นั่นอีกสักพัก ไม่มีกำหนดแน่นอน"เธอเพียงขานรับรู้เบา ๆ และไม่คิดจะถามอะไรกลับไป สำหรับคนบ้านนี้ เธอเป็นเหมือนหุ่นยนต์ไขลาน ที่ไม่เคยมีใครสนใจ สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ก็เหมือนถมหินลงทะเล ที่ชาตินี้คงไม่มีวันเต็ม เพียง เพราะเกิดมามีสถานะเป็นลูกสาวนอกสมรสของ 'อรรณพ' หากไม่ใช่เพราะ'ดารัณ' ไม่สามารถมีลูกได้ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สักแห่งใคร ๆ ต่างบอกว่าเธอโชคดี ที่ได้มาอยู่ในครอบครัวที่มีทั้งอำนาจ และ ชื่อเสียงอย่าง 'มงคลสกุล' แต่สำหรับเธอมันคือความกดดัน และ อึดอัด ที่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว คนพวกนั้น ก็มองว่าเธอไร้ค่าอยู่ดี"กล้องวงจรปิดหน้าบ้านก็จับไม่ได้ว่าเป็นใครเอามาวาง อยากรู้นัก ว่าม

เมื่อรู้ว่าภาพจากกล้องวงจรปิดคงหมดโอกาสกู้คืน การันต์จึงเปลี่ยนเป้าหมาย มาทุ่มเทให้กับโครงการคาสิโนแทน เพราะอย่างน้อย หากงานนี้สำเร็จ ข้อตกลงที่คุยกับเฌอลินล์เอาไว้ บวกกับพวกผู้อาวุโสที่ยังคงกังขาในความสามารถของเขา คงพอเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ถึงตอนนั้น อำนาจในมือ และความมั่นคงที่เพิ่มเข้ามา คงพอจัดการผู้นำสูงสุดคนนี้ให้สั่นคลอนได้บ้าง"วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง"ทายาทสิงหอนันต์ นั่งอยู่ในห้องทำงานที่บริษัท สายตาเหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก นี่คงเป็นหนึ่งนาทีอันมีค่าของเขาที่พอได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง"อยู่ร้านกาแฟเกือบทั้งวันครับ ส่วนตอนบ่ายเข้ามาประชุมที่บริษัท ช่วงเย็นคิดว่าคงไปงานเลี้ยงบวกเอสทีอาร์ แน่ ๆ เพราะเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับทางคุณเฌอมานาน""ไม่ใช่บริษัทในความดูแลขององค์กร..""ครับ อันที่จริงเขาส่งบัตรเชิญมาให้นายใหญ่เหมือนกัน แต่นายใหญ่บอกว่าถ้าเป็นงานแบบนี้ให้ทิ้งทันที ผมเลยไม่ได้แจ้ง"การันต์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปคว้าเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม"ผมเปลี่ยนใจแล้ว เราไปเปิดหูเปิดตากันสักหน่อยดีกว่า เผื่อว่าจะมีอะไรน่าสนใจบ้าง"แม้จะงุนงงเล็กน้อย แต่ภูผาเลือกที่จะเ