ตอนที่ 12 ถ้าฉันบอกว่าไม่ใช่

บ้าน วิหคไพลิน

การันต์ พร้อมด้วยคนสนิท และอันดาที่ได้ยินข่าวเรื่องการเสียชีวิตของเจนภพชายชราเฝ้าสุสาน ต่างพากันมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์ของเฌอลินล์ทันที

"เข้าไม่ได้นะคะ นายหญิงสั่งเอาไว้ว่าวันนี้งดรับแขก"

'พรเพ็ญ' แม่บ้าน

รีบตรงเข้ามาขวางทางเอาไว้

ช่วงหลายวันมานี่ ดูเหมือนว่าคนจากข้างนอกจะเข้า ออก เป็นว่าเล่น ซึ่งโดยปกติแล้วนี่เป็นสิ่งที่เจ้านายของเธอไม่ชอบที่สุด

คือความวุ่นวาย

"ป้าเพ็ญ ไม่เป็นไรค่ะ ให้เขาเข้ามาเถอะ มากันขนาดนี้คงมีธุระสำคัญ"

เสียงของเฌอลินล์ ดังมาจากห้องรับแขก ถึงเธอจะไม่รู้ว่าคนพวกนี้แห่มาหาเธอทำไม แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะต้องหลบหน้า

"เชิญนั่งค่ะ พูดธุระของพวกคุณมาได้เลย เดี๋ยวตอนสายฉันต้องออกไปข้างนอก"

หญิงสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาให้ความสนใจแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้แต่อย่างใด เธอเพียงนั่งอ่านหนังสือในมืออย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าคนพวกนี้ไม่มีตัวตน

"คุณฆ่าลุงเจนภพทำไม"

การันต์ปารูปในที่เกิดเหตุใส่หน้าของอีกฝ่าย

"ลุงเจนภพ?..คุณหมายถึงคนเฝ้าสุสานของบ้านคุณนะเหรอ เขาตายตั้งแต่เมื่อไหร่"

นายหญิงของแบล็ก คิงดอม ไม่ได้หยิบหลักฐานเหล่านั้นขึ้นมาดู แต่เลือกที่จะถามกลับไป

"อย่ามาทำเป็นไขสือ เมื่อคืนก่อน คุณแอบเข้าไปที่สุสาน หลังคุณออกมาได้ไม่กี่นาที ลุงเจนภพก็ถูกพบเป็นศพ ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วจะเป็นใครได้อีก ลุงเขาไปทำอะไรให้คุณ เขาเป็นแค่คนแก่คนหนึ่งที่เฝ้าสุสาน หาเงินเลี้ยงครอบครัวไปวัน ๆ "

"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร"

หนังสือในมือถูกพับปิดลงแล้ววางไว้ข้างตัว ก่อนจะเงยหน้ามองผู้มาเยือนด้วยแววตาว่างเปล่า

"ไม่รู้ แล้วนี่! คุณจะอธิบายมันว่ายังไง"

การันต์เปิดภาพวิดีโอจากในมือถือแล้วยื่นจ่อเข้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

"โอเค นี่คือหลักฐานว่าฉันไปที่สุสานจริง ฉันยอมรับ แล้วไหน คือหลักฐานที่ฉันฆ่าคนของคุณ"

"ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร"

"ในเมื่อฉันยังเข้าไปในสุสานได้ คนอื่นจะเข้าไปบ้างไม่ได้หรือไง คุณเอาทุกอย่างมาโยนให้ฉัน ก็ช่วยเป็นข้อมูลที่มันชัดเจนหน่อย ไม่ใช่มากล่าวหากันลอย ๆ "

เฌอลินล์หยิบภาพถ่ายทั้งหมดขึ้นมาวางรวมกัน แล้วหงายขึ้นทีละใบจนเต็มโต๊ะ

ในรูป แทบไม่แตกต่างกันเลย เป็นแค่ตอนที่เธอลงจากรถ เดินหายเข้าไปในสุสาน และกลับขึ้นรถ

"แต่คืนนั้น วงจรปิดจับภาพคุณเฌอเอาไว้ได้แค่คนเดียวนะคะ ส่วนอื่นไฟล์ภาพเสียทั้งหมด"

อันดาพูดแทรกขึ้นมา

สายตาแข็งกร้าวตวัดมองไปทันที

"แล้วคุณอันดารู้ได้ไง ว่าไฟล์ที่บอกว่าเสีย ในนั้นจะไม่มีคนอื่น"

เฌอลินล์ถามกลับ

"อีกอย่างตำรวจบอกว่าลุงเจนภพถูกแทงที่จุดตายตั้งหลายแผล คนที่ถนัดใช้มีดและการต่อสู้ระยะประชิดในองค์กรก็มีแค่คุณ"

หญิงสาวผู้ติดตามยังคงแอบอ้างหาเหตุผลอย่างไม่ลดละ

หากมองผิวเผินนี่คงดูเหมือนข้อสันนิษฐานทั่วไป แต่สำหรับคนที่อยู่ในโลกใต้ดินอย่างเฌอลินล์ เธอรู้ในทันที ว่าหน้าตาใสซื่อของอันดา เป็นเพียงหน้ากากเท่านั้น

"แล้วทั้งโลกนี้ฉันใช้มีดเป็นคนเดียวเหรอ หรือการที่มีคนตาย นั่นหมายความว่าเป็นฝีมือของแบล็ก คิงดอมเท่านั้น"

"ตำรวจบอกว่าลุงเจนภพไม่ได้มีคู่อริที่ไหน"

"แล้วฉันเป็นคู่อริของลุงเขา หรือยังไง งั้นฉัน..ควรจะมีความแค้นอะไรกับคนเฝ้าสุสาน เธอลองว่ามาซิ"

ทุกข้อสงสัยที่ถูกส่งมา ถูกตอบโต้กลับไปด้วยคำถามเดียวกัน และดูเหมือนว่า อีกฝ่ายจะเดินทางมาถึงทางตัน จนต้องเงียบเสียงลง

"คนที่ฆ่าคนอื่นได้ ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ โดยไม่ต้องมีเหตุผลอะไร รอบตัวผมเห็นจะมีแค่คุณคนเดียว เพราะขนาดแม่บ้านคนหนึ่ง คุณยังลากมาฆ่าได้ นับประสาอะไรกับคนเฝ้าสุสาน"

การันต์ มองหน้านายหญิงขององค์กรด้วยแววตาดูถูก

ต่อให้ไม่มีหลักฐาน เขาก็ปักใจเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของเฌอลินล์ไม่ผิดแน่

"ใช่ ฉันสามารถฆ่าคนบริสุทธิ์ได้ แต่ถ้าฉันจะฆ่า ฉันไม่จำเป็นต้องทำลับหลังใคร และที่สำคัญ ฉันกล้าทำ ฉันก็กล้ารับ เหมือนที่ฉันยอมรับว่าฉันฆ่าน้องชายคุณไง.."

ทั้งห้องเงียบเสียงลงในทันที

ทุกคนที่อยู่รอบตัวการันต์รู้ดี ว่าเรื่องของกันต์ธี เป็นสิ่งต้องห้าม ไม่ว่าใครหน้าไหน ไม่มีสิทธิ์พูดถึง

"ส่วนคุณ อันดา! ไอ้บทละครนางเอกใสซื่อจะใช้ไปปั่นประสาทพวกหน้าโง่ที่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่วิหคไพลิน ที่ฉันเงียบ ฉันไม่สนใจ นั่นเพราะฉันคิดว่าคุณไม่ได้มีผลอะไรต่อชีวิตของฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รู้เรื่อง"

แววตาคมกริบมองหน้าผู้นำจากเขตตะวันตก เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าตอนนี้ เธอได้ล้ำเส้นมามากเกินกว่าที่จะอดทนต่อไปได้ และหากยังไม่หยุด คงต้องถึงคราวถูกสั่งสอนเสียบ้าง

"คุณจะรัก จะผูกพัน อะไรกับคนของคุณฉันไม่สนใจ หรือคุณจะสงสัยฉันก็ได้ ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ก่อนที่จะเดินเข้ามาปรักปรำหรือป้ายสีให้คนคนหนึ่ง คุณควรมีหลักฐาน ที่มันชัดเจนก่อน หรือไม่ ลองสร้างหลักฐานเท็จมาใส่ร้ายฉันให้เนียนกว่านี้สักหน่อย อย่าเดินดุ่ม ๆ เข้ามาเหมือนคนโง่"

หนังสือเล่มเดิมถูกหยิบขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง สำหรับเฌอลินล์แล้ว ในเมื่อการอธิบายไม่เป็นผล เธอจึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติม ความคิดของคนนอก ไม่เคยมีผลกระทบอะไรต่อชีวิตของเธอ

"คุณเฌอคะ อันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันแค่พูดไปตามสิ่งที่เห็นแค่นั้นเอง อันที่จริง เราเป็นคนในองค์กรเดียวกัน สามัคคีกันไว้ ไม่ดีกว่าเหรอคะ"

อันดาเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะที่แขนของอีกฝ่ายเบา ๆ

"เอามือของคุณออกไป"

"ที่พี่รันต์ เขามาวันนี้ แค่มาถามหาความจริง ในเมื่อคุณเฌอบริสุทธิ์ใจ ก็แค่ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ทำ แต่การที่มาโมโหกลบเกลื่อนแบบนี้ มันจะดูน่าสงสัยกว่าเดิมนะคะ"

"อันดา ฉันเตือนเป็นครั้งสุดท้าย เอามือคุณออกไป เราไม่ได้สนิทกันและฉันไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัว โดยที่ฉันไม่อนุญาต"

เฌอลินล์กดเสียงลงต่ำ มือทั้งสองข้างกำหนังสือเอาไว้จนแน่น

"คุณรันต์ ช่วยมาเอาตัวคนของคุณไปให้ไกล ๆ ส่วนเรื่องลุงเจนภพ ฉันยังยืนยันคำเดิม ว่าฉันไม่ได้ทำ ถ้าคุณมีหลักฐานอื่น ก็เอาออกมาได้เลย แต่ถ้าไม่มีเชิญกลับไปได้แล้ว"

เสียงผ่อนลมหายใจเข้าออก เริ่มหนักหน่วงขึ้น ราวกับว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ กำลังพยายามสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้

"ผมจะหาทางเอาผิดคุณให้ได้ ลุงเจนภพไม่มีทางตายฟรี"

"ค่ะ ฉันจะรอ ป้าเพ็ญ ส่งแขก"

หญิงสาวหันไปเรียกหาแม่บ้าน ไม่นานคนที่ถูกตามตัวก็ร้อนรนรีบวิ่งมาทำหน้าที่

แขกไม่ได้รับเชิญสองคนจำต้องเก็บหลักฐานอันน้อยนิดที่เตรียมมา กลับคืน ในเมื่อข้อสันนิษฐาน กับความจริงที่ค้นหายังคงขัดแย้งกันอยู่ คงต้องตามสืบต่อไป ว่าแท้จริงแล้วใครกันแน่ที่เป็นผู้ร้ายตัวจริง

"คุณเฌอไม่ต้องห่วงนะคะ"

อันดา วางมือลงบนไหล่ของเฌอลินล์ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู

"ฉัน.." กรี๊ดดดดด

หญิงสาวแผดเสียงร้องลั่น ร่างบางทรุดลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น

หลังฝ่ามือข้างหนึ่ง ถูกแทงจนทะลุ เลือดสีแดงสดไหลเปื้อนเต็มพรมสีขาว มีดจากคนร้ายถูกโยนลงตรงหน้า

"เฌอลินล์ คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!"

การันต์ รีบวิ่งเข้าไปดู เขาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้ามากดบาดแผลเอาไว้ แล้วมองหน้าของทายาทวิหคไพลินด้วยความโกรธ

ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายมากจริง ๆ

"ฉันบอกแล้วไง ว่าให้เก็บมือของตัวเองให้ดี ๆ ในเมื่อเก็บไม่ได้ ฉันแค่ช่วงสงเคราะห์ให้"

"แค่เขาแตะตัวคุณมันจะตายหรือไง หรือทำให้ร่างกายคุณสึกหรอตรงไหน ถึงต้องทำแบบนี้"

"คุณชอบมากก็ไปแตะกันเองให้พอ ฉันเป็นคนรักสะอาด ที่สำคัญ พวกเสแสร้งแกล้งทำ เวลามาโดนตัวแล้ว ฉันรู้สึกขยะแขยง คราวหน้าถ้ายังไม่ฟังคำเตือนของฉัน ฉันก็ยังจะทำเหมือนเดิม เก็บมือคนของคุณเอาไว้ดี ๆ ความอดทนฉันไม่ได้มีมากมายนักหรอกนะ"

เฌอลินล์ประกาศกร้าว

ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนที่เดินเข้าไปมีเรื่องกับใคร แต่ใช่ว่าจะอยู่เฉย เพราะคนอย่างนายหญิงของแบล็ก คิงดอม ไม่ต้องอดทนเพื่อใครทั้งนั้น

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ส่วนเรื่องลุงเจนภพ ฉันขอบอกเป็นครั้งสุดท้ายว่าฉันไม่ได้เป็นคนฆ่า"

"..."

"ถ้าคุณหาหลักฐานอะไรไม่ได้ ก็อย่าตามมาวุ่นวายกับฉันอีก นี่เป็นคำเตือนสุดท้ายของฉัน...เชิญ!!"