ตอนที่ 10 เผชิญหน้า

เส้นทางถนนเลี่ยงเมืองขาเข้า ช่วงกลางคืนบรรยากาศเงียบสงบ นาน ๆ ครั้งถึงจะเห็นรถขับสวนมาสักคัน

การันต์ เพิ่งกลับจากส่งอันดาที่บ้าน หลังจากที่เกิดปัญหาเรื่องโครงการคาสิโน ด้วยความที่ไม่อยากเสียแผน เขาจึงจำเป็นต้องให้อันดา วางมือจากการช่วยเหลืองานครั้งนี้ ซึ่งอีกฝ่ายดูจะเข้าใจดี ไม่ได้โกรธเคืองอะไร

"แยกข้างหน้าคือทางไปสุสานใช่ไหม"

การันต์มองป้ายสีขาวบอกทาง ที่ติดตั้งอยู่ริมถนน ก่อนจะเอ่ยปาก ถามคนขับ

"ใช่ครับ"

"งั้นแวะไปหน่อยแล้วกัน"

"เวลานี้เลยเหรอครับ"

โชเฟอร์หนุ่มเหลือบมองดูนาฬิกาที่หน้าจอของรถยนต์ ก่อนจะถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"อืมตอนนี้แหละ ไหน ๆ ก็ทางผ่านทั้งที"

คนขับรถไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะหน้าที่ของเขาคือการพาเจ้านายไปยังจุดหมายตามคำสั่ง จึงเลี้ยวรถเข้าซอยไปอย่างเงียบ ๆ และมาจอดอยู่หน้ารั้วทางเข้าสุสานตระกูลสิงหอนันต์

"ให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนไหมครับ"

เพราะเห็นว่าวันนี้ไม่ได้มีคนติดตามมาด้วย ในฐานะลูกน้อง จึงต้องดูแลบุคคลสำคัญให้ดีที่สุด

"ไม่เป็นไร คุณรอผมตรงนี้แหละ ผมไปไม่ได้นาน"

ร่างสูงก้าวฉับ ๆ หายไปในความมืด

การันต์เองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงอยากแวะเข้ามาในสุสานเวลานี้ อาจเป็นเพราะหงุดหงิดใจกับเรื่องที่เจอ หรือแค่คิดถึงน้องชายของตัวเองขึ้นมา

กระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นร่างบางของหญิงสาวในชุดสีแดง กำลังเดินสวนออกไปอีกด้านของสุสาน

หากเป็นคนอื่นคงคิดถึงเรื่องลี้ลับชวนขนลุก แต่การันต์ ไม่ใช่คนขี้ขลาดเช่นนั้น ตรงกันข้าม เขามั่นใจว่าสิ่งที่เขาเห็นต้องเป็นคนรู้จักอย่างแน่นอน

"เฌอลินล์! เป็นคุณจริง ๆ ด้วย มาทำอะไรที่นี่"

ร่างสูงเดินไปดักข้างหน้า จนอีกฝ่ายหยุดชะงัก ใบหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

"บังเอิญผ่านมา พอดีฉันจะเข้าไปนอนที่ร้านกาแฟ เลยแวะมาดูเฉย ๆ "

"สุสานตระกูลผม คุณจะแวะมาดูอะไร"

"พื้นที่ร้อยกว่าไร่ มันก็ไม่ใช่ของพวกคุณทั้งหมดสักหน่อย ฉันอาจจะไปหาเพื่อน พี่ น้อง ของฉัน แต่บังเอิญเดินลัดผ่านเข้ามาในเขตสุสานบ้านคุณก็ได้ ถ้ามันทำให้คุณไม่สบายใจ ขอโทษทีแล้วกัน"

เฌอลินล์ชักสีหน้าใส่

จริง ๆ แล้วหลังจากนั่งดื่มอยู่ที่คลับได้ไม่นาน นิธิดันมีธุระด่วนเลยขอกลับก่อน ส่วนเธอพอเหล้าเข้าปาก ดันเกิดอารมณ์สุนทรีย์ หนีพัดชาคนสนิทออกมาขับรถเล่น รู้ตัวอีกที ก็ตอนที่ตัวเองมานั่งพับเพียบอยู่หน้าหลุมศพของกันต์ธี ไปแล้ว

"แต่เขตสุสานตระกูลของผม มันล้อมรั้วเอาไว้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง คุณน่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือไง อีกอย่างตระกูลเราสองคนไม่ได้เป็นมิตรกัน ถึงขนาดที่คุณ จะมาเดินเล่นเยี่ยมชมบรรพบุรุษของผม เวลานี้หรอกมั้ง"

การันต์ยังเค้นถามความจริง

ในสายตาของเขา เฌอลินล์คือฆาตกร ที่ฆ่าน้องชายเพื่อตำแหน่งและอำนาจ การที่เธอปรากฏตัวที่นี่ จึงทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนเยาะเย้ยเข้าอย่างจัง

"โอเค ฉันผิดเอง ฉันขอโทษคุณด้วยแล้วกัน ครั้งหน้าฉันจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ตกลงไหมคะ"

หญิงสาวพยายามตัดปัญหา

"ดอกไม้ที่เอามาวางหลุมศพธีร์คราวก่อน ก็เป็นของคุณใช่ไหม"

การันต์ตัดสินใจถามออกไปตามตรง ในใจภาวนาขอให้อีกฝ่าปฏิเสธ

"เกี่ยวอะไรกับคุณมิทราบ"

"ธีร์ เป็นน้องชายของผม ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขา ผมมีสิทธิ์รู้อยู่แล้ว โดยเฉพาะการที่คนนอก..อย่างคุณมาอยู่ที่นี่ หรือนายหญิงของแบล็ก คิงดอม กล้าทำ ไม่กล้ารับเหรอครับ"

"ฉันไม่จำเป็นต้องมานั่งอธิบายอะไรให้คุณฟัง เพราะไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ ต่อให้หลุมศพที่ฉันมาวางติดป้ายว่าการันต์ ฉันก็ไม่ต้องตอบคำถามคุณ"

แววตาดุดันจ้องมองร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่นึกเกรงกลัว

เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เกลียดเธอมากแค่ไหน และเธอไม่เคยต้องการให้เขามองเธอในแง่ดีเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธออยากให้ทายาทของสิงหอนันต์จดจำความแค้นที่เธอฆ่าน้องชายของเขาให้ขึ้นใจ แล้วรีบปิดบัญชีครั้งนี้สักที

"ต่อไป คุณห้ามมาที่นี่อีก" ชายหนุ่มยื่นคำขาด

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้อยากมาเหยียบอยู่แล้ว เอาไว้ถึงวันที่ตระกูลคุณไร้คนเข้ามากราบไหว้ ฉันจะส่งสงเคราะห์คว้านซื้อที่ตรงนี้ ไปทำบุญให้แล้วกัน"

เฌอลินล์เดินกระแทกไหล่ของการันต์ออกไปจากสุสาน ทิ้งให้คนข้างหลังมองตามด้วยความโกรธ

"คนแบบคุณ ไม่เคยมีจิตสำนึกจริง ๆ เลยนะ เฌอลินล์"

เสียงทุ้มต่ำพึมพำเบา ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของคนเฝ้าสุสาน

"คุณรันต์มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ครับ"

เจนภพ ได้ยินเสียงด้านนอกจึงรีบออกมาดู ถึงได้พบว่าเป็นเจ้านายของเขาเอง

"ไหนลุงบอกว่านอกจากผมไม่เคยมีใครเข้ามาที่สุสาน แล้วทำไมผมถึงเจอกับเฌอลินล์ได้ แถมยังปล่อยให้เขา เข้ามาในยามวิกาลแบบนี้อีก"

"คุณเฌอลินล์?..เป็นไปได้ยังไงครับ ลุงนั่งเฝ้าหน้าจอเกือบตลอดเวลา มีลุกไปแค่ไม่กี่นาทีตอนอาบน้ำเท่านั้นเอง ลุงไม่ได้ตั้งใจปล่อยให้เธอเข้ามาเลยนะครับ"

ชายชราพยายามอธิบาย

เขาได้ยินเรื่องราวความบาดหมางระหว่างทายาทสองตระกูลมาไม่น้อย และในฐานะคนทำงานให้ทางสิงหอนันต์ ย่อมไม่อยากสร้างปัญหา ด้วยวัยขนาดนี้ เกิดไร้งาน ขาดเงิน คงลำบากน่าดู

"ผมก็ขอให้ลุงไม่รู้เรื่องจริง ๆ แล้วกันนะครับ อย่าให้มีคราวหน้าอีก ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว หรือคนที่ผมอนุญาต ห้ามให้พวกเขาเข้ามาวุ่นวายในสุสานเด็ดขาด"

คนสั่งเสียงเข้ม

จะให้กล่าวโทษผู้ดูแลฝ่ายเดียวคงไม่ได้ ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเฌอลินล์ การลอบเข้ามาในสุสานเปิดโล่ง ที่มีแค่รั้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบเอาไว้ มันไม่ยากเลยสักนิด

"ทราบแล้วครับ ต่อไปลุงจะตรวจตราให้อย่างดี"

"ครับ งั้นลุงไปพักเถอะ ผมขอตัวกลับก่อน"

บ้าน สิงหอนันต์

ทันทีที่การันต์ กลับมาถึง เขาก็ขลุกอยู่ภายในห้องทำงาน

ของด้านในลังกระดาษที่อันดาทิ้งไว้ให้ ถูกนำออกมาวางเรียงเอาไว้บนโต๊ะ แววตาเลื่อนลอยจ้องมองมันอยู่เนิ่นนาน ราวกับหลุดไปอยู่ในอีกภวังค์ที่แสนโดดเดี่ยว

กระทั่งเสียงเอะอะจากห้องรับแขก ทำให้ชายหนุ่มต้องละความสนใจจากสิ่งตรงหน้า แล้วรีบเดินออกไปดู

"มีเรื่องอะไร"

สายตาดุดัน จ้องมองไปที่คู่สามี ภรรยา ที่กำลังอาละวาดอยู่ที่โถงกลางบ้าน

"พ่อ แม่ มาทำไมดึก ๆ ดื่น ๆ ไม่รู้หรือไงครับว่ามันเป็นการรบกวนคนในบ้าน"

มือหนายกขึ้นเป็นสัญญาณให้เหล่าบอดี้การ์ดถอยหลังออกมา

นับตั้งแต่วันที่เขาก้าวขึ้นเป็นผู้นำของตระกูล ทั้งวรสา และ อำนาจ ต่างไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาอีกเลย จึงไม่แปลกใจที่คนดูแลภายในบ้าน มองว่าทั้งสองคน เป็นผู้บุกรุก ที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย

"ฉันได้ข่าวมาจากในองค์กร ว่าเฌอลินล์ ให้แกรับผิดชอบโครงการคาสิโน ที่จะเปิดในเขต 3"

วรสา เป็นฝ่ายเปิดประเด็น

"แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวกับแม่ยังไงเหรอครับ ผมเคยบอกไปแล้ว ว่าให้พ่อ กับ แม่ อยู่เฉย ๆ รอรับเงินแล้วใช้ชีวิตไป อย่ามาก้าวก่ายงานของผมเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าผมอกตัญญูไม่ได้นะครับ"

ภาพในวันที่การันต์ลงมือสังหารลุง กับ ปู่ของตัวเองยังคงติดตา เพียงเพราะจับได้ว่าสองคน ร่วมมือกันยักยอกเงิน รวมถึงขายข้อมูลให้ศัตรู แม้จะถูกตราหน้าว่าเนรคุณ ฆ่าได้กระทั่งญาติพี่น้องตัวเอง แต่คนอย่างการันต์ไม่แคร์

ในเมื่อโลกเลือกที่จะโหดร้ายกับเขาก่อน เขาจึงหันหลังให้กับทุกคน และมีชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น

"ฉันรู้ แต่ฉันไม่ได้จะมายุ่งอะไรงานของแกหรอก ถ้าแกไม่ไปขอให้นังเด็กอันดานั่นมาช่วย"

"แล้วทำไมผมถึงให้เขามาช่วยไม่ได้ งานของผม ผมจะเลือกใครมาร่วมทีม มันก็สิทธิ์ของผม"

"นี่แกจะหลงผู้หญิงคนเดียวกับน้องชายแก จนงานพังหรือไง คนเก่งมีเยอะแยะ อันดาเป็นแค่ผู้นำส่วนภาคท้ายแถว ผลงานอะไรก็ไม่มี แกกล้าให้มันมายุ่งกับงานใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง"

อำนาจ ผู้เป็นพ่อ แย้งขึ้นอีกหนึ่งเสียง

สองสามี ภรรยา รู้จักอันดาดี

อีกทั้งเรื่องที่เขาคบหากับกันต์ธี พวกเขาเห็นผ่านตามาตลอด แต่ไม่เคยยอมรับกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เพราะมองว่าฐานะของอันดาไม่คู่ควรกับทายาทสิงหอนันต์แม้แต่น้อย

ที่สำคัญ ในฐานะของผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน วรสา และ อำนาจมีความเห็นตรงกันว่า คนรักของลูกชายคนเอง เข้ามาเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง และสิ่งนั้นไม่ใช่ความรัก

ทว่า ไม่ทันได้พิสูจน์ กันต์ธีต้องมาจบชีวิตลงไปเสียก่อน ในขณะที่อันดารับบทโศกเศร้าเสียใจ จนหลายคนอดสงสารไม่ได้ ที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ต้องมาสูญเสียชายคนคนรักไป

"ผมว่า งานที่อันดาทำ ยังมีประโยชน์มากกว่าทั้งชีวิตที่พ่อ กับ แม่เคยทำมาอีกนะครับ เพราะเท่าที่ผมจำได้ ทุกอย่างที่พ่อกับแม่มี มันมาจากผลงานของธีร์ทั้งนั้น ถ้าในองค์กรจะมีคนไร้ประโยชน์ รางวัลนั้นเชิญพ่อกับแม่ ขึ้นรับเป็นคนแรกน่าจะดี"

"การันต์ นี่แกเป็นลูกฉันนะ ทำไมพูดจาแบบนี้"

อำนาจตวาดเสียงดังลั่น

นอกจากนิสัยหัวดื้อตั้งแต่เด็ก จนถึงขั้นยอมตัดขาดครอบครัวแล้วไปอยู่ต่างประเทศ สิ่งหนึ่งที่บ่งบอกความเป็นสิงหอนันต์ได้ดี คงไม่พ้นเรื่องปาก ที่สามารถพ่นคำด่าที่แทงใจคนฟังได้อย่างชะงัด

"ผมจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ เงินทอง ความสบาย รวมถึงอำนาจ ผมให้ได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ล้ำเส้นที่ผมกำหนดเอาไว้ ผมไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น"

"..."

"อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก คราวหน้าถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย อย่าได้มาเหยียบในบ้านของผม เชิญทุกคนกลับไปได้แล้วครับ ผมต้องการพักผ่อน"