ตอนที่ 13 ไฟอดีต

บ้าน สิงหอนันต์

หลังจากการันต์พาอันดาไปทำแผลที่โรงพยาบาล เขาจึงอนุญาตให้เธอมาพักที่บ้านก่อนจนกว่าแผลจะหาย

ระหว่างเดินทางกลับ ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยแม้แต่ประโยคเดียว

ในหัวของการันต์เขาพยายามครุ่นคิด ว่าถ้าเฌอลินล์ไม่ใช่คนที่ฆ่าเจนภพ แล้วผู้ร้ายตัวจริงคือใคร มีเหตุผลอะไร

อีกทั้งดูเหมือนว่าจะจงใจก่อเหตุในคืนที่เฌอลินล์ไปอยู่ที่นั่นอีกต่างหาก

เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จนต้องยอมรับว่าตัวเองวู่วามเกินไปจริง ๆ ถึงได้บุกไปที่วิหคไพลินแบบนั้น

"คราวหน้า เรื่องผมกับเฌอลินล์ คุณอย่ามาเกี่ยวข้องจะดีกว่า ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีก"

น้ำเปล่าถูกรินใส่แก้ว ก่อนที่ร่างสูงจะเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม สายตามองดูบาดแผลที่มือของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด

"อันขอโทษนะคะพี่รันต์ จริง ๆ แล้วอันไม่ดีเอง อันแค่อิจฉาคุณเฌอ เลยเผลอทำอะไรแบบนั้นออกไป"

หญิงสาวสะอื้นเบา ๆ

"อิจฉา? คุณจะไปอิจฉาผู้หญิงคนนั้นทำไม หรือเพราะเห็นว่าเธอได้เป็นผู้นำสูงสุดขององค์กรงั้นเหรอ ตำแหน่งนั้นทุกคนอยากได้มันมากนักหรือไง ผมไม่เข้าใจเลย"

"เปล่าค่ะ อันอิจฉาที่เขาได้รับความรักจากคนดี ๆ อย่างธีร์ต่างหาก"

"หมายความว่ายังไง"

บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นน่าอึดอัดเพิ่มขึ้นอีกทวีคูณ ดูเหมือนว่าแท้จริงแล้ว เรื่องราวระหว่างผู้นำของสองตระกูลนี้ อาจมีอะไรมากกว่าที่คิด

หลายปีก่อนหน้า การันต์ไม่เคยให้ความสนใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างภายในตระกูลของตัวเอง เพราะต้องการตัดขาดจากทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับองค์กร แม้จะถูกมองว่าเห็นแก่ตัว แต่เขาไม่ต้องการเดินลงหลุมดำมืด ไร้ทางออก

ใครจะไปคิดสุดท้ายแล้ว เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเลือกกระโจนลงไปด้วยตัวเอง

"ตอนที่อันคบกับธีร์ใหม่ ๆ อันเคยแอบได้ยิน ธีร์เขาพูดกับคนสนิทของเขา ว่าถ้าไม่ติดเรื่องที่ทั้งสองคน ต้องมาเป็นคู่แข่งแย่งตำแหน่งกัน เขาคงตามจีบ และแต่งงานกับคุณเฌอไปแล้ว และที่เขาเลือกอัน เพราะแค่ไม่อยากไปนึกถึงเรื่องนั้นอีก"

อันดาก้มหน้า เอ่ยเสียงเศร้า

หยดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องทนอยู่กับความเสียใจ เฝ้ามองดูคนที่ตัวเองรัก บอกรักคนอื่น มันคงสร้างความเจ็บปวดให้เธออยู่ไม่น้อย

"ธีร์มันรักคุณมาก ถึงขนาดยอมทะเลาะกับพ่อแม่ บางทีคุณอาจเข้าใจอะไรธีร์ผิดไปก็ได้นะ"

"ไม่ผิดหรอกค่ะ ระหว่างอันกับธีร์ มันเป็นแค่ข้อตกลงเท่านั้น อันช่วยงานเขา แลกกับตำแหน่งคนรัก เผื่อที่ไม่ให้คนในองค์กรคนอื่น ๆ มากดขี่อัน มันไม่ใช่ความรักเลยแม้แต่น้อย"

"..."

"เราเล่นสมบทบาทดีใช่ไหมล่ะคะ ขนาดพี่รันต์ยังเชื่อเลย"

หญิงสาวแค่นยิ้มเยาะเย้ยโชคชะตาของตัวเอง พลันเอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดแรง

"ตอนนั้น อันตั้งใจจะตามไปช่วยธีร์ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่อันก็ทำไม่สำเร็จ อันปกป้องธีร์ไว้ไม่ได้ อันคงไม่ได้เรื่องเหมือนอย่างที่พวกผู้อาวุโสบอกจริง ๆ "

"แล้วทำไม ตอนที่เป็นพยานในคดี คุณถึงไม่ยอมมา ทั้งที่รู้ว่ามันอาจช่วยเปลี่ยนเรื่องนี้ได้"

การันต์ถามกลับ

ในวันที่เขาต้องต่อสู้เพียงลำพัง กับอำนาจของเฌอลินล์ นอกจากภูผาคนสนิท แม้แต่คนในครอบครัวของเขาเอง ยังไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยแม้แต่คนเดียว

เขาไร้อำนาจ ไร้เส้นสาย หลักฐานที่ถูกนำขึ้นฟ้องศาลโดนปัดตกไป แม้แต่พยานยังกลับคำในการ นั่นคือความอัปยศสูงสุดในชีวิต ที่เขาไม่สามารถเรียกร้องความยุติธรรมคืนให้กับน้องชายตัวเองได้

"อันขอโทษค่ะ แต่อันเองได้รับบาดเจ็บ นอนอยู่โรงพยาบาลตั้งหลายเดือน กว่าจะหายดี คดีก็สิ้นสุดไปแล้ว คุณเฌอขึ้นรับตำแหน่ง แล้วอันจะทำอะไรได้"

ร่างบางเอ่ยเสียงเศร้า

"ธีร์ คงทรมานมาก กว่าจะตาย เขานอนอยู่คนเดียวในป่า คนของสิงหอนันต์ไปพบตัวตอนเช้าอีกวัน อันผิดเองที่ไม่มีความสามารถมากพอจะช่วยคนรักเอาไว้ได้"

อันดาทรุดลงร้องไห้สะอื้นตัวโยน

แม้จิตใจเข้มแข็งอย่างการันต์ที่คิดว่าทนต่อความสูญเสียได้บ้างแล้ว ยังอดสงสารไม่ได้

เฌอลินล์ เป็นผู้หญิง ร้ายกาจโหดเหี้ยมมากคนหนึ่ง ที่เขาจะไม่มีวันให้อภัย

"พอเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้วเราคงแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่ผมต้องขอบคุณคุณมาก ที่อยู่ข้างธีร์มันมาตลอด ต่อจากนี้ ผมจะทวงคืนทุกอย่างที่มันสมควรเป็นของธีร์กลับมา รวมถึงความยุติธรรมพวกนั้นด้วย"

"อันจะช่วยพี่รันต์เองค่ะ"

"คุณแน่ใจเหรอ มันอันตรายมากเลยนะ คุณเองเห็นแล้วว่าเฌอลินล์ไม่เคยไว้หน้าใคร"

การันต์มองดูบาดแผลบนฝ่ามือของหญิงสาวที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา หากพลาดไปนิดเดียว มือข้างนี้ของอันดา คงไม่สามารถใช้งานได้ตลอดชีวิต

"ไม่เป็นไรค่ะ คนอย่างอัน ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ขอแค่ได้ช่วยแก้แค้นให้ธีร์ก็พอ ว่าแต่..พี่รันมีแผนอะไรอยู่บ้างไหมคะ"

สายตามุ่งมั่นจับจ้องไปยังใบหน้าพี่ชายของอดีตคนรัก

"ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการคือความไว้วางใจจากผู้อาวุโส โครงการคาสิโนสำคัญกับผมมาก ผมต้องทำให้สำเร็จ หลังจากนี้ถ้าผมได้เขตที่เหลือมาดูแล อำนาจของผมกับเฌอลินล์ จะห่างกันแค่ก้าวเดียว"

"ได้เลยค่ะ ถ้าพี่รันต์มีอะไรให้อันช่วย บอกอันได้ตลอด"

"อืม ตอนนี้คุณกลับไปพักให้หายดีก่อน เอาไว้ผมจะติดต่อไป คุณพักที่นี่ได้นะ หรือถ้าไม่สะดวก อยากกลับบ้านก็ตามใจ"

"ขอกลับบ้านดีกว่าค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่รัน อีกอย่าง คนนอกไม่สงสัยด้วย อันไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยไปกระทบกับแผนของพี่"

"อืม งั้นตกลงตามนี้"

อันดาถูกส่งตัวกลับไปที่เขตปกครองฝั่งตะวันตก

ส่วนการันต์ยังคงนั่งใช้ความคิดอยู่ตามลำพังภายในห้องทำงาน เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ที่เคยคิดว่านายหญิงขององค์กรเป็นพวกไร้มนุษยธรรม ดีแต่เห็นแก่ผลประโยชน์ มองว่าชีวิตของคนอื่นเป็นผักปลา ราคาถูก ดูเหมือนว่าจากสิ่งที่เขาได้ฟัง ความเลวร้ายของเธอ มีมากกว่าที่เห็นหลายสิบเท่า

ดังนั้นเขาจะประมาทไม่ได้

"เรื่องลุงเจนภพ จะให้สืบต่อไหมครับ"

ภูผา เปิดประตูเข้ามา พร้อมแก้วกาแฟในมือ เขาวางลงที่โต๊ะทำงานเจ้านาย แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

"สืบต่อไป ผมไม่เชื่อว่าคนร้ายมันจะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เลย กล้องวงจรปิดที่เสีย ไม่ว่าต้องจ่ายเงินเท่าไหร่ หาผู้เชี่ยวชาญมากู้มันคืนให้ได้"

"ครับ แล้วเรื่องที่เราบุกเข้าไปวิหคไพลิน แน่ใจนะครับว่าจะไม่เป็นปัญหาทีหลัง ยังไงคุณเฌอก็เป็นถึงนายหญิงของแบล็ก คิงดอม"

ภูผา เป็นกังวลอยู่ไม่น้อย

ตอนเกิดเรื่องเจ้านายของเขาบุกเข้าไปตามลำพังกับอันดา กว่าเขาจะตามไปถึง ทั้งสองคนก็ถูกเฌอลินล์ไล่ออกมาจากคฤหาสน์แล้ว

"เขาไม่ทำอะไรหรอก"

"ครับ นายใหญ่..อีกเรื่องคือเรื่องงานศพของลุงเจนภพ เงิดชดเชยต่าง ๆ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว นายใหญ่จะแวะไปที่งานหน่อยไหมครับ"

"ไม่ดีกว่า ฝากด้วยล่ะกัน"

คนสนิทโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะถอยกลับออกไป เพื่อปล่อยให้เจ้านายของเขาได้อยู่ตามลำพัง

การันตืเปิดลิ้นชัก หยิบแฟ้มสีน้ำตาลที่มุมกระดาษเริ่มยับจากการถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้านหน้าติดป้ายเขียนว่า สำเนาสำนวนคดีอาญา ภายในมีคำฟ้อง คำให้การ รายงานการชันสูตร ภาพถ่าย และคำพิพากษาที่ลงท้ายด้วยคำว่า พิพากษายกฟ้อง

ทุกแผ่นถูกเขาเก็บไว้อย่างดี ราวกับไม่ยอมปล่อยให้ความตายของน้องชายกลายเป็นเพียงคดีที่ถูกบิดเบือนเพราะผู้หญิงคนนั้น

กลางดึก

การันต์ ขับรถออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังสุสานสิงหอนันต์ เขาเดินตรวจตราทุกซอกมุม เรียงลำดับเหตุการณ์คืนเกิดเหตุขึ้นมาทีละฉาก อย่างช้า ๆ

"เฌอลินล์ลงจากรถตรงนี้ แล้วเดินอ้อมไปด้านหลังสุสาน ภาพจากอีกมุมเห็นว่าตอนนั้นลุงเจนภพ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เป็นช่วงที่เขาไม่ได้ดูหน้าจอมอนิเตอร์ เลยไม่รู้ว่ามีคนนอกลอบเข้ามา"

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ก่อนจะลัดเลาะไปตามถนนทางเดินแคบ ๆ ซึ่งเดาว่าคงเป็นจุดที่นายหญิงขององค์กร แอบเข้ามาเป็นประจำ สังเกตได้จากข้างทางรกร้าง ต้นไม้สูงท่วมหัว แต่กลับมีช่องเดินเล็ก ๆ เอาไว้ชัดเจน นั่นหมายความว่ามันถูกใช้งานอยู่ตลอด

"หลุมของธีร์ อยู่ห่างจากที่พักลุงเจนแค่นิดเดียว ด้วยฝีมือระดับเฌอลินล์แล้ว คงใช้เวลาฆ่าคนไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ แต่คลิปก่อนหน้านั้นหายไปราว ๆ 15 นาทีเห็นจะได้ ระหว่างนั้นเธอทำอะไรอยู่.."

การันต์ยังคงวิเคราะห์ต่อไป

"กล้องวงจรปิด ตรงนี้ที่เสียไป มันก็น่าจะมีสักมุม ที่ส่องมาถึงไกล ๆ บ้างนินา"

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองเสาไฟรอบ ๆ สุสาน

เขาไม่ได้เชื่อในคำอก้ตัวของเฌอลินล์ เกี่ยวกับการตายของชายชรา แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้พูดผิดเสียทีเดียว อย่างหนึ่งคือข้อสันนิษฐานที่นำไปปรักปรำว่าเธอเป็นฆาตกร เขาไม่มีหลักฐาน

"นายหญิง รู้ใช่ไหมคะ ว่าเป็นฝีมือของใคร"

พัดชามองดูภาพชายหนุ่มจากกล้องวงจรปิด กำลังเดินวนเวียนอยู่ในสุสานของตระกูลตนเอง

"รู้ แต่ฉันไม่ใช่พวกชอบใส่ร้ายใครเรื่อยเปื่อย คุณเองก็รู้ เอาเป็นว่าเรื่องนี้ มีลับลมคมในแน่นอน คุณตามสืบทุกอย่าง อย่าให้พลาดแม้แต่จุดเดียว"

"แล้ว..นายหญิงจะให้ส่งหลักฐานไปทางคุณรันเลยไหมคะ ถ้าเรื่องเรียบร้อย"

"ยังก่อน ฉันอยากดูความสามารถของเขาเหมือนกัน ว่าจะเก่งสักแค่ไหน การันต์ยังต้องฝึกอะไรหลายอย่าง ถ้าแค่นี้ยังหูเบาจัดการอะไรไม่ได้ เขาคงไม่มีความสามารถมากพอ จะมาแก้แค้นแทนน้องชายตัวเอง"