ตอนที่ 11 ปัญหาที่คาดไม่ถึง

หลังกลับมาจากที่สุสาน เฌอลินล์เอาแต่นั่งเหม่อลอย จนพัดชาเองยังแปลกใจ ด้วยปกติเจ้านายของเธอ ไม่เคยให้ความสนใจเรื่องอื่น จนถึงขั้นปล่อยให้ตัวเองเกิดอาการเช่นนี้มาก่อน

"นายหญิง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"

คนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เมื่อคืน ฉันดันบังเอิญเจอรันต์ที่สุสาน ต่อจากนี้คงเข้าไปที่นั่นไม่ได้อีก"

"แล้วคุณรันต์ ได้ทำอะไรนายหญิงหรือเปล่าคะ"

"เขายังไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย"

ภายในห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

เฌอลินล์ลุกออกจากเก้าอี้ทำงาน แล้วเยื้องย่างมาหยุดยืนที่หน้าต่าง สายตามองออกไปที่ผืนท้องฟ้ากว้างใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"ตอนนั้นที่ธีร์กำลังจะตาย คุณรู้ไหม ขนาดมีดถูกแทงเข้าไปจนมิดด้าม เขายังไม่ร้องออกมาสักแอะ แถมยังยิ้มให้ฉันอีกต่างหาก"

จู่ ๆ ภาพในอดีตของความทรงจำกลับผุดขึ้นมาในความคิด

เนิ่นนานที่เธอเก็บมันเอาไว้ในใจ ไม่เคยพูดออกมาให้ใครได้ฟัง

"ฉันขอถามอะไรนายหญิงสักอย่างได้ไหมคะ"

พัดชา เอ่ยเสียงแผ่ว

"คุณจะถามว่าฉันเป็นคนฆ่าธีร์ หรือเปล่า แบบนั้นใช่ไหม"

"คือ..คือว่าฉันไม่ได้เชื่อที่พวกเขาพูดหรอกนะคะ แต่ว่า.."

"ฉันเป็นคนทำเอง ฉันแทงกันต์ธี ด้วยมือของฉันเอง ฉันแทงเขาด้วยมีดด้ามที่เขารักมากที่สุด ด้ามนั้นนั่นแหละ"

แม้ท่าทีจะดูเย็นชาเหมือนสิ่งที่พูดออกมาเป็นเรื่องปกติทั่วไปในชีวิตประจำวัน แต่แววตาทั้งสองข้างกลับไหววูบ และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

โลกที่มีแต่ความดำมืด คนที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวพอเท่านั้น จึงจะอยู่รอด และเพื่อให้มีลมหายใจต่อ เฌอลินล์จึงต้องเป็นคนคนนั้น

"ถ้าฉันบอกว่าเพราะฉันไม่มีทางเลือก คุณจะคิดว่าฉัน เห็นแก่ตัวเหมือนที่พวกเขาพูดกันหรือเปล่า"

พัดชา ส่ายหน้าเบา ๆ

"คุณเนี่ย สมกับเป็นลูกน้องของฉันจริง ๆ เลยนะ เอะอะอะไรก็สามารถทำทีเป็นเข้าข้างฉันได้โดยไม่ลังเล ทั้งที่ตัวคุณเอง คงสงสัยเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน"

"ฉันไม่ได้เข้าข้างนายหญิงค่ะ ฉันแค่เคยผ่านจุดที่ไม่มีทางเลือกมาก่อน ไม่อย่างนั้นนายหญิงคิดว่าคนที่เรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมที่บริษัททั่วประเทศต้องการตัว จะมาเป็นบอดี้การ์ดมือขวา ให้องค์กรใต้ดินทำไมเหรอคะ"

เด็กสาววัย 23 ปี ที่อนาคตกำลังสดใส กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร ฆ่าพ่อ และ แม่ของตัวเอง เธอดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพราะกำลังจะถูกฆ่าปิดปาก จนบังเอิญได้มาเจอกับเฌอลินล์

วินาทีนั้น เธอต้องเลือกระหว่างเส้นทางดำมืดนี่ กับออกไปต่อสู้กับความจริงที่ตัวเองไม่มีวันชนะ และการตัดสินใจของเธอ จึงพามายืนอยู่ตรงนี้

ละทิ้งทุกอย่าง เอาคืนคนที่อยู่เบื้องหลังด้วยอำนาจของผู้ที่อยู่เหนือกฎหมาย แม้จะถูกตราหน้าว่าเป็นมาเฟียสารเลวเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์

แต่อย่างน้อย หนี้เลือดที่ทำให้เธอต้องสูญเสียคนในครอบครัวไป ก็เอาคืนพวกมันอย่างสาสม ให้มาชดใช้โดยไม่ต้องรอชาติหน้า

ชีวิตแห่งความเป็นจริงสอนให้เด็กสาวไร้เดียงสาให้วันนั้น รู้จักตาต่อตา ฟันต่อฟัน จนกลายมาเป็นมือขวาของนายหญิงแห่งแบล็ก คิงดอม ในวันนี้

"แล้วถ้าคุณรันต์ ไม่ให้ไปที่นั่นแล้ว จะทำยังไงคะ อันที่จริง ถ้าแอบเข้าไปเหมือนทุกครั้ง ไม่น่ามีปัญหา"

พัดชาเสนอความเห็น

ที่ผ่านมาการเข้าไปไหว้หลุมศพของกันต์ธี ไม่เคยใช้วิธีที่ถูกต้องอยู่แล้ว น่าแปลกที่เฌอลินล์กลับดูกังวลใจขึ้นมา ที่ถูกการันต์จับได้

"คนอย่างรันต์ เขาคงสงสัยมาสักพักแล้วแค่ไม่มีหลักฐานว่าเป็นฉัน ตอนนี้จับได้คาหนังคาเขา ป่านนี้คงวางกล้องวงจรปิดรอบสุสานเป็นพันตัวแล้วก็ได้ และถ้ามันยากขนาดนั้น ฉันตัดใจไม่เข้าไปเลยง่ายกว่า อย่างน้อยคงพอลดแรงปะทะลงไปได้บ้าง"

เฌอลินล์ อธิบายถึงความน่าจะเป็น

เธออาจจะไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนั้นมากเท่าไหร่นัก แต่เท่าที่พบหน้ากัน คนอย่างทายาทสิงหอนันต์ที่เกลียดเธอเข้าไส้ คงทำทุกทาง เพื่อไม่ให้เธอมีโอกาสก้าวเข้าไปอยู่ในพื้นที่ของตระกูลตนเองเป็นแน่

"คุณรันต์นี่ไม่ต่างจากหมาบ้าจริง ๆ คราวก่อนเผาร้าน คราวนี้ก็มาตามจับผิด ฉันยังมองไม่ออกเลยนะคะ ว่าเขาคิดจะทำอะไรต่อไป"

"คงแก้แค้นนั่นแหละ เวลาฉันเจอเขา สายตาเขาเหมือนอยากฆ่าฉันให้ตายทุกวินาที ถึงตอนนั้น ฉันอาจจะภาวนา ขอให้เป็นวิธี ที่ไม่ทรมานมากก็พอ"

"นายหญิงอย่าพูดแบบนั้นซิคะ ในเมื่อเราสามารถสู้กับคนของสิงหอนันต์ได้สบาย ๆ ทำไมนายหญิงถึงพูดเหมือนจะยอมแพ้ กว่านายหญิงจะขึ้นมาอยู่ตรงนี้มันไม่ง่ายเลยนะคะ"

ต่อให้รู้ว่าการตายของกันต์ธีมีต้นเหตุมาจากเจ้านายของตนเองจริง ๆ แต่พัดชายังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเฌอลินล์มีความคิดอะไรอยู่ในหัว

เหมือนจะสู้ แต่พอลับหลัง กลับเป็นฝ่ายเปิดทางตลอด

เหมือนจะชนะ แต่สุดท้าย ทางที่เลือกคือการวางหมากพาตัวเองไปเป็นผู้แพ้เสียอย่างนั้น

"ฉันไม่อยากติดค้างอะไรพวกเขาต่างหาก อีกอย่าง..สัญญาที่ฉันเคยให้แม่ไว้ ฉันอยากทำมันให้สำเร็จเร็ว ๆ"

พัดชาไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

เพราะรู้ดีว่าคนอย่างเจ้านายของเธอ หากไม่ต้องการพูด ต่อให้ฟ้าถล่ม คงไม่มีทางเปิดปากออกมา

"ฉันอยากเข้าไปไหว้ธีร์ เป็นครั้งสุดท้าย คุณช่วยจัดการเรื่องกล้องวงจรปิดให้หน่อยแล้วกัน จากนี้ไป ฉันกับการันต์ เราจะกลายเป็นเส้นขนานอย่างแท้จริง ที่ไม่มีทางมาบรรจบกันได้อีก"

กลางดึก

รถหรูมาจอดเทียบอยู่ใต้เงามืดของต้นไม้ใหญ่

ร่างบางสวมแว่นตาดำ สองตามองดูหน้าจอมือถือ เพื่อรอสัญญาณจากคนสนิท ว่าได้เตรียมการทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว

'เข้าไปได้เลยค่ะ นายหญิงมีเวลาสิบห้านาทีนะคะ ก่อนสัญญาณจะถูกดึงกลับคืนมา'

คำยืนยันถูกส่งเข้ามาจากพัดชา

เฌอลินล์จึงไม่รอช้า รีบก้าวลงจากรถทันที มือข้างหนึ่งถือช่อดอกไม้เอาไว้

นี่คงเป็นดอกไม้ช่อสุดท้าย ที่เธอจะนำมามอบให้เขา

"พี่ชายคุณจับได้แล้ว ต่อไป ฉันกับเขาคงมีเรื่องให้ฟาดฟันกันอีกนับครั้งไม่ถ้วน จนกว่าแผนของเขาจะสำเร็จ เรื่องที่ฉันเคยรับปากคุณเอาไว้ ฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้วนะ ต่อจากนี้ไป..เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก ส่วนที่เหลือฉันก็ชดใช้ในส่วนของฉัน ลาก่อนนะ"

ทานตะวันสีเหลือง ตัดสะท้อนกับความมืดมิด

หญิงสาวยืนมองอยู่หน้าหลุมศพเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับออกมา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ด้านหลังของสุสาน กำลังเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น

เมื่อ เจนภพ นอนเสียชีวิตอยู่บริเวณหน้าห้องน้ำ ในสภาพร่างกายถูกแทงหลายสิบครั้ง ทุกบาดแผลบนร่างกายล้วนเป็นจุดตายทั้งสิ้น

นั่นหมายความว่าคนร้ายมีความเชี่ยวชาญในการฆ่าคน และถูกฝึกฝนเป็นอย่างดี

"วงจรปิดสัญญาณภาพหายไปเกือบครึ่งชั่วโมงครับ แต่เราจับภาพรถคันหนึ่งเอาไว้ได้ ก่อนถึงช่วงที่ไฟล์กล้องเสียครับ"

ภูผา กดเปิดภาพที่ถูกบันทึกได้ เมื่อช่วงเวลาเกิดเหตุให้เจ้านายได้พิจารณา

"เฌอลินล์ ผมจำรถของเธอได้ ปกติเธอใช้รถคันนี้ขับไปทำงานที่ร้านกาแฟ เพราะไม่อยากให้สะดุดตาคน"

"ครับ มุมกล้องต่อมาเหมือนคุณเฌอ จะเข้าไปในสุสาน ไม่ถึงสองนาที ไฟล์ภาพที่เหลือถูกทำลายจนหมด ส่วนที่กู้กลับมาได้ เป็นหลังจากที่ลุงเจนภพ นอนเสียชีวิตแล้วครับ"

มือหนากำมัดแน่น จนเส้นเลือดบวมปูดปรากฏขึ้นบนแขน

"ตำรวจว่ายังไงบ้าง" การันต์กลั้นใจถามต่อ

เจนภพ เป็นคนเก่าแก่ของสิงหอนันต์มานานหลายปี อีกทั้งสุสานของตระกูล ก็ได้ชายชราคนนี้คอยดูแลตลอด แม้แต่คนครอบครัว ยังไม่ทำประโยชน์ให้เขาเท่ากับคนเฝ้าสุสานเพียงคนเดียวเลยด้วยซ้ำ

ที่สำคัญ ชายคนนี้คือผู้บริสุทธิ์ ที่ไม่สมควรต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้

"เจ้าหน้าที่แจ้งว่า น่าจะเสียชีวิตตั้งแต่โดนแทงครั้งแรกแล้วด้วยซ้ำ เพราะเป็นจุดตาย แต่คนร้ายยังกระหน่ำแทงลงมาอีกหลายที คงอยากให้แน่ใจว่าไม่มีทางรอด"

ภูผาอ่านรายงานที่ได้รับ แม้ภาพในกล้องวงจรปิดจะชี้ว่าเฌอลินล์คือผู้ต้องสงสัย แต่เขายังอดคิดไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนั้นมีเหตุผลอะไร ถึงต้องลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้

"จากประวัติ ลุงแกอยู่แต่ในสุสาน ไม่เคยออกไปไหน มีลูกหลายมาเยี่ยมเยียนบ้างนาน ๆ ที จึงตัดประเด็นความขัดแย้งในครอบครัวออกไปได้ ตอนนี้เหลือแค่เรื่องแค้นส่วนตัวครับ"

"แค้นส่วนตัวงั้นเหรอ..ใช่ซิ คนอย่างเฌอลินล์ เรื่องฆ่าคนบริสุทธิ์ น่าจะเป็นสิ่งที่เธอถนัด"

ภาพตอนที่แม่บ้านของตนเองถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา เหมือนตอกย้ำว่าคนอย่างนายหญิงของแบล็ก คิงดอม ไม่เคยมีสัจธรรมใด ๆ ในจิตใจ

"แล้วทำไมต้องเป็นลุงเจนภพด้วยล่ะครับ ผมคิดเท่าไหร่ ก็ยังหาเหตุผลไม่เจอ"

"คงโกรธ ที่ผมบังเอิญจับได้เรื่องเธอแอบไปไหว้ธีร์ที่สุสาน และสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปวุ่นวายที่นั่นอีก เลยอยากจะขู่ผม ว่าตัวเองมีอำนาจมากแค่ไหน แล้วใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปครับ"

การันต์ ครุ่นคิดเล็กน้อย เขากดภาพจากกล้องวงจรปิดที่หน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กซ้ำไป มา

"ไม่ต้องทำอะไร ส่งเงินให้ครอบครัวลุงเจนภพไปก้อนหนึ่ง เอาให้มากพอที่ชีวิตของพวกเขาไม่ต้องลำบาก ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นทำ ผมจะเอาคืนอย่างสาสม ทั้งต้น ทั้งดอก..."

'อีกไม่นานหรอก'