ตอนที่ 9 คนธรรมดา

ภายในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลังจากที่การันต์พา อันดากลับไป

เฌอลินล์มองดูเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้อยู่ในถังขยะ แล้วทำได้เพียงถอนหายใจออกมา

"ส่งคนไปตามดูเอาไว้หน่อย โดยเฉพาะอันดา ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้"

ร่างบางหันไปบอกคนสนิท

"นายหญิงกลัวว่าคุณรันต์จะร่วมมือกับคุณอัน แล้ววางแผนกลับมาแก้แค้นเหรอคะ"

"เรื่องนั้นฉันไม่กลัวหรอก เพราะรู้ว่าเขามาแน่ แต่ที่ฉันกลัว คือกลัวว่าเขาจะทำพลาดจนตัวเองตายตามน้องชายไปต่างหาก.."

เฌอลินล์ หยิบถ้วยกาแฟที่วางอยู่ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น

"รันต์เขาเก่งฉันไม่เถียง แต่เขาไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเหยี่ยว กา ในองค์กรได้หรอก เขาเด็ดขาด เด็ดเดี่ยว แต่ลึก ๆ เขายังเป็นการันต์ ผู้ชายเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ"

หลายวันต่อมา

ร้านกาแฟบ้านเฌอ สามารถกลับมาเปิดบริการได้ตามปกติ

ลูกค้าทั้งขาประจำ และเหล่านักเดินทางต่างแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนกันไม่ขาดสาย บรรยากาศเดิม ๆ เริ่มหวนมาอีกครั้ง

"เป็นไงบ้าง ได้พักผ่อนกันไปหลายวัน หน้าตาสดชื่นเชียวนะ"

เฌอลินล์อดแซวเหล่าพนักงานไม่ได้

"สบายมากเลยค่ะ พวกหนูแอบมาดูพี่เฌอซ่อมร้านทุกวัน อยากให้เปิดเร็ว ๆ ต่อไปพวกหนูสัญญานะคะว่าจะดูแลร้านให้ดี"

"อืมไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว แค่ทำงานให้เต็มที่ก็พอนะ"

เสียงเพลงร่วมสมัยเปิดคลอเบา ๆ อยู่ภายในร้าน วันนี้นอกจากจะออกมาดูแลด้วยตัวเองแล้ว เจ้าของคนสวย ยังลงมือชงกาแฟให้ลูกค้าอีกต่างหาก

จนกระทั่งช่วงบ่าย ปริมาณผู้มาใช้บริการเริ่มบางตา เหล่าพนักงานจึงพอได้หยุดนั่งพักกันบ้าง

กระทั่งเสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น นั่นหมายความว่า ลูกค้าคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

"ไม่เป็นไร พักกันไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปดูเอง"

เฌอลินล์ให้ไปบอกลูกน้อง ก่อนจะเป็นฝ่ายออกมาต้อนรับ

"กาแฟบ้านเฌอยินดีให้บริการค่ะ รับเป็นเมนูอะไรดีคะ"

หญิงสาวกล่าวอย่างเป็นทางการ

"คุณลูกค้าคะ.."

เพราะเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปนาน ไม่ยอมตอบคำถามสักที เธอจึงเอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนเบา ๆ

"อ่อ ขอโทษครับ"

เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาพร้อมส่งยิ้มให้

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณลูกค้าไม่สบายหรือเปล่าคะ หน้าแดงเชียว"

"ปะ!..เปล่าครับ พอดีอากาศข้างนอกมันร้อน เมื่อกี้ถามผมว่าอะไรนะครับ"

"คุณลูกค้าจะรับเครื่องดื่มเป็นอะไรดีคะ"

เฌอลินล์เอียงคอเล็กน้อย พลางมองสำรวจใบหน้าลูกค้ารายใหม่

เขาถือว่าเป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนหนึ่ง ดูท่าทางคงไม่ใช่คนในพื้นที่ น่าจะบังเอิญผ่านมาเจอร้านของเธอเข้าพอดี

"ขอเป็นลาเต้ หวานน้อย กับบราวนี่หนึ่งชิ้นครับ"

"ทานที่นี่ไหมคะ หรือห่อกลับบ้าน"

"ทานนี่ครับ"

"ทั้งหมอ หนึ่งร้อยยี่สิบบาทค่ะ"

เฌอลินล์ส่งยิ้มไปให้อีกครั้ง

ดูเหมือนว่าพ่อหนุ่มสุดหล่อท่านนี้ คงเป็นคนขี้อายอยู่ไม่น้อย เพราะทุกครั้งที่ตอบกลับบทสนทนา เขาไม่เคยสบตาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"เชิญนั่งรอที่โต๊ะได้เลยนะคะ เดี๋ยวเอาไปเสิร์ฟให้"

"ครับ ขอบคุณครับ"

ธนบัตรสองใบถูกวางลงหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมสุด ด้านในของตัวร้าน ที่ติดกับฝั่งทุ่งหญ้าสีเขียว

"หล่อจังเลยพี่เฌอ ได้ถามชื่อเขาไหมคะ"

พราว ได้โอกาสจึงรีบเอ่ยปากแซว

"ไม่ถาม แค่สั่งกาแฟยังเขินพี่เลย"

"ฮั่นแน่! แบบนี้ชอบพี่ชัวร์ หนูเห็นเขาแอบมองพี่ตลอด ตอนนี้ก็ยังมอง"

เฌอลินล์หันไปยังโต๊ะที่ถูกกล่าวถึงโดยอัตโนมัติ เป็นจังหวะที่เธอสบตาเข้ากับลูกค้าอย่างจัง และเป็นอีกฝ่ายที่เบือนหน้าหนีเธอไป

"พอ ๆ แยกย้ายไปทำงาน เดี๋ยวอีกสักพักถ้าไม่มีลูกค้า เก็บเครื่องได้เลย วันนี้อนุญาตให้เลิกงานเร็วหนึ่งวัน"

เมื่อคำยุยงไม่เป็นผล เหล่าบรรดาสายจิ้นจึงจำเป็นต้องวางมือ ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ต้องเป็นผู้ชายแบบไหนกัน ถึงจะได้ครอบครองหัวใจเจ้านายของพวกเขาได้

"เครื่องดื่ม กับ ขนมที่สั่งได้แล้วค่ะ"

หญิงสาววางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

"ขอบคุณครับ จริง ๆ ผมผ่านที่นี่หลายครั้งแล้ว เพิ่งรู้ว่ามีร้านกาแฟตั้งอยู่ด้วย"

"อ่อ ถ้าไม่ใช่คนในพื้นที่ หรือช่างสังเกต คงมองว่าเป็นบ้านคนนั่นแหละค่ะ เพราะฉันตั้งใจตกแต่งให้มันเป็นเหมือนบ้าน ส่วนใหญ่ลูกค้าที่มา เป็นคนที่ตามมาจากรีวิว หรือไม่ก็ปากต่อปากทั้งนั้น"

"แต่บรรยากาศดีมากเลยนะครับ สงสัยถ้ามีโอกาสผมคงแวะมาบ่อย ๆ "

น้ำเสียงสุภาพฟังแล้วสบายหูอยู่ไม่น้อย บวกกับท่าทางอ่อนโยน ยิ่งทำให้ชายคนนี้ดูดีเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"คุณคงเป็นเจ้าของร้านใช่ไหมครับ"

คู่สนทนา ดูเหมือนจะไม่อยากให้หญิงสาวเดินจากไปง่าย ๆ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุย

"ดูออกด้วยเหรอคะ"

"ไม่เชิงหรอกครับ แค่ผมเห็นว่าคนอื่นใส่เครื่องแบบร้าน มีคุณคนเดียวที่เป็นชุดธรรมดา"

"งั้นแปลว่าคุณเดาเก่งแล้วล่ะค่ะ ร้านนี้เป็นของฉันเอง"

รอยยิ้มของเฌอลินล์ ทำเอาลูกค้าของเธอตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง

"ผมชื่อ'นิธิ' นะครับ กำลังจะย้ายมาอยู่แถวนี้ ไม่ทราบว่าคุณ.."

"เฌอลินล์ค่ะ"

"อืม..จะเป็นไปได้ไหมครับ ถ้าผมจะขอเลี้ยงข้าวคุณเฌอสักมื้อ คือผมไม่มีเพื่อนเลย จะได้ทำความรู้จักกันไว้"

ชายหนุ่มพูดขึ้นรัว ๆ จนแทบไม่หายใจ ดูก็รู้ว่าเขาตื่นเต้นมากแค่ไหน กับการรวบรวมความกล้าเพื่อพูดประโยคนั้นออกมา

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีคืนนี้ฉันมีธุระสำคัญ คงรับนัดไม่ได้ เอาไว้โอกาสหน้าดีกว่านะคะ ยังไงขอบคุณมาก ที่อุตส่าห์แวะมาอุดหนุนกัน"

คำปฏิเสธ ที่ตรงไปตรงมา ดูจะสร้างความสะเทือนใจให้กับคนฟังอยู่ไม่น้อย

นิธิได้แต่บอกตัวเอง ว่าการจะเจอคนถูกใจตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอหน้ากันนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย และเขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หลุดมือไปได้อย่างเด็ดขาด

"ครับ งั้นผมจะแวะมาใหม่นะครับ คุณเฌอ"

'BK Night Club'

ที่นี่ถือเป็นหนึ่งในสถานบันเทิงครบวงจร ที่อยู่ในความดูแลของแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) และเป็นคลับที่เหล่าบรรดาสมาชิกขององค์กร มาใช้บริการ รวมถึงนั่งพูดคุยกันบ่อยมากที่สุด ด้วยความที่แต่ละโซนถูกแบ่งเอาไว้เป็นสัดส่วน อีกทั้งยังมีชั้นรับรองพิเศษสำหรับคนของแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) โดยเฉพาะอีกต่างหาก

ทำให้ในแต่ละวัน เหล่าบรรดานักท่องราตรีไม่รู้ตัวเลยว่า รอบกายของพวกเขาแฝงไปด้วยเหล่านักฆ่า รวมถึงกลุ่มมาเฟียทรงอิทธิพล ปะปนอยู่

"นายหญิง สวัสดีครับ"

จากหญิงสาวอ่อนหวานตอนกลางวัน สู่ผู้นำสูงสุด ในช่วงเวลาหลังพระอาทิตย์ตกดิน

เฌอลินล์สวมเดรสสั้นสีแดง รองเท้าส้นสูง พร้อมด้วยพัดชา คนสนิท เดินสับเท้าเข้ามาด้านในคลับ ด้วยรูปร่างและใบหน้าที่โดดเด่นของเธอ ทำให้กลายเป็นที่สนใจของเหล่าแขกผู้มาใช้บริการอยู่ไม่น้อย

มีเพียงพนักงานบริการภายในเท่านั้น ที่รู้ดีว่าภูมิหลังของผู้หญิงคนนี้ คือบุคคลที่ไม่ควรเข้าใกล้มากที่สุด

"เตรียมห้องไว้หรือยัง" เฌอลินล์ถามเสียงเรียบ

"เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวผมพาไป"

"ไม่ต้อง ทำงานของคุณไปเถอะ คลับของฉัน ฉันไม่หลงทางหรอก"

"ครับนายหญิง"

BK Night Club

แบ่งเป็นพื้นที่ทั้งหมด 3 ชั้น

ชั้นล่าง เปิดเป็นไนต์คลับ มีเวทีสำหรับดนตรีสด ฟอลกลางร้านให้เหล่าบรรดาสายเต้นรำทั้งหลายออกมาวาดลวดลาย

ชั้น 2 เป็นคลับเลานจ์

เป็นพื้นที่รับรองพิเศษ สำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว โดยบุคคลทั่วไปสามารถใช้บริการได้ แต่ต้องเป็นสมาชิกที่สมัครเมมเบอร์กับทางคลับเท่านั้น

ส่วนชั้น 3 คือ พื้นที่พิเศษ

เฉพาะคนภายในองค์กรแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) เท่านั้น ที่จะสามารถขึ้นไปได้ โดยแต่ละคนจะมีรหัสส่วนตัว ที่ต้องแสดงให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบริเวณทางเข้าตรวจสอบ

"คุณเฌอ! ใช่จริง ๆ ด้วย"

เสียงเรียกของใครบางคนดังมาจากด้านหลัง ในระหว่างที่เฌอลินล์ กับ พัดชา กำลังยืนรอลิฟต์อยู่

"คุณนิธิ.."

"ครับ ตอนแรกเห็นไกล ๆ คิดว่าจะทักผิดคนซะแล้ว มาเที่ยวเหมือนกันเหรอครับ"

"เอ่อ..." ร่างบางถึงกับทำหน้าไม่ถูก

ใครจะไปคาดคิด ว่าโลกที่เคยคิดว่าแสนกว้างใหญ่ มันจะแคบจนทำให้คนเราสามารถพบกันเป็นรอบที่สองของวันได้ ในสถานที่ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

"พอดีวันนี้วันเกิดเพื่อนค่ะ"

เฌอลินล์คว้าแขนคนสนิทข้างกายมากอดเอาไว้แน่น จนพัดชาถึงทำหน้าไม่ถูก ด้วยไม่รู้ว่าเจ้านายของตน กำลังเล่นสนุกอะไรอยู่

"งั้นเหรอครับ ผมเพิ่งสมัครสมาชิกไป เขาบอกว่าสามารถจองห้องชั้นสองได้ พอดีเลย ถือว่าเลี้ยงฉลองวันพบกันดีไหมครับ"

นิธิเสนอ

"แล้วคุณนิธิไม่ได้มีเพื่อนมาด้วยเหรอคะ ฉันไม่อยากไปรบกวน"

"ไม่มีหรอกครับ แค่ออกมานั่งดื่มแก้เบื่อ แต่ถ้าคุณเฌอติดธุระ ผมไม่กวนก็ได้นะครับ"

"ไม่ติดค่ะ เอาตามนั้นก็ได้"

สุดท้ายเฌอลินล์ตัดสินใจ ยอมรับคำชวน เพราะเธอมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ คงไม่มีพิษภัยอะไร น่าจะเป็นพวกขี้เหงา ต้องการเพื่อนคุยเสียมากกว่า

"นาย..เอ่อ ฉันหมายถึงว่าเราจะไปกันเลยไหมคะ ลิฟต์มาแล้ว"

พัดชา พูดแทรกขึ้นมา

ถึงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเท่าไหร่นัก แต่ดูจากท่าทีของเจ้านาย คงไม่ต้องการให้เพื่อนไม่ได้รับเชิญคนนี้ รู้จักตัวตนที่แท้จริง

ทั้งสามคน ขึ้นมายังชั้นสอง

พนักงาน พากันมองหน้าอย่างหวาดระแวง ด้วยร้อยวันพันปี เฌอลินล์แทบไม่เคยขึ้นมาบนชั้นนี้เลยสักครั้ง

"คุณเฌอ ดื่มอะไรดีครับ.."

นิธิหันไปถาม แต่ไม่ทันขาดคำ เหล้าราคาแพงกลับถูกนำมาวางให้ แม้แต่คนพามา ยังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

"พอดี..ฉันเป็นลูกค้าประจำค่ะ เขาน่าจะจำได้เลยยกมาให้ เป็นเหล้าที่ฉันฝากไว้ครั้งก่อน"

"อ่อ!ครับ งั้นผมขอเป็นแมกคัลแลน 18 (Macallan 18) แก้วหนึ่งแล้วกัน"

บริกรหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป

เสียงเพลงถูกเปิดคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศบริเวณคลับเลานจ์ให้ไม่น่าเบื่อเกินไป

นิธิเป็นคนคุยสนุก แม้จะเป็นการพบกันครั้งที่สอง แต่เขาช่างสรรหาเรื่องราวมากมาย มาชวนเฌอลินล์มีส่วนร่วมไปกับมันได้อย่างราบรื่น

จนวูบหนึ่งของความคิด...

หากอนาคต เธอกลับไปมีชีวิตเหมือนคนธรรมดา ความสัมพันธ์แบบนี้ ในฐานะของเพื่อนคนหนึ่ง คงเป็นเรื่องที่น่ายินดีอยู่ไม่น้อย

เพียงแต่เธอไม่รู้ว่า ชีวิตที่ฝันถึง มันจะเกิดขึ้นได้เมื่อไหร่