Semua Bab พี่วิศวะคนนั้นแฟนเก่าฉันเอง: Bab 11 - Bab 20

ตึก ตึก ตึก"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่พาย""...""เมจิขอเล่าอะไรบางอย่างได้มั้ยคะ""ได้""พี่พายอาจไม่รู้ว่ากว่าที่ขนมปังจะมาเรียนที่นี่ได้ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน""พี่พายเป็นกำลังใจเพียงหนึ่งเดียวที่เพื่อนเมจิเหลืออยู่ อย่าใจร้ายกับขนมปังนักเลยค่ะ""หมายความว่าไง""เมจิไม่รู้ว่านี่คือเหตุผลของพี่พายหรือเปล่า แต่วันนั้นเป็นวันเดียวกับที่ครอบครัวของขนมปังประสบอุบัติเหตุ""...""พี่พายรู้อย่างนี้แล้ว พอจะใจดีกับเพื่อนเมจิบ้างได้มั้ยคะ""..."ความรู้สึกชาไปทั้งหัวใจมันเป็นอย่างนี้เองเหรอวะ ทำเอาทุกคำที่ฝังอยู่ในหัวตีรวนกันไปหมดไม่รู้จะพูดตอบอะไรออกไป เป็นผมคนใจร้ายอย่างที่รุ่นน้องว่าจริง ๆ นั่นแหละ หากวันนั้นผมไม่เอาแต่คิดเองคนเดียวผมก็คงไม่ต้องปล่อยมือเธอและได้อยู่ข้างๆ เธอในช่วงเวลาที่ยากลำบาก แถมพอมีโอกาสได้กลับมาเจอกัน เป็นเพราะความทิฐิของผมอีกนั่นแหละที่ทำให้ละเลยความรู้สึกของเธอไปจากที่ตั้งใจจะขับรถกลับคอนโดตัวเองไปนอนพัก ผมก็เดินกลับไปตามทางเดินหอผู้ป่วยแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องของเธอแทน ก่อนจะหลับตาพิงศีรษะลงกำแพงห้องคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองและหาทางชดเชยเวลาที่หายไปของเรา ทั

"ขนมปังอิ่มแล้ว พี่พายไปส่งหน่อยได้มั้ยคะ""ไม่ได้""ถ้างั้นขนมปังเรียกรถก็แล้วกัน""ไม่ นอนที่นี่""ขนมปังไม่สะดวก""ทำไม""เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนะ""นอนที่นี่คือนอนที่นี่ ไม่มีข้อแม้""..."ผมยื่นคำขาดไม่เปิดโอกาสให้เด็กดื้อหาข้ออ้างมาโต้แย้งเพื่อขัดใจกัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินหนีมาเปิดทีวีเลือกหาหนังดูที่โซนห้องนั่งเล่น ทิ้งให้เธอนั่งทำหน้าเป็นแมวงงอยู่ที่โต๊ะอาหารที่เดิมอยู่อย่างนั้นมีอย่างที่ไหนวะ พออิ่มท้องก็จะหนีกลับไปง่ายๆ ไม่แม้แต่จะตอบคำถามของผมที่ถามทิ้งไว้ให้ชัดเจน เพราะงั้นผมไม่มีทางปล่อยเธอออกจากถ้ำเสือนี้ไปง่ายๆ แน่ ไม่ตอบก็ไม่ต้องกลับ หรือถ้าตอบขัดใจกันแม้แต่คำเดียว ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่ เพราะคำตอบที่ผมอยากฟังมีเพียงคำเดียวเท่านั้น ไม่มีคำอื่น!"พี่พายเห็นถุงยาของขนมปังมั้ยคะ""อยู่ในห้อง""อ๋อ""เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้"มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือเล็กออกแรงเล็กน้อยพาให้เธอเดินมานั่งที่ว่างข้างกันเพื่อที่เธอจะได้เริ่มปรับตัวให้คุ้นชินกับห้องนี้ แล้วพาตัวเองลุกไปหยิบยาหลังอาหารในห้องนอนก่อนจะออกมาเทน้ำใส่แก้วในห้องครัวและเดินถือมาให้เธออย่างเอาใจ นี่คือหนึ่งเห

ฉันพาตัวเองเดินลัดเลาะจากลานจอดรถของคณะวิศวะมาโรงอาหารของคณะอักษร ยืนกรานไม่ยอมให้เขาเดินมาส่งเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครโดยเฉพาะบรรดาสาวๆ ของเขาคนที่เพิ่งขอฉันเป็นแฟนอีกครั้งนั่นแหละ แต่ถามว่าเขายอมแต่โดยดีหรือเปล่า บอกเลยว่ายากมากและกว่าที่ฉันจะพาตัวเองลงมาจากรถคันหรูได้ต้องยอมให้เขาเอาแต่ใจตัวเองอยู่นานหลายนาทีทำปากฉันบวมเจ่อจนต้องใส่หน้ากากอนามัย ขืนยัยเมจิเห็นคงได้โดยแซวไม่พักคอยล้อกันไม่หยุดแน่"แก ไม่สบายเหรอ?""อ๋อ อืม เป็นหวัดนิดหน่อยหน่ะ""แล้วจะเรียนไหวเหรอ แอร์ในห้องเรียนเย็นมากนะ""ไหวๆ"เพราะกลัวว่าเพื่อนจะสังเกตเห็นความปกติบนใบหน้า ฉันเลยจำเป็นต้องโกหกบอกว่าตัวเองกินมื้อเช้ามาแล้วทั้งที่กินเพียงขนมปังปิ้งมาหนึ่งแผ่นเท่านั้น รับอาสานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนไปซื้อข้าวอย่างสบายใจ ส่วนตัวเองก็นั่งภาวนาขอให้ชั่วโมงเรียนช่วงเช้าไม่นานจนเกินไปไม่อย่างนั้นท้องฉันได้ส่งเสียงร้องออกมาจนเพื่อนๆ ได้ยินกันทั้งห้องแน่"เรียนเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันมั้ย หรือแกอยากกลับไปนอน""พี่พายชวนไปดูเขาแข่งรถหน่ะ""อ่อเหรอ แบบนี้เขาเรียกว่าเปิดตัวหรือเปล่านะ...""เปิดตัวอะไรกัน ไม่ใช่ซะหน่อย"

"แก พี่บีม""ปล่อยให้ยืนหน้าแก่อยู่ตรงนั้นแหละ""ห๊ะ?"ระหว่างรอเรียนช่วงบ่าย ฉันกับเมจิเลยมานั่งหลบอากาศร้อนในร้านกาแฟไม่ไกลจากอาคารเรียน พากันนั่งดูจอโทรศัพท์อยู่นานสายตาก็เริ่มเมื่อยล้าจากแสงสีฟ้าที่ส่งผ่านมาจากหน้าจอเป็นเหตุให้ฉันต้องพักสายตาโดยการหันไปมองต้นไม้สีเขียวที่อยู่รอบๆ ร้านแต่กลับเห็นพี่รหัสของเมจิยืนทำหน้าตึงเหมือนพี่พายเมื่อก่อนอยู่ด้านนอก และถ้าให้เดาสาเหตุคงมาจากยัยเมจิเพื่อนฉันคนนี้ไม่ผิดแน่"ฉันว่าแกควรออกไปนะ""..."ไม่อย่างนั้นมดที่เดินผ่านตรงนั้นได้กลั้นหายใจตายก่อนพอดีเพราะรัศมีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากหน้าพี่บีมตอนนี้ ฉันเองยังไม่กล้าสบตาทำเป็นมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเลย ฉะนั้นคนที่จะช่วยแก้สถานการณ์อันน่ากลัวนี้ได้ดีที่สุดมีแค่ยัยเมจิเท่านั้น เชื่อฉันสิ!และก็เป็นอย่างที่ฉันคิด ทันทีที่เพื่อนของฉันเดินออกไปบรรยากาศโดยรอบก็สดชื่นขึ้นมาในพริบตาเพราะทั้งคู่ได้เดินตามกันไป คงจะไปหาที่ทะเลาะ เอ้ย! ที่คุยปรึกษาปัญหาหัวใจกัน เพื่อนอย่างฉันทำได้แค่นั่งรอให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ตรงนี้"ฮัลโหล พี่พาย""อยู่ไหน""ร้านกาแฟอักษรค่ะ""อืม"ระหว่างที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ อยู่คน

"อื้อ..."บทลงโทษเริ่มขึ้นทันทีทั้งที่ประตูห้องยังไม่ทันปิดลงสนิท มือใหญ่ก็คว้าคอระหงส์เข้ามารับการลงโทษบทแรกที่เธอจะได้รับในคืนนี้โทษฐานที่กล้าพูดจาไม่เข้าหูเพียงเพราะอยากจะแกล้งให้ผมหัวร้อนและเธอทำสำเร็จ อยากจะแกล้งกันอย่างไรก็ได้ผมไม่ว่า แต่การบอกว่ามีคนอื่นเพียงแค่ได้ยินสั้นๆ สมองของผมก็แทบระเบิด ยังดีที่รู้จักยอมรับผิด แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าโทษของเธอจะลดน้อยลงไป ทำผิดคือทำผิด ทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษจะได้ไ่ม่มีครั้งที่สองหรือครั้งต่อไปเกิดขึ้นสัมผัสรุนแรงในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่ผมอยากชวนให้เธอลุ่มหลงไปพร้อมกัน ปากได้รูปละเมียดชิมกลีบปากบางซ้ำๆ แอบขบกัดเบาเบาสลับกันไปมาอยากจัดการต้นเหตุที่กล้าอวดเก่งทำให้อารมณ์ของผมขุ่นมัวได้ขนาดนี้ ร่างเล็กถูกต้อนให้ถอยร่นจากหน้าชั้นวางรองเท้าไปตามโถงทางเดินสั้นๆ โดยที่ริมฝีปากของผมและเธอยังไม่ผละออกจากกัน เป็นผมที่ไม่ยอมปล่อยแม้เสียงเล็กจะคอยร้องประท้วงเพื่อขออากาศหายใจ ทุกเคลื่อนไหวที่ขยับเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจคอยกวาดต้อนพาสองขาเรียวอ่อนระทวยจนแผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของโซฟาในห้องนั่งเล่น แรงกดจูบเพิ่มระดับความโหยหาจ