บทที่14 เมื่อไหร่จะโต

"ขนมปังอิ่มแล้ว พี่พายไปส่งหน่อยได้มั้ยคะ"

"ไม่ได้"

"ถ้างั้นขนมปังเรียกรถก็แล้วกัน"

"ไม่ นอนที่นี่"

"ขนมปังไม่สะดวก"

"ทำไม"

"เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนะ"

"นอนที่นี่คือนอนที่นี่ ไม่มีข้อแม้"

"..."

ผมยื่นคำขาดไม่เปิดโอกาสให้เด็กดื้อหาข้ออ้างมาโต้แย้งเพื่อขัดใจกัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินหนีมาเปิดทีวีเลือกหาหนังดูที่โซนห้องนั่งเล่น ทิ้งให้เธอนั่งทำหน้าเป็นแมวงงอยู่ที่โต๊ะอาหารที่เดิมอยู่อย่างนั้น

มีอย่างที่ไหนวะ พออิ่มท้องก็จะหนีกลับไปง่ายๆ ไม่แม้แต่จะตอบคำถามของผมที่ถามทิ้งไว้ให้ชัดเจน เพราะงั้นผมไม่มีทางปล่อยเธอออกจากถ้ำเสือนี้ไปง่ายๆ แน่ ไม่ตอบก็ไม่ต้องกลับ หรือถ้าตอบขัดใจกันแม้แต่คำเดียว ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่ เพราะคำตอบที่ผมอยากฟังมีเพียงคำเดียวเท่านั้น ไม่มีคำอื่น!

"พี่พายเห็นถุงยาของขนมปังมั้ยคะ"

"อยู่ในห้อง"

"อ๋อ"

"เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้"

มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือเล็กออกแรงเล็กน้อยพาให้เธอเดินมานั่งที่ว่างข้างกันเพื่อที่เธอจะได้เริ่มปรับตัวให้คุ้นชินกับห้องนี้ แล้วพาตัวเองลุกไปหยิบยาหลังอาหารในห้องนอนก่อนจะออกมาเทน้ำใส่แก้วในห้องครัวและเดินถือมาให้เธออย่างเอาใจ นี่คือหนึ่งเหตุผลที่ผมอยากให้เธอค้างที่นี่ เพราะหน้าที่ดูแลเธอคือหน้าที่ของผมด้วยความเต็มใจ

"ขอบคุณค่ะ"

"แล้วพีี่พายจะให้ขนมปังนอนตรงไหนคะ"

คนตัวเล็กหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาห้องรับแขกห้องที่ผมจะให้เธอนอนพักค้างคืนนี้ จริงอยู่ที่ห้องของผมมีพื้นที่กว้างมากและมีห้องรับแขกอีกห้องอยู่ฝั่งตรงข้ามห้องนอนของผมตามที่เธอคิด แต่นั่นไม่ได้เตรียมไว้สำหรับเธอ เพราะงั้น...

"ห้องพี่"

"ห๊ะ?"

"ตกใจอะไร"

"หมายถึงให้นอนห้องเดียวกันเหรอคะ?"

"แปลก?"

"แปลกสิ ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนีี่ี่"

"ก็เป็น จะได้ไม่แปลก"

"..."

ตากลมโตเบิกกว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจที่ได้ยินผมพูดอย่างนั้น ก่อนที่ปากเล็กจะปิดลงทำแก้มป่องมองตาไม่กระพริบ ไม่รู้ว่าโกรธรอบที่ร้อยหรือสงสัยรอบที่พันถึงได้มองกันไม่ละสายตาอย่างนี้ ทำผมนึกมันเขี้ยวอยากจะกัดแก้มซาลาเปานั่นสักที แต่ทำเพียงยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มๆ เล่น เพราะกังวลว่าเธอจะกลัวจนไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้ ค่อยๆ ละลายพฤติกรรมให้เธอคุ้นชินกับสัมผัสของผมทีละนิด ทีละนิดดีกว่า

"ใส่ของพี่ไปก่อน"

"ตัวใหญ่จัง"

"ค่อยไปซื้อใหม่"

"ซื้อใหม่ทำไม พรุ่งนี้ขนมปังก็จะกลับห้องแล้ว"

"..."

ใครให้กลับ? ไม่มีประโยคไหนที่ผมบอกให้เธอกลับสักคำ ทำเป็นหูทวนไม่เผลอตอบอะไรที่ทำให้เธอเข้าใจตามที่เธอคิด พาตัวเองเดินออกจากห้องนอนไปอาบน้ำที่ห้องน้ำอีกห้อง ปล่อยพื้นที่ส่วนตัวของผมให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอไม่ให้เธอต้องรู้สึกเคอะเขินเวลาจัดการตัวเอง

วันนี้ต้องทำให้เธอวางใจที่จะอยู่ด้วยกันอย่างสนิทใจมากที่สุด ส่วนวันอื่น...ค่อยว่ากันอีกที

แกร๊ก!

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงที่ผมให้เวลาเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องของผม และคิดว่าเวลานี้น่าจะพอให้ผมได้พาตัวเองกลับเข้าไปในห้อง อยู่ๆ ก็รู้สึกง่วงขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ ทั้งที่ปกติแล้วเข็มนาฬิกาไม่เปลี่ยนข้ามวันผมก็ไม่มีทางนอนหลับ

แต่สองขายาวกลับต้องหยุดชะงักทันที เมื่อเห็นคนตัวเล็กก้มๆ เงยๆ พยายามผูกเอวกางเกงนอนขนาดพอดีของผมแต่ตัวโคร่งมากสำหรับเธอ หลวมมากจนทำให้คอเสื้อหล่นลงมาถึงแขนข้างหนึ่งเผยให้เห็นอะไรอะไรที่ซ่อนเอาไว้ใต้เสื้อนอนจนเกือบหมด ทำผมแอบลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากรู้สึกร้อนวูบวาบจนข้างในปั่นป่วนทั้งที่เพิ่งอาบน้ำมาได้ไม่นาน แม้แต่อุณหภูมิยี่สิบห้าองศาจากเครื่องปรับอากาศก็ไม่ช่วยอะไร

ไอ้พาย มึงเย็นไว้!

"หลวมไป?"

"อืม ค่ะ"

"พี่ดูให้"

ใจที่พยายามสงบสติอารมณ์สั่นไหวกลับมาเต้นรัวเหมือนกบองชุดอีกครั้ง เมื่อผมพาตัวเองมายืนใกล้ๆ โน้มตัวลงไปช่วยจัดการจับขอบกางเกงนอนตัวใหญ่ผูกเข้าหากันเป็นปมแน่นจนปลายจมูกมีสันได้กลิ่นหอมครีมอาบน้ำกลิ่นเดียวกันกับที่ผมใช้ แต่พออยู่บนผิวเธอแล้ว ผมรู้สึกว่ามันหอมมากเสียจนอะไรอะไรเริ่มรู้สึกว้าวุ่นอีกครั้ง

"แน่นมั้ย"

"อื้ม"

จุ๊บ

คนตัวเล็กพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยขึ้นมาโดยที่ทั้งผมและเธอไม่ทันได้ระวัง ทำให้ริมฝีปากสีชมพูชนเข้ากับริมฝีปากสีเข้มชวนให้ผมอยากจะชิมรสความหวานกดปากจูบลงไปอีกครั้งและอีกครั้งก่อนจะริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่อะไรอะไรจะตื่นตัวไปมากกว่านี้ และก่อนที่คนยืนทำหน้างงจะไหวตัวเปลี่ยนมาโกรธกัน

"นอนได้มั้ย"

"ไม่ได้ ได้เหรอคะ"

"หึ ไม่ได้"

กว่าสิบนาทีที่เราสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกันต่างคนต่างก็หันหลังให้กันมีหมอนข้างและหมอนหนุนที่เธอให้ผมไปขนมาจากอีกห้องกั้นกลางระหว่างเราสองคนแทนกำแพงไม่ให้ผมข้ามเขตไปหาเธอ เธอว่าแบบนั้น...

ทำผมนึกขำในใจว่ากำแพงเท่านี้จะทำอะไรผมได้ แต่ก็ยอมปล่อยให้เธอทำตามใจทั้งที่ทุกอย่่างมีผมเป็นเจ้าของ และในฐานะเจ้าของห้องผมก็ต้องถามแขกที่ผมพาเข้ามาด้วยตัวเองว่าขาดเหลืออะไรหรือมีตรงไหนสร้างความไม่สะดวกสบายให้กับเธอหรือเปล่า แต่เธอกลับยอกย้อนถามกลับมาให้ผมยิ่งรู้สึกมันเขี้ยวมาก พลิกตัวหันหน้าเข้ากับกำแพงหมอนข้างที่เธอสร้างซึ่งร่างบางอีกฝั่งก็พลิกตัวหันกลับมาในท่าที่ไม่ต่างกัน

"พี่พาย"

"..."

"หลับแล้วเหรอ"

"..."

"ไหนดูซิ"

เสียงหวานเรียกชื่อให้ได้ยินจนผมอยากขยับตัวเข้าไปใกล้ใกล้จนชิดกับกำแพงหมอนข้างรออยู่อย่างนั้นอยากรู้ว่าเธอจะหาอะไรมาตั้งคำถาม ในสมองก็แอบคิดถึงความซุกซนของเธอว่าจะทำอะไรแบบที่ผมคิดหรือเปล่า

จนกระทั่งหมอนใบแรกค่อยๆ เลื่อนขึ้นทีละนิดจนเห็นเป็นช่องว่างให้ตาคู่กลมสบตาคู่คมในระยะที่ใกล้ แต่ยังไม่ใกล้มากพอจนมือใหญ่ต้องช่วยจับหมอนในมือเล็กแล้วโยนลงไปข้างเตียง ให้ผมได้ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกหน่อยจนปลายจมูกได้สัมผัสกันและกันทำคนขี้สงสัยนอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหายใจออกมา ชวนให้มือใหญ่ค่อยๆ เลื่อนไปเกี่ยวเส้นผมที่ปกปิดแก้มสีขาวอมชมพูขึ้นไปทัดใบหูเล็กแล้วลูบผมหนาเบาเบามองสบตาคู่กลมที่กำลังสั่นระริกเหมือนลูกแมวอยู่อย่างนั้น

"เมื่อไหร่จะโต"

เสียงแหบพร่าพยายามควบคุมอารมณ์ปั่นป่วนเอ่ยถามคนตรงหน้าเพราะอายุของเธอตอนนี้ยังไม่เหมาะให้ผมพาเธอไปสัมผัสกับความรู้สึกหวามไหว ที่จะมีผมคนเดียวเท่านั้นคนที่พาเธอไปรู้จักกับความรู้สึกนี้ ผมควรอดทนรออีกหน่อย

"ขนมปังโตแล้วนะ"

จุ๊บ

"หึ ยั่วเกิน"

แต่เส้นความอดทนของผมเกือบขาดลงเมื่อเสียงหวานแย้งอย่างสั่นสู้เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยจนริมฝีปากอวบอิ่มแตะลงบนริมฝีปากสีเข้มให้ผมได้ชิมความหวานอีกครั้ง จนผมแทบอยากจะให้อายุของเธอครบยี่สิบปีบริบูรณ์ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเสียให้ได้ ทำได้เพียงทำลายกำแพงตรงกลางโยนสิ่งกีดขวางลงไปข้างเตียงด้านหลังเธอ แล้วเกี่ยวเอวบางดึงเข้ามากอดเลื่อนตัวลงไปซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอมๆ สูดหายใจเข้าจนเต็มปอดอยู่อย่างนั้นพยายามนับหนึ่งถึงล้านไม่ให้ตัวเองเผลอทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ ทั้งนี้ตอนนี้รู้สึกทรมานมากก็ตาม