บทที่15 เป็นแฟน(กัน)อีกครั้งไหม

kanom.pang🍞 : ปาท่องโก๋ยังมีคู่

รูปจานปาท่องโก๋วางคู่กับแก้วชาเย็นที่ร้านอาหารเช้าชื่อดังใจกลางเมืองถูกโพสต์ลงโซเชียลของคนที่กำลังบอกให้โลกรู้ว่าตัวเองโสดไม่มีใคร เรียกความสนใจจากพวกแมลงพากันมากดถูกใจและคอมเมนท์รับบัตรคิวต่อแถวกันยาวเป็นหางว่าว ทำอุณหภูมิในสมองของผมพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด หากอยู่ใกล้กันตอนนี้คงได้ฟาดก้นงอนๆ นั่นสักที ข้อหาที่ชอบทำอะไรขัดใจผม

pie.pi : ทำอะไร

รีบเปลี่ยนหน้าจอเป็นห้องแชทพิมพ์ข้อความส่งไปหาเธอคนที่ไม่ยอมมาเที่ยวกับผม เพราะบอกว่ามีนัดไปถ่ายรูปเล่นกับเมจิเพื่อนสนิทของเธอ ปล่อยให้ผมมานั่งเหงาท่ามกลางคู่พ่อแง่แม่งอนสองคู่ในฐานะเจ้าของสถานที่ โคตรจะน่าเบื่อ

kanom.pang🍞 : กินขนมอยู่ค่ะ

รอไม่ถึงหนึ่งนาทีรูปขนมปังสังขยาหลากสีก็ส่งมาพร้อมกับข้อความที่ทำให้ผมนึกภาพกลมๆ ออกว่าเวลานี้แก้มของเธอคงจะป่องออกมาจนน่าบีบเล่นมากแน่

pie.pi : พี่กลับแล้วไปกินข้าวกันนะ

kanom.pang🍞 : ขอดูก่อนค่ะ

pie.pi : ถึงแล้วไปรับ

อะไรคือขอดูก่อน? เพราะงั้นผมไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธกันเป็นรอบที่สอง ปิดประโยคโดยการมัดมือชกไม่รับความเห็นต่างแล้วเปลี่ยนหน้าจอเข้าหน้าเกมนั่งเล่นระหว่างรอเพื่อนๆ เล่นน้ำ

เพราะในสมองที่ยังครุกรุ่นจากการนั่งอ่านคอมเมนท์ใต้รูปของเธอเป็นสาเหตุให้ผลตามคิลฝ่ายตรงข้ามจนตายเรียบเป็นหน้ากองในเวลาไม่กี่นาทีหลายต่อหลายรอบจนไม่มีใครกล้าเข้ามาเล่นด้วย จนผมต้องเปลี่ยนไปเล่นเกมอื่นแทนแก้เบื่อ ซึ่งตลอดการเล่นเกมเสียงแจ้งเตือนแอพลิเคชั่นลงรูปที่เธอชอบเล่นก็คอยดังไม่หยุดจนผมต้องออกจากเกมอีกครั้งแล้วกดเข้าไปดูว่าเธอลงรูปอะไรหรือมีคอมเมนท์อะไรที่ทำให้ผมหัวร้อนขึ้นมาอีกหรือเปล่า

'ใส่ชุดอะไรไปวะ!'

และเหนือกว่าในความคิด ปกติที่ผมเห็นชุดที่เธอใส่ส่วนใหญ่จะเป็นชุดกระโปรงน่ารักๆ ไม่ก็ชุดเอี๊ยมยีนส์ หรือกางเกงขาสั้นบ้าง ต่างจากรูปที่เธอเพิ่งโพสต์ลงโซเชียลตอนนี้อย่างสิ้นเชิง เสื้อเกาะอกสีเหลืองสดใสพอตัดกับผิวเนียนขาวแล้วยิ่งทำให้ผิวของเธอดูสว่างมาก ยังดีที่รู้จักใส่กางเกงขายาวไม่ใช่สั้นจนต้องผะวงทั้งข้างบนข้างล่าง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากกลับเข้าเมืองตอนนี้ก็เพราะท่าโพสต์ซนๆ ของเธอที่ทำให้อะไรอะไรโดดเด่นขึ้นมาจนทำให้ผมปวดหัวตึบ สาบานเลยว่าได้เข้าห้องเธอเมื่อไหร่ เศษผ้าชิ้นนี้จะลงถังขยะเป็นชิ้นแรกแน่

อยากกลับเข้าเมืองโว้ยยย...

"กูกลับก่อนได้ป่าววะ"

"เพราะ?"

"มีธุระ"

"ธุระอะไรของมึง" ต้องรายงานด้วยเหรอวะ?

"ธุระด่วน"

"ด่วนแค่ไหน"

"..."

ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ผมมีเพื่อนเวรอย่างไอ้เฟิร์สกับไอ้พาลัน อยากจะถอนตัวออกจากกลุ่มเสียซะตอนนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด ทั้งที่ก็เป็นผมที่ทำให้ทั้งสองคนได้มาซ้อมเดทในสถานที่สวยๆ มีบรรยากาศดีดี และอาหารอร่อยอย่างนี้ แถมยังให้ส่วนลดที่พักในราคาพิเศษเหมือนมาพักฟรีอีก ไม่สำนึกบุญคุณกันบ้างวะ!

แต่ก็เอาเถอะ! วันพระไม่ได้มีหนเดียวและวันนี้คงไม่ใช่วันของผม ปล่อยให้ไอ้สองคนนั่นได้ใจกันไปก่อนถึงเวลาของผมเมื่อไหร่รับรองได้เลยว่าทุกอย่างคูณสองคูณสาม

รีบเดินหันหลังกลับไปห้องพักของตัวเอง เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าสะพายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที แล้วถือกุญแจมาวางที่เคาน์เตอร์ ลูกชายเจ้าของรีสอร์ทอย่างผมไม่จำเป็นต้องเช็คเอาท์ให้เสียเวลา

"ค่ะ พี่พาย"

"อยู่ไหน"

ระยะทางจากรีสอร์ทไม่ไกลเกินกว่าให้นักแข่งรถอย่างผมบิดหมดไมล์ฝ่าฝุ่นควันมลพิษพาตัวเองมายืนอยู่หน้าคอนโดของเธอได้ในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงตามเสียงที่ดังอยู่ในสมองตลอดทาง

"อยู่ห้องแล้วค่ะ"

"ลงมา"

"หืม"

"พี่อยู่ข้างล่าง"

และทันทีที่มาถึง สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ดับลงคือการกดโทรออกหาใครบางคนที่เดาว่าต้องเดินทางกลับมาถึงในเวลาไม่ต่างจากผมมากเท่าไหร่นัก

ยืนรอไม่นานคนตัวเล็กก็วิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากลิฟต์ตรงมาหาผมในชุดเดียวกันกับที่ผมเห็นในโซเชียล จากอารมณ์ที่เย็นลงตอนได้ยินเสียงสดใสกลับครุกรุ่นอีกครั้งเมื่อเห็นชุดที่มันโคตรจะขัดใจผมตอนนี้ จนต้องใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มระบายความหงุดหงิดที่มี

จริงอย่างที่เธอเถียงผมคืนนั้น...เธอโตแล้วจริงๆ ไม่ผิดเลยสักนิด

"เอาของฝากมาให้เหรอคะ"

"ไม่มี"

"เอ้า! ไหนบอกว่าจะซื้อขนมมาฝากไง"

"หิวน้ำ"

"งั้นขนมปังพาไปซื้อ"

"อุ้ย!"

ผมรีบคว้าแขนของคนตัวเล็กที่กำลังเดินนำไปร้านสะดวกซื้อด้านหน้าพาเปลี่ยนทิศทางตรงไปประตูทางเข้าคอนโดของเธอ ใช้สายตาบังคับให้เธอสแกนม่านตาเข้าลิฟต์และกดชั้นที่เธออยู่ มีมือใหญ่เลื่อนลงมาจับประสานมือเล็กเอาไว้ไม่ให้เธอคิดวิ่งหนี จนกระทั่งเสียงลิฟต์ดังเตือนบอกให้รู้ว่าถึงชั้นปลายทางที่ผมตั้งใจมาแล้ว

รอประตูลิฟต์เปิดออก ผมไม่รอให้เจ้าของห้องเดินนำทาง เป็นผมที่จูงมือพาเธอไปเอง ถึงจะไม่เคยขึ้นมาแต่ผมก็รู้เลขห้องของเธอดี รู้ทุกเรื่องที่ผมอยากรู้นั่นละ

แกร๊ก!

"ว้าย!"

"พี่พาย ปังตกใจนะ"

สิ้นเสียงล็อคประตูว่าปิดสนิท ร่างบางก็ลอยขึ้นจากพื้นด้วยสองแขนแกร่งของผมทำให้สองแขนเล็กต้องคว้ากอดคอผมไว้แน่นเพราะกลัวว่าผมจะแกล้งปล่อยมือให้เธอตกจากที่สูง ถอดรองเท้าผ้าใบลวกๆ แล้วพากันเดินไปตรงโซฟาสีขาวตัวเล็กให้ผมหย่อนตัวนั่งลงก่อนมีเธอนั่งซ้อนตักแกร่งอยู่ข้างบนในท่าทางที่ทำให้ใจของผมค่อนข้างเต้นแรง อารมณ์ที่ครุกรุ่นก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นหวามไหวอย่างห้ามไม่อยู่ มองสบตาคู่กลมที่เต็มไปด้วยความสงสัยอยู่อย่างนั้นพยายามระงับอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกวินาที

แต่สุดท้าย...

ฟอด

"คิดถึง"

ผมก็ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่อยู่กดปลายจมูกมีสันลงบนแก้มนุ่มทั้งสองข้างสลับไปมาทำผิวสีขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูใบหน้าจิ้มลิ้มพยายามก้มหลบไม่กล้าสบตากัน ยิ่งดูน่ามันเขี้ยวมาก

ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ผมถึงได้รู้สึกวุ่นวายใจอยากทำทุกวิถีทางอยากแสดงตัวเป็นเจ้าของเธอทั้งที่ทำใจเย็นมาได้ตั้งหลายวัน แต่ก็ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนั้นเพราะตัวผมเองนั่นละ ดังนั้นคำตอบที่ผมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดระยะทางที่บิดมิดไมล์ คือสถานะที่ชัดเจนทั้งของผมและของเธอ ให้ตัวเองได้มีโอกาสเป็นเจ้าของหัวใจเธออีกครั้ง

มือข้างหนึ่งผละออกจากเอวบางมาประคองแก้มนุ่มให้รับสัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากที่กดจูบลงบนริมฝีปากสีชมพูหวาน โดยที่มืออีกข้างยังคงประคองแผ่นหลังบางและกระชับให้เข้ามาใกล้เพื่อรับสัมผัสกันมากขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากอุ่นออกพักแตะไว้ตรงริมฝีปากบวมเจ่ออยู่อย่างนั้น

จุ๊บ

"เป็นแฟนกันไหม"

"ให้โอกาสพี่อีกครั้งนะ"

"..."