Semua Bab Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Bab 101 - Bab 110

Tawan talks.ตอนที่ซุนล็อกคอสายหมอกออกไปคุยกันที่นอกระเบียง เขาดันลืมเลื่อนบานประตูกระจกปิดไว้เหมือนเดิม ในตอนแรกฉันไม่ได้ยินว่าทั้งคู่คุยอะไรกันบ้าง เพราะซุนกระซิบกระซาบกับสายหมอกเสียงเบามาก มีดังแว่วพอให้ได้ยินบ้างนิดหน่อย แต่ก็จับใจความเนื้อหาไม่ได้ ทว่าเมื่อกี้ที่ซุนตะโกนตอบนั้นเสียงดังฟังชัดมากจนคิดว่าฉันอาจหูฝาดไปเองหรือเปล่า เพราะประโยคดังกล่าวมัน...‘เออ กูชอบตาหวาน พอใจมึงยังไอสัส!’ทำเอาช้อนกับส้อมในมือร่วงกระทบจานกระเบื้องจนเกิดเสียงดังแกร๊งขึ้นมา ฉันหันไปมองตามเสียงตะโกนถามของสายหมอก เห็นเจ้าตัวยืนยักคิ้วปั้นหน้ายิ้มแฉ่งใส่ ส่วนซุนยืนหันหลังให้ฉัน ไม่ยอมหันหน้ามาสบตากันเลย“ด...ได้ยินอะไรเหรอ” แสร้งทำเป็นหูหนวกไปก่อนแล้วกัน“เฮ้ยหวาน! ไม่ได้ยินจริงดิ เมื่อกี้ดังมากเลยนะ”“เรามัวแต่กินข้าวอะ เลยไม่ได้สนใจเสียงอะไร เมื่อกี้พูดว่าอะไรเหรอ”“เมื่อกี้จารย์ซุนมันบอกว่ามันชอ... อื้อ!” ยังไม่ทันที่สายหมอกจะได้เน้นย้ำประโยคสำคัญให้ฉันได้ยิน ซุนก็เอื้อมมือไปปิดปากเขาไว้ แถมยังเข้าไปล็อกคอสายหมอกอีกด้วย“มันจะกลับแล้วครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งมันก่อนนะ” ซุนรวบรัดตัดตอน ก่อนจะดึงร่างของสายหม

เขินบ้าเขินบออะไร บนใบหน้าจิ้มลิ้มยับยู่ยี่เหมือนกระดาษถูกขยำไม่มีผิด ไม่เห็นมีร่องรอยของความเขินอะไรเลย“โถไอสัส! ก็สมควรอยู่”Rrr!ยังไม่ทันได้ต่อความยาวสาวความยืดกับเพื่อนรุ่นน้อง โทรศัพท์มือถือก็แผดเสียงดังขึ้นแทรก ผมรีบหยิบมันออกมากดรับสาย ไม่ทันได้มองหน้าจอด้วยซ้ำว่าใครโทรเข้ามา(ซุน...) เสียงจากปลายสายทำให้อารมณ์หงุดหงิดจางหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาแทน (นี่อาเองนะ)อา ‘ชัชรัญ’ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าอาชัช เป็นน้องชายสายเลือดเดียวกันกับพ่อผม ตอนที่ผมย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดในช่วงปีหนึ่ง ตอนนั้นผมมีปากเสียงกับพ่ออย่างรุนแรงจนประกาศกร้าวต่อหน้าเขาว่าจะไม่ใช้เงินสกปรกของเขาอีก แต่พ่อก็ยังให้ลูกน้องโอนเงินเข้าบัญชีให้ผมอยู่ตลอดจนยอดเงินในบัญชีสะสมหลักแสนจนถึงหลักล้านบาท พอครบทุกหกเดือน ผมจะกดเงินพวกนั้นออกมาทำบุญทั้งหมด ไม่เคยใช้เงินพ่อเลยสักสตางค์แดงเดียว อาศัยหยิบยืมจากเพื่อนสนิทและช่วยงานอาจารย์พอให้ได้ค่าขนมไปวัน ๆ เท่านั้น อาชัชรู้เรื่องนี้เข้าเลยโอนเงินส่งเสียผมเรียนตั้งแต่ตอนนั้น เรื่องนี้มีแค่ผมกับกลุ่มเพื่อนและอาชัชที่รู้กัน ที่ผมยอมใช้เงินของอาชัช เพราะรู้ดีว่าเงิน

เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความจริงที่เพิ่งจะได้ยินจากปากซุน เขาไม่เคยปริปากเล่าเรื่องราวภายในครอบครัวของเขาให้ฉันรู้มาก่อน ที่เคยได้ยินซุนเล่าให้ฟังก็มีแค่เรื่องของเพื่อนชื่อกายที่ถูกเขาขับรถชนตอนยังเรียนมัธยมกับเรื่องพี่แก้มพี่สาวของกายที่เป็นแฟนเก่าของเขาเท่านั้น“อ...โอเคมั้ย” เพราะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรเป็นประโยคถัดไปหลังจากได้ยินจึงเลือกที่จะถามว่าโอเคไหมแต่ฉันรู้ดี จุดนี้ใครแม่งจะไปโอเค“ไม่เลยครับ ไม่ดีเลย” เสียงสั่นเครือเอ่ยตอบ พลางกระชับกอดฉันแน่นขึ้นฉันวางมือลงบนแผ่นหลังแข็งแกร่ง ลูบไล้ขึ้นลงเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมคนตัวโต เรายืนกอดกันอยู่นานท่ามกลางความเงียบ จนในที่สุดซุนก็ยอมผละออกไป จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา คราบน้ำตาของคนตัวสูงสะท้อนกับแสงไฟภายในห้องฉันอย่างชัดเจน ดวงตาคมบัดนี้แดงก่ำจนน่าสงสาร“เข้ามาก่อน” เอื้อมมือไปดึงข้อมือเขาให้ก้าวเดินตามเข้ามาในห้อง ก่อนจะดันร่างสูงให้ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้อง ฉันเดินกลับไปที่โซนครัว มองหาอะไรที่พอจะช่วยฮีลใจของซุนได้ เจอนมจืดหนึ่งกล่องตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว จึงหยิบติดมือมาแล้วยื่นส่งให้คนตัวโตที่นั่งหลั่งน้ำตาเป็นสายฝน “กินนม

“ซุน...” เสียงหวานจากคนข้างกายดึงสติผมกลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง คนตัวเล็กสอดประสานมือเข้ากับมือผมพร้อมบีบแน่นให้กำลังใจผมหลับตาลง ไม่อยากรับรู้ความเป็นไปของโลกใบนี้อีกแล้ว“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร” เสียงอาชัชเอ่ยบอกทั้งที่ตัวเองก็ทนรับความเสียใจแทบไม่ไหวเหมือนกันผมลืมตาขึ้นมองหน้าอาชัช เห็นดวงตาแดงก่ำของอา หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น สีหน้าอิดโรยไม่มีแรง ทั้งที่อาชัชไม่ไหว แต่ก็ยังอุตส่าห์ปลอบโยนผม“ผมขอคุยกับเขาหน่อยได้มั้ยครับอา เขายังมีสติอยู่ใช่มั้ย”“มี แต่อาจจะซึมนิดหน่อยนะ ซุนต้องเข้าไปพูดใกล้ ๆ หน่อย”“ครับ”ผมละฝ่ามือจากตาหวาน เดินตรงไปที่เตียงผู้ป่วย ยืนมองสภาพพ่อของตัวเองด้วยหัวใจที่เหมือนกับถูกบีบแน่น พ่อปรือตามองผม กะพริบตาช้า ๆ ผมเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น โน้มตัวลงไปฟังเสียงแหบแห้งอิดโรยของผู้เป็นพ่อ เพราะดูเหมือนเขามีบางอย่างจะพูดด้วย“ซุน... ซุน...”“ว่าไง” เอ่ยตอบ พลางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาใบหน้าของพ่อที่ไม่ได้พบเจอมาหลายปีดูแปลกตาไปจากที่เคยเห็น ทรุดโทรมลงจนไม่เหลือเค้าโครงของใบหน้าผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติผู้ทะนงตนคนนั้นอีกแล้ว“พ่อขอโทษ...” เสียงประโยคหนึ่งเอ่ยออกมาเบ

ฉันลูบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังกว้างพร้อมตบเบา ๆ เนื้อตัวของซุนสั่นสะท้านไปหมด คิดว่าเขาน่าจะอยากร้องไห้ออกมาแบบเต็มที่ แต่เจ้าตัวเองคงกำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ในใจ ไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็นแน่“อยากร้องก็ร้อง อยู่กับพวกกู มึงไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้” แจ้เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเจือแววเป็นห่วง“ฮึก...” เสียงสะอื้นหลุดออกจากปากคนตัวสูงทันทีไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงหรือเพศไหนก็ตาม หากถูกความอ่อนแอเล่นงาน คนคนนั้นก็ร้องไห้ได้เหมือนกันหมดช่วงวัยเด็กฉันเคยได้ยินผู้ชายคนหนึ่งบอกลูกชายของเขาตอนขี่จักรยานล้มที่สวนสาธารณะแล้วร้องไห้ว่า...เกิดเป็นผู้ชายควรต้องเข้มแข็ง อย่าเสียน้ำตาง่าย ๆ แต่พ่อคนนั้นคงลืมไปว่าแท้จริงแล้วไม่ว่าจะเป็นเพศไหนก็ร้องไห้เสียใจได้ทั้งนั้น คนเรามีความเข้มแข็งในตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเข้มแข็งได้ตลอดเวลาสักหน่อย อ่อนแอบ้างจะเป็นไรไป ร้องไห้บ้างก็ไม่ได้ทำให้ใครตายหนิจริงไหม“แดกเบียร์มั้ยวันนี้” เจลเอ่ยแทรกขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ความเศร้าที่กำลังดำเนินอยู่“มันใช่เวลามั้ยไอสัส มึงดูสภาพเพื่อนมึงด้วย” แจ้เอ็ดเสียงเบา พยักเพยิดหน้ามาทางซุน“ก็เพราะไม่อยากเห็นมันเศร้าไง กู