All Chapters of หวงรักยัยจอมหื่น: Chapter 121 - Chapter 130

“อ่าว พี่ก็พูดจริงจังแล้วนี่ไง....เราทำให้พี่ความสุข... พี่ก็อยากทำให้เรามีความสุขในแบบของพี่ไม่ได้เหรอหึ....หรือว่าเราไม่ชอบ พี่จะได้ไม่ซื้อให้แล้ว...” ธามไทจับตัวเธอหันมามองหน้าเขา แล้วเขาก็พูดบอกไปแบบจริงจัง ก่อนจะแกล้งพูดหยอกล้อเธอไปตอนหลัง“ไม่ได้นะคะ พี่ธามอุตส่าห์ตั้งใจจะซื้อให้แล้ว เจด้าจะเสียมารยาทไม่เอาได้ยังไงล่ะคะ งั้นเราไปกันเถอะค่ะ เจด้าอยากได้กระเป๋าหลุยส์วิตตองรุ่นใหม่....” เจนลดาพูดบอกไปอย่างตื่นเต้น เพราะเธอซื้อเองไม่ได้ก็ต้องพึ่งเงินบารมีของผู้ชายแล้วล่ะ“อืม....ป่ะ....” ธามไทพยักหน้าตอบรับแล้วก็เอามือลูบผมของเธอไปจากนั้นเจนลดาก็เข้ามาเอามือกอดแขนของเขาแล้วก็พากันเดินไปแบบมีความสุข โดยเฉพาะเจนลดาที่ออดอ้อนธามไทแบบสุดๆ เมื่อเขากำลังจะเป็นป๋าใจดีเปย์สิ่งที่เธออยากได้ให้ มันก็ทำให้เจนลดานั้นรู้สึกเบิกบานจนธามไทเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ กับความน่ารักสดใสของเธอ ที่ทำให้เขามองแล้วรู้สึกมีความสุขไปกับเธอด้วย......และตอนนี้เขาก็เริ่มชัดเจนกับความรู้สึกที่เขามีต่อเธอแล้วหลายชั่วโมงผ่านไป....ณ เวลา สามทุ่ม...เหล่านักกีฬาและทีมงานก็ต่างพากันออกไปเดินเล่นพักผ่อนตามอัธยาศัย ทำให

ณิชาได้ยินแบบนั้นก็อมยิ้มออกมาอย่างชอบใจในความอบอุ่นของเจไดที่มีความห่วงใยน้องสาวของเขาแบบนี้ต่างจากธามไทที่นั่งฟังสองพี่น้องคู่นี้คุยกัน เขาก็รู้สึกว่าเจไดมันห่วงน้องสาวของมันราวกับไข่ในหินแบบนี้ ถ้ามันรู้ว่าเขาเจาะไข่แดงน้องสาวมันแล้ว เขาล่ะไม่อยากจะนึกภาพเลยจริงๆว่ามันจะทำยังไง“ไม่ต้องหรอกค่ะ เจด้าไม่ได้มาคนเดียว พี่เจไดวางสายไปก็ได้ค่ะ...ไว้เจอกันที่โรงแรมนะคะ” เจนลดาพูดบอกไปเพราะจะให้มาวิดีโอคลอกันจนถึงโรงแรมเลยมันานมาเลยนะ เธอจึงแลหน้าขึ้นมองหน้าของธามไททันที แล้วเธอก็เห็นเขามองมาที่เธอจนสายตาสบกัน“เดี๋ยว อย่าพึ่งวาง...ตอบพี่มาก่อนว่าเราไปกับใครน่ะ...ไว้ใจได้ไหม...” เจไดถามไปแล้วมองน้องสาวคาดคั้น“เอามานี่พี่คุยกับมันเอง....พรึบ...เจด้ามากับฉันนี่แหละ พอจะทำให้แกไว้ใจได้ไหมวะ...” ธามไทบอกเจนลดาแล้วก็เอาโทรศัพท์ของเธอมาพูดกับเพื่อนของเขา“ไอ้ธาม...แกไปอยู่กับน้องสาวของฉันได้ยังไงวะ...” เจไดเห็นเพื่อนหนุ่มแล้วรีบเอ่ยถามไปณิชาที่นั่งอยู่ก็ได้ยินบทสนทนาทุกอย่างจนได้ยินเสียงของธามไทแบบชัดเจน มันก็ทำให้เธอรู้เลยว่าเขานั้นสนิทสนมกับเจนลดาน้องสาวของเจไดมากถึงขั้นออกไปข้างนอกด้วยกันส

“ก็คืนที่เราไปกินเหล้ากันคราวนั้นน่ะ ที่น้องสาวฉันกับแบมไปด้วยน่ะ คืนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าฉันกลับกับณิชาเขาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็ไปนอนกอดกันที่โรงแรมนู้นแล้ว...ฉันก็คิดว่าฉันจะสานต่อกับเขา แต่ณิชายืนยังจะตามตื้อแกท่าเดียวฉันก็เลยต้องยอมรับว่าฉันไม่ใช่คนในใจของเขา....แต่ว่าพอมันมีครั้งแรกมันก็มีครั้งต่อไปไงวะ ไปๆมาๆณิชาก็รู้สึกหวั่นไหวกับฉัน เขาก็เลยตามมาง้อฉันถึงนี่นี่แหละ” เจไดพูดอธิบายไป“แกก็เลยใจอ่อนคบกับเขาเลยใช่ไหมวะ ฮ่าๆ...ดีแล้วล่ะที่ณิชาเขารู้ใจตัวเองน่ะ เพราะแกก็ชอบณิชาเขาจริงๆ แกก็สามารถทำให้เขามีความสุขได้...ดีใจด้วยนะโว้ย จากนี้ฉันก็เบาใจลงไปหน่อยว่ะ...” ธามไทพูดบอกไปด้วยรอยยิ้มดีใจ เพราะเขาจะได้ไม่ต้องเจอ“แน่ล่ะ ฉันไม่ยอมให้แฟนฉันไปตามตื้อจีบแกอีกแน่ๆ ฮ่าๆ...ฉันจะล่ามโซ่ให้แน่นๆเลย” เจไดพูดตอบไปแบบขำๆ เพราะเขารู้ว่าเพื่อนหนุ่มก็ไม่ได้คิดอะไรกับณิชา ไม่งั้นที่ผ่านมามันจะชงให้เขาจีบณิชางั้นเหรอ“เขาคบกับแกแล้วเขาคงไม่มาตมตื้อฉันแล้วล่ะว่ะ....สงสัยว่าเรื่องนี้ฉันต้องบอกไปพวกนั้นหน่อยแล้วว่ะ พวกมันต้องตกใจแน่ๆ ฮ่าๆ...” ธามไทพูดไปแบบอดไม่ได้“เดี๋ยวพวกมันก็ตามกันมาเป็นพรวนอีกหร

ณ ห้องพักของณิชา“เจได นายตื่นได้แล้วนะ นี่มันแปดโมงแล้ว นายมีซ้อมตอนเก้าโมงครึ่งนะ...เจได....นายได้ยินฉันไหมเนี่ย ทำไมนอนขี้เซาแบบนี้เนี่ยหึ...” เสียงของณิชาร้องเรียกเขาไปพร้อมกับมือที่เขย่าตัวเขาอยู่“อื้อ...อีกตั้งชั่วโมงครึ่ง ขอนอนต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงน่า...เมื่อคืนเธอเล่นเอาฉันหมดแรงเลยนะ ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะลุกแล้ว...ขอนอนต่ออีกหน่อย....อือ....” เจไดพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตาด้วยสีเสียงอุดอู้ในลำคอ“นายจะมาโทษฉันไม่ได้นะ เมื่อคืนนี้นายเป็นคนเริ่มเองนะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายสักหน่อย..ฉันบอกให้พอนายก็เอาอยู่ได้...เพราะฉะนั้นนายลุกมาเลยนะเจได...เอากับฉันได้ นายก็ต้องตื่นมาซ้อมได้ ห้ามขี้เกียจ...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!....” ณิชามองเขาแบบจ้อดจ้องแล้วพูดว่าเขาไป เพราะเธอจะไม่ยอมให้ตัวเองมาทำให้เขาเสียวินัยเด็ดขาด ต่อให้เขาจะขี้เกียจก็เถอะ เธอก็จะลากเขาลุกไปซ้อมให้ได้“เฮ้อ....นี่เมียหรือว่าแม่กันแน่เนี่ย....อื้อ....ลุกก็ลุก....” เจไดลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วมองค้อนใส่เธอไป พร้อมกับพูดบ่นใส่เธออย่างอดไม่ได้“แค่แฟนก็พอมั้ง เมียเลยเหรอ...ที่ฉันเรียกนายก็เพราะไม่อยากให้นายต้องไปสายไง...ยังจะมาบ่นอีกนะ.

“แค่แบมพูดแค่นี้พี่ณิชาก็ถามขนาดนี้เลยเหรอคะ...” แบมบี้เอ่ยพูดไปแบบอึ้งๆ เพราะณิชาถามได้ตรงประเด็นอย่างกับตาเห็นเลย“เปล่าหรอกจ้ะ พี่แค่เห็นว่าเจด้ากับธามค่อนข้างจะสนิทสนมกันน่ะ ก็คิดว่าบางทีเจด้ากับธามอาจจะกำลังคบกันอยู่ก็ได้...” ณิชาตอบไปตามตรง“อ่อ ปะ...เปล่านะคะพี่ณิชา เจด้าไม่ได้คบกับพี่ถามหรอกค่ะ เราแค่เป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันธรรมดาๆนี่แหละค่ะ...พี่ธามเขาเป็นคนใจดีอ่อนโยนค่ะ เลยทำให้พี่ณิชาเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ...พี่ธามเขาไม่คิดอะไรกับเด็กบ้องๆแบบเจด้าหรอกค่ะ...” เจนลดาพูดแก้ต่างไป ทั้งที่เธออยากจะบอกว่าใช่ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปเพราะธามไทเองก็ยังไม่ได้ชัดเจนกับเธอเลย แล้วไหนจะเรื่องที่เธอต้องปกปิดพี่ชายของเธออีก เฮ้อ แค่คิดก็เหนื่อยแล้วล่ะ“แต่พี่ว่าธามไทเขาน่าจะคิดนะ...เจด้าก็คงจะพอรู้มาบ้างใช่ไหมว่าก่อนที่พี่จะคบกับเจได พี่เคยแอบชอบธามไทมาก่อน...และพี่ก็ไม่เคยได้รับความห่วงใยหรือสายตาที่อ่อนโยนเหมือนที่ธามไทมองเราเลยนะ...พี่ว่าสำหรับธาม คงไม่ได้คิดกับเจด้าแค่น้องสาวของเพื่อนหรอก” ณิชาพูดไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างยอมรับว่าคนที่ธามไทชอบคือเจนลดา“อื้อหือ...งานนี้แกเถียงไม่ออกแล้วล่ะ