บททั้งหมดของ Ruined Friendship : บทที่ 11 - บทที่ 20

Kadecy's point of view Nagliligpit na kami ng mga bote at plato sa mesa nang sa wakas ay bumalik na si Hunter mula sa restroom. Medyo matagal-tagal din siyang nawala, pero nang makita ko ang mukha niya, parang mas lalo pang naging malamig at seryoso ang aura niya kumpara nung umalis siya.​Anyare roon? Baka na-kabag lang, isip-isip ko habang inilalagay ang mga baso sa tray.​Pero wala na akong oras para magtanong kasi si Kane, nalasing na talaga nang tuluyan. Hindi na mapigilan ang daldal at kung ano-ano na lang na kahihiyan ang pinagsasasabi.​"Kadecy, my labs..." hilong-hilong tawag sa akin ni Kane habang nakaturo ang daliri sa ere, halos matumba na sa sarili niyang mga paa. "Bakit may mga taong nambubugbog sa ganitong ganda mo?! Ha?! Tell me! Masyado kang maganda para masaktan! Hulog ka ng langit, tinanggap ka ng lupa!"​Napatakip na lang ako ng bibig para hindi humalakhak nang malakas. Bigla kasing susugod si Kane sa pwesto ko para s

Hunter's point of view ​I could barely enjoy my coffee with the toxic background noise coming from the lounge sofa. Naiinis na rin ako kay Avyannah, pero mas lalo pang nakakabwisit dahil dumagdag pa ang isa niyang alipores. Apat na silang nagkukumpulan ngayon si Avyannah, sina Yuliane at Siana, at 'yung bago naman nilang kasama na si Lyka. ​It was bad enough that they were whispering loudly while throwing bitter glares at Kadecy, but they were also trying way too hard to catch our attention. And frankly, it wasn't just me getting annoyed. Even Leonhardt, who usually possessed the patience of a saint, was visibly reaching his limit with their desperate stunts. ​"Hindi ba talaga sila aalis sa harap natin?" malamig na bulong ni Leonhardt habang na-i-scroll sa phone niya, his dark brows furrowed in pure irritation. "They've been walking back and forth past our table for twenty minutes." ​"Just ignore them," Declan replied calmly, though his jaw tightened every time Avyannah’s high-pi

Third person's point of view ​Nagkagulo ang buong cliffside restaurant nang biglang bumagsak ang katawan ni Kadecy sa bisig ni Hunter habang napapahawak sa kanyang lalamunan. Parang bombang sumabog ang panic sa mesa ng magtropa, at sa gitna ng sigawan, mabilis na nagsitakbuhan palabas sina Avyannah. Para silang mga pusang nagmamadaling tumakas mula sa pinangyarihan ng krimen, halatang-halata sa mga mukha nilang namumutla na sila ang may gawa nito. ​“Shit! Tabi kayo!” Humihingal at halos maputol ang boses ni Hunter habang mabilis niyang binubuhat si Kadecy, marahas pang nasasagi ang mga taong nakaharang sa daan. ​Buhat niya si Kadecy na para bang walang bigat habang patuloy lang ang dalaga sa paghahabol ng hininga. Bawat mabilis na paghakbang ni Hunter palabas ay sabay sa mabilis na pagtibok ng dibdib niya sa matinding takot na mawala ang babaeng isa sa pinakamahalaga sa kanya. ​Paglabas nila sa parking lot, sakto namang pu

Hunter's point of view ​I sat silently in the armchair right beside her bed the second the nurses finished setting up her IV line and heart monitor. Nilipat na siya sa isang malaking private room, at bahagya nang napayapa ang paligid. ​Since it was a private room, the hospital allowed us inside, pero pinakiusapan lang kami ng head nurse na huwag masyadong mag-ingay o mag-crowd sa paligid ng kama. Ariesa and Declan stood near the foot of the bed, while Kane and Leonhardt stayed by the sofa near the window to give us some space. ​Dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Kadecy na hawak-hawak ko. Her eyelids fluttered open, heavy and tired from the heavy dose of antíhistamines and steroids running through her system. ​"H-Hunter..." mahina at paos niyang bulong, her dark eyes slowly adjusting to the dim lights of the room. ​"I'm right here, Kadecy," I murmured instantly, leaning in closer and wrapping both of my hands around hers. "Don't force yourself to talk too much. You're saf

Kadecy's point of view Kinaumagahan, nagtipon-tipon kaming lahat sa may private lounge ng resort. Katatapos lang naming mag-almusal, pero halatang may mabigat pa ring topic na kailangang pag-usapan. Kahit maganda ang view ng dagat sa labas, medyo nakakawala na rin kasi ng gana ang magpatuloy sa bakasyon matapos ang lahat ng nangyari sa akin sa ospital. ​Nakasandal ako sa tabi ni Hunter habang si Declan naman ay seryosong nakatitig sa laptop niya. Sina Kane, Leonhardt, at Ariesa ay nakaupo sa kabilang sofa. ​"Guys, honestly?" pambungad ko habang nakatingin sa kanila. "Parang nakakaano na kasi magpatuloy sa bakasyon. Hindi ko ma-enjoy nang buo dahil sa nangyari." ​"Naintindihan ka namin, Kadecy," malumanay na sagot ni Declan habang isinasara ang laptop niya. "Actually, Hunter and I talked about this early this morning. It's better if you go back to the village first where you can properly rest and feel completely safe."