All Chapters of Bad Guy ไซเรนร้ายล่ารัก | ไซเรน x เอริน: Chapter 21 - Chapter 30

แสงแดดสีทองยามเช้า สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ส่งความเย็นฉ่ำไปทั่วบริเวณ ทว่าร่างบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนากลับรู้สึกรุมๆ ราวกับคนจะมีไข้เอรินขยับตัวเพียงนิดเดียว ความเจ็บแปลบก็แล่นปลาบไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนเธอต้องเผลอนิ่วหน้า หญิงสาวสูดปากเบาๆ พลางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่ริมฝีปากร้อนผ่าวที่บดขยี้ลงมาตรงหน้าประตู รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ สัมผัสหยาบโลนทว่าชวนให้ลุ่มหลง จนกระทั่งทุกอย่างจบลงบนเตียงกว้างหลังนี้และที่สำคัญไม่ใช่แค่รอบเดียว แต่มันนับครั้งไม่ถ้วนจนเกือบสว่าง หญิงสาวค่อยๆ หันใบหน้าไปมองคนข้างกาย ไซเรนกำลังหลับสนิท ลมหายใจของเขาเข้าออกสม่ำเสมอ แผงอกแกร่งเปลือยเปล่ากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ทว่าเมื่อสังเกตดี ๆ แผงอกกว้างเปลือยเปล่านั้นมีรอยข่วนจางๆ จากฝีมือของเธอประทับอยู่ เอรินหน้าแดงซ่านเมื่อนึกถึงความบ้าบิ่นของตัวเองเมื่อคืน เธอเบือนหน้าหลบความจริงที่ว่า ตัวเองให้ความร่วมมือกับเขาม

ร่างบางชนเข้ากับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงหินอย่างจังจนเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น แว่นตากรอบหนากระเด็นหลุดออกจากใบหน้า กระเป๋าสะพายร่วงหล่นจนข้าวของกระจาย“เดินประสาอะไรของเธอวะ! ไม่มีตาหรือไง!” น้ำเสียงทุ้มห้าวที่แสนจะคุ้นหูตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดเอรินตัวชาวาบ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงนี้…กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ แบบนี้…เธอจำมันได้ฝังใจ! หญิงสาวรีบควานหาแว่นตาที่ตกอยู่บนพื้นมาสวมอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะยืนค้ำหัวเธออยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มร้ายกาจตอนนี้กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองลงมาที่เธอ“พะ พี่ไซเรน!”เขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่จริงๆ !อย่าบอกนะว่าเขามาตามหาคาริน่าถึงคณะอย่างที่เธอระแวงเอาไว้ไม่มีผิด!เอรินช็อกจนเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ความกลัวตีตื้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก ในหัวคิดไปสารพัดว่าเขาจำเธอได้แล้ว เขาต้องรู้แน่ๆ ว่าคาริน่าที่นอนกับเขาเมื่อคืนคือยัยแว่นคนนี้ทว่าปฏิกิริยาของไซเรนกลับไม่ได้เป็นอ

เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศในมหาวิทยาลัยยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปมา เอรินก้าวลงจากรถเมล์ด้วยใบหน้าที่อิดโรยและใต้ตาที่คล้ำประหนึ่งแพนด้า แว่นตากรอบหนาเตอะถูกดันขึ้นไปบนสันจมูกรั้นเพื่ออำพรางความกังวลที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาภาพเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่สะท้อนผ่านหน้าจอเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนเธอจนเก็บเอาไปฝันร้ายเธอพลาด! พลาดอย่างมหันต์ที่เอาเสื้อของเขาไปแขวนไว้ตรงนั้น!ร่างบางพยายามเดินหลบเลี่ยงสายตาผู้คน ก้มหน้าก้มตาสับเท้าหมายจะรีบขึ้นตึกเรียนให้เร็วที่สุดแต่ทว่า...“เฮ้ จะรีบไปไหนล่ะ ยัยเฉิ่ม”เสียงทุ้มห้าวที่แสนจะคุ้นหูและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับข้อมือเล็กที่ถูกฝ่ามือหนาคว้าหมับเอาไว้เอรินสะดุ้งเฮือกจนสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง ก็พบกับร่างสูงของไซเรนที่ยืนจังก้าขวางทางอยู่วันนี้เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูอีกตัวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอรูปเกียร์อยู่ตรงอก นัยน์ตาคมกริบดุดันจ้องมองมาที่เธอราวกับหมาป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมตั้งแต่เมื่อคืนที่แอ็กเค้านต์คาริน่าปิดไลฟ์ใส่ เขาก็ติดต่อเธอไม่ได้อีก

ไซเรนไม่พูดเปล่า เขารูดซิปเดรสตัวสั้นของเธอลงอย่างรวดเร็วจนชุดตัวสวยร่วงหล่นลงไปกองบนพื้นห้อง เหลือเพียงเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่มีเพียงบราเซียและแพนตี้ตัวจิ๋ว ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในอ้อมแขนแกร่งตรงไปยังเตียงนอนกว้างขวางทันที เอรินผวาโอบรอบคอหนาไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกเข้ากับอกกว้างหายใจแผ่วเบาเมื่อแผ่นหลังนวลสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน ไซเรนก็ทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว ในความมืดมิด สัมผัสทางกายภาพกลับเด่นชัดและรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ มือหนาเอื้อมไปปลดบราเซียของเธอทิ้งอย่างช่ำชอง ก่อนจะครอบครองยอดอกอวบอิ่มด้วยริมฝีปากร้อนแรง“อ๊ะ... พี่... พี่ไซเรน” เอรินเผลอหลุดปากเรียกชื่อของเขาด้วยความเสียวซ่านล้ำลึก มือเรียวจิกขยำกลุ่มผมสั้นของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน แอ่นอกรับสัมผัสจาบจ้วงอย่างลืมตัวไซเรนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคำว่า “พี่ไซเรน” หลุดออกมาจากปากคนใต้ร่าง นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงในความมืดจนเอรินใจหายวาบ เธอรีบฝืนกลืนก้อนสะอื้นแล้วแกล้งหัวเราะแผ่วเบาในลำคอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ“หึ... เรียกแบบนี้แล้วดูตื่นเต้นดีใช่ไหมล่ะคะ พี่ไซเรนขา...” เธอจงใจเน้นเสียงยั่วเย้า พลา

เอรินในลุคคาริน่าที่แอบหนีกลับมาจากห้องของไซเรนเมื่อตอนเช้ามืด เมื่อมาถึงหอพักเธอก็รีบอาบน้ำทันที แต่ด้วยร่างกายที่บอบช้ำจากบทรักอันป่าเถื่อนเมื่อคืนเริ่มประท้วง ทำให้เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายกับจะเป็นไข้ เลยเผลอนอนไปงีบหนึ่งจนตื่นสาย พอรู้สึกตัวตื่นก็ต้องฝืนพาร่างพังๆ มามหาวิทยาลัยเพราะใกล้สอบและนั่นก็ทำให้เธอมาสายจนเกือบหมดคลาสแรกหญิงสาวทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะเรียนด้วยท่าทางหมดสภาพ ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้ขึ้นมาเปิดดู ทันทีที่หน้าจอปลดล็อกและแจ้งความเคลื่อนไหว หัวใจดวงน้อยก็แทบหยุดเต้นมีข้อความเด้งเข้ามาจากผู้ชายคนเดียวกัน แต่อยู่ในสองสถานะข้อความแรกจากWolf_69 ส่งหาคาริน่า ส่วนอีกข้อความไซเรนส่งหาเธอเฮ้อ~ เอรินจ้องหน้าจอแล้วรู้สึกปวดหัวหนึบ เพราะถ้าเอรินไม่ตอบเป็นเรื่องแน่ คิดได้ดังนั้นมือเรียวก็พิมพ์ข้อความกลับไปทันทีA-Rin : หนูตื่นสายค่ะพี่ไซเรน เพิ่งมาถึงมหาลัยเอง A-Rin : ส่วนเรื่องไลน์ของคาริน่า... หนูตอบไม่ได้ค่ะ อะไรที่เป็นของส่วนตัวพี่ต้องไปหาเอาเอง สิคะ เผื่อเพื่อนหนูไม่อยากบอก หนูก็เสียหมาสิว่าเข้านั่น บ่ายเบี่ยงเก่งสุด ๆไซเรนที่นั่งจ้