All Chapters of Bad Guy ไซเรนร้ายล่ารัก | ไซเรน x เอริน: Chapter 31 - Chapter 40

หนึ่งทุ่มอาคารปฏิบัติการคณะวิศวกรรมศาสตร์แสงไฟสลัวจากสปอตไลต์สีส้มสาดสะท้อนกับโครงเหล็กและตัวถังรถสปอร์ตคันหรูภายในโรงรถส่วนตัวของแก๊งวิศวะปีสี่ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อนตามประสาผู้ชาย ทั้งกลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นเบียร์ และควันบุหรี่ไฟฟ้าจางๆ เสียงเพลงสากลจังหวะบีตหนักๆ ดังคลอเบาๆ ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดหลังจากที่พวกเขาต้องจมอยู่กับโปรเจกต์จบมาตลอดทั้งวันร่างสูงของไซเรนนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาว มือหนาหมุนโทรศัพท์มือถือเล่นไปมาด้วยท่าทางเหม่อลอย นัยน์ตาคมกริบไม่ได้โฟกัสสิ่งใดเป็นพิเศษ ทว่าในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าตื่นๆ ของยัยแว่นเฉิ่มที่อ้างเรื่องมดคันไฟกัดคอเมื่อตอนกลางวัน มันวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมหยุด“เฮ้ยไอ้เรน! มึงจะนั่งจ้องโทรศัพท์จนหน้าจอทะลุเลยมั้ยครับ คลั่งรักใครอยู่หรือไงวะ”เสียงทุ้มยวนบาทาของ เซริว หนุ่มวิศวะลุคเพลย์บอยดังขึ้น พร้อมกับกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบที่ถูกโยนมาใส่ตักอย่างแม่นยำ ไซเรนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคว้ากระป๋องเบียร์มาเปิดกระดกลงคออึกใหญ่เพื่อดับความฟุ้งซ่าน“คลั่งรักพ่อมึงดิ กูแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ไซเรนสบถตอบเสียงเรียบทิศเหนือ ที่กำลังขะมักเข

วันถัดมาเอรินยังคงไม่ติดต่อกลับมา และไซเรนก็ยังไม่หายจากอาการหงุดหงิดที่เขาเองก็ไม่รู้ว่่าทำไม แต่ที่แน่ ๆ เขาเอาแต่จ้องมือถือ เพราะนี่เข้าเช้าวันที่สองแล้วที่เอรินไม่ตอบแชท และไม่ได้โผล่หน้ามาหาเขาที่คณะตามนัดข้อความล่าสุดที่เธอส่งมาลาป่วยพร้อมกับทิ้งท้ายว่าจะนอนพัก ผนวกกับระบบมือถือที่ถูกปิดเงียบสนิท ทำให้เขาไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกและที่น่าหงุดหงิดไม่ต่างกัน ก็คือแอคลับออนไลน์ของคาริน่าก็ไม่ออน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ พร้อมกัน!ความประจวบเหมาะอันน่าเหลือเชื่อนี่มันยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานในหัวของไซเรนจนแทบจะกลายเป็นความจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ยัยแว่นนั่นป่วยหนักจนมาเรียนไม่ไหวเพราะเธอป่วย ส่วนคาริน่าถึงได้ไม่มีแรงลุกขึ้นมาเปิดกล้องไลฟ์สดส่งเสียงยั่วยวนเขาเหมือนทุกที!แม่งเอ๊ย... จัดหนักไปแค่สี่รอบ ถึงกับไข้จับจนลุกไม่ขึ้นเลยหรือไงวะ แล้ววันนั้นมาเรียนต่อทำไมวะ ทำไมไม่รู้จักพัก แม่งไม่รู้จักเจียมสังขาร!’ ชายหนุ่มสบถด่าในใจอย่างหัวเสีย ทว่านิ้วเรียวยาวกลับกดเปิดหน้าแชตของเอรินเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไหร่ของวัน ในตลอดสองวันที่เธอหายไป หมาป่าร้ายจอมเผด็จการอย่างเขาคอยส่งข้อความทักหาเธอทุกวั

น้ำเสียงห้วนจัดที่กรอกมาตามสายทำเอาอันปันอึ้งไปเล็กน้อย แต่ด้วยความสงสัยที่มีมากกว่า ทำให้เธอรีบยิงคำถามกลับไปทันควัน“แล้วเมื่อคืนพี่เหนือไปไหนมาเหรอคะ”ทว่าปลายสายกลับตอบกลับมาเพียงความเงียบงัน ก่อนสัญญาณจะถูกตัดไปดื้อ ๆ ทิ้งให้อันปันได้แต่มองหน้าจอมือถือที่ดับลงด้วยความงุนงงเธอไม่เคยเดาอารมณ์ผู้ชายคนนี้ถูกเลยสักครั้ง... แต่เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็บอกว่าจะมารับ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง“งั้นฉันไปก่อนดีกว่า ใกล้ถึงเวลาคลาสบ่ายแล้ว” อันปันเก็บของพลางหันมาบอกลา“โอเค ขอบใจมากนะแก... แต่ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ รีบโทรหาฉันเลยนะ”“แหม ทำอย่างกับจะโทรติด แกเล่นปิดเครื่องหนีตลอดเลยเนี่ย” อันปันแกล้งแซว“ไม่ปิดแล้ว ๆ พอดีเมื่อวานไข้หนักก็เลยปิดเครื่องนอนยาวไง” เอรินหัวเราะแห้งกลบเกลื่อนความจริงที่เธอปิดมือถือ เพราะว่าเธอกลัวพี่ไซเรนจะโทรมาตามมาวุ่นวายกับเธอเรื่องคาริน่าอีก จึงตัดปัญหาปิดเครื่องให้จบ ๆเสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง หญิงสาวเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง สายตาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่ยังคงนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงมาตั้งแต่วันก่อน ด้วยความรู้สึกห

ชายหนุ่มกดรับสายโดยไม่พูดอะไร เขาเลือกที่จะเงียบเพื่อหยั่งเชิง ปลายสายที่คิดว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองจึงรีบกรอกเสียงแหบแห้งเพราะพิษไข้ลงมาทันที [แกทะเลาะกับพี่ทิศเหนือเหรออันปัน งั้นเดี๋ยวฉันออกไปรอรับแกที่คาเฟ่แอนนาชูการ์หน้ามอนะ รีบมาล่ะ] ไซเรนกดตัดสายทิ้งทันที รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา มือหนาหักพวงมาลัยเลี้ยวกลับรถ เปลี่ยนเส้นทางมุ่งตรงไปยังหน้ามหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง“เหอะ! ป่วยจนแทบไม่มีแรงยังไม่เจียมสังขาร ฝนตกหนักขนาดนี้จะรนหาที่ออกมาทำไมวะ ยัยบ้าเอ๊ย!”แม้ปากจะสบถด่า ทว่าแววตาของวิศวะหมาป่าหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจและเป็นห่วงบรรยากาศหน้าคาเฟ่แอนนาชูการ์ค่อนข้างเงียบสงบเพราะสายฝนที่เทกระหน่ำ ไซเรนจอดรถเทียบฟุตบาท เขาปรายตามองผ่านกระจกฝ่าความมืด เห็นร่างบอบบางของเอรินในคราบสาวแว่นท่าทางเฉิ่มเชย เสื้อตัวโคร่งกำลังยืนกอดอกห่อไหล่ท้าลมหนาว อีกมือกางร่มเอาไว้เพื่อรอเพื่อนชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาเธอด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าออร่าคุกคามนั้นกลับทำให้คนที่เพิ่งหันมาเห็นถึงกับเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่“พะ...พี่ไซเรน!”บังเอิญเหรอ? ทำไมเขามาที่นี่

เพราะคำว่า ‘นอน’ ของไซเรน ในความหมายตามที่เขาบอกกับเธอว่า นอนคือนอนหลับไม่ใช่นอนที่หมายถึงเรื่องอย่างว่า บวกกับที่เขาบอกว่า ถ้าเธอไม่ค้างต้องเรียกคาริน่ามานอนด้วย ทำให้เอรินตกอยู่ในที่นั่งลำบากอีกระลอกที่สุดเธอจำยอมต้องพยักหน้าตกลง เพราะใช่ว่าตัวเองจะมีทางเลือกอื่นมากนักหลังผ่านมื้ออาหารที่แสนอึดอัด เอรินก็ได้แต่จมอยู่กับความหวาดระแวง หญิงสาวในคราบสาวเฉิ่มลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่กำลังนั่งเอนหลังกดโทรศัพท์อยู่บนโซฟาด้วยความไม่ไว้ใจที่เขาให้เธอนอนค้างหรือว่าเขารู้แล้ว ว่าเธอกับคาริน่าคือคนเดียวกัน...ก็นะ ในเมื่อภาพของเธอบนหน้าจอโทรศัพท์ของอันปันมันเด่นหราขนาดนั้น แต่ ทำไมเขาถึงยังทำหน้านิ่ง เหมือนยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ หรือว่าเขาไม่รู้กันแน่นะเอรินระแวงจนสมองคิดไปร้อยแปด เธอลอบมองสีหน้าไซเรนเป็นระยะอย่างแอบกังวลภายในใจ“มัวๆ มองอะไร ไปอาบน้ำดิ เสื้อผ้าในตู้...อยากใส่ชุดไหนไปเลือกเอา”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยสั่งหน้าตาย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวีราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่คนฟังอย่างเอรินถึงกับเบิกตากว้าง คิ้วเรียวขมวดมุ่นทันที“เดี๋ยวนะ ให้หนูใส่เสื้อพี่เนี่ยนะ! แล้วทำ