All Chapters of คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 52 ผู้ลี้ภัยอีกครั้งแสงเช้าส่องผ่านม่านหมอกเหนือหุบเขาอย่างอ่อนแรง กลุ่มผู้รอดชีวิตจากเมืองไร้ธงเดินทอดยาวไปตามเส้นทางหินแคบที่คดเคี้ยวระหว่างภูเขา ไม่มีใครพูดคุยกันมากนัก เพราะทุกคนยังหันกลับไปมองกลุ่มควันดำซึ่งลอยอยู่เหนือซากเมืองเป็นระยะ ที่แห่งนั้นเคยเป็นบ้าน เป็นที่พักพิง และเป็นสถานที่สุดท้ายที่พวกเขาเชื่อว่าจะปลอดภัยจากรัฐบาล แต่มันกลับถูกทำลายลงภายในคืนเดียว เหลือเพียงก้อนหินถล่ม เปลวไฟ และชื่อของผู้ที่ไม่ได้เดินออกมาพร้อมกัน กฤตภาสอยู่ด้านหน้าของขบวน เขาสวมเสื้อคลุมเก่าที่พงศกรมอบให้เพื่อปิดบาดแผลและซ่อนอาวุธ มือข้างหนึ่งกำแผนที่ซึ่งวาดจากความทรงจำของอาคม ส่วนอีกข้างยังสัมผัสเหรียญรูปเสือที่เก็บไว้ใกล้หัวใจเป็นระยะ ธันวาเดินอยู่ข้างเขา แม้ใบหน้าจะซีดและทุกก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มาลีกับพิมพ์ชนกคอยดูอาการจากด้านหลัง ส่วนพงศกรทำหน้าที่จัดระเบียบผู้รอดชีวิตซึ่งมีอยู่หลายสิบคน เด็กสิบสองคน ผู้สูงอายุเก้าคน ผู้บาดเจ็บที่ยังเดินเองไม่ได้หกคน และผู้ที่ยังต่อสู้ได้อีกประมาณสามสิบคน จากทีมเล็กที่เคยหลบหนีเพียงไม่กี่คน พวกเขากลายเป็นขบวนผู้ลี้ภัยที่มองเห็นได้จากไกลหลายกิโลเมต

ตอนที่ 54 ผู้เฝ้ามองเสียงฝีเท้าของผู้ลี้ภัยยังคงดังสะท้อนอยู่ภายในช่องเขากระจกตลอดทั้งคืน แสงจากโดรนของรัฐบาลกวาดผ่านยอดผาเป็นระยะ ขณะที่ขบวนคนเกือบร้อยชีวิตเร่งเคลื่อนตัวไปข้างหน้าโดยไม่มีใครกล้าหยุดพัก ผู้บาดเจ็บถูกหามสลับกัน เด็กเล็กถูกอุ้มจนแขนของผู้ใหญ่สั่น คนชราหลายคนต้องกัดฟันเดินต่อทั้งที่เท้ามีเลือดไหล พงศกรกับผู้พิทักษ์ที่เหลือกระจายตัวอยู่ด้านหลัง คอยยิงสกัดเครื่องติดตามทุกลำที่ลดระดับลงมาใกล้เกินไป แต่พวกเขาไม่กล้าใช้กระสุนมาก เพราะจำนวนที่เหลืออยู่เพียงพอสำหรับการปะทะอีกไม่กี่ครั้ง กฤตภาสเดินนำขบวนด้วยแผนที่ของมาลีในมือ เส้นทางเบื้องหน้าคดเคี้ยวผ่านผาหินสูงซึ่งสะท้อนภาพคนเดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนบางครั้งไม่มีใครแน่ใจว่าเงาที่เห็นเป็นพวกเดียวกันหรือศัตรูซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ตามซอกหิน ธันวาเดินอยู่ข้างกฤตภาส สีหน้าของเขาซีดลงทุกขณะ แม้จะพยายามปิดบังอาการ แต่ทุกครั้งที่เสียงโดรนดังใกล้เข้ามา เส้นสีดำใต้ผิวหนังตรงลำคอจะปรากฏขึ้นราวกับแก่นอนันต์กำลังตอบสนองต่อภัยคุกคาม เสียงกระซิบในหัวของเขาเรียกร้องให้เปิดขั้นดูดกลืนอีกครั้ง ทว่าธันวากัดลิ้นตัวเองจนเลือดออกเพื่อรักษาสติ เขายังจำค

ตอนที่ 56 ประตูที่ไม่มีอยู่บนแผนที่เสียงไซเรนจากเกาะอรุณยังคงดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำของทุกคน แม้พวกเขาจะเดินทางออกจากชายฝั่งมาไกลแล้วก็ตาม ไม่มีใครพูดถึงภาพหลอดทดลองนับร้อยซึ่งเริ่มเปิดออกพร้อมกัน เพราะเพียงแค่คิดว่ามีตัวทดลองจำนวนมากกำลังตื่นขึ้นบนเกาะปริศนา ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนที่เหนื่อยล้าหมดกำลังใจ กฤตภาสเป็นผู้ตัดสินใจให้ทุกคนถอยกลับจากเกาะบริวารก่อนที่กำลังของสถาบันอรุณจะมาถึง พวกเขาไม่พร้อมบุกฐานขนาดใหญ่ ไม่มีเสบียง ไม่มีอาวุธเพียงพอ และที่สำคัญที่สุด ผู้ลี้ภัยหลายสิบคนซึ่งเดินทางตามมาจากเมืองไร้ธงยังคงรออยู่ฝั่งแผ่นดิน การบุกเกาะอรุณในสภาพเช่นนั้นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นการพาทุกคนไปตาย ธันวาไม่เห็นด้วยในตอนแรก แก่นอนันต์ในร่างของเขาตอบสนองต่อพลังบนเกาะรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เสียงหัวใจนับร้อยดวงยังเต้นอยู่ในความคิด ราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกให้เขากลับไปยังสถานที่ซึ่งตนไม่เคยรู้จัก แต่เมื่อพิมพ์ชนกจับมือเขาและบอกว่าผู้ลี้ภัยกำลังรออยู่ ธันวาจึงยอมถอยพวกเขากลับผ่านอุโมงค์ขนส่งใต้ทะเลก่อนระบบของสถาบันจะปิดเส้นทางทั้งหมด เมื่อมาถึงโรงไฟฟ้าร้าง พงศกรกับผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ได้เข้าม

ตอนที่ 58 กฎสามข้อของเมืองไร้ธงเช้าวันแรกของธันวาในนครไร้ธงเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีแสงอาทิตย์จริง มีเพียงหลอดพลังงานขนาดใหญ่บนเพดานถ้ำซึ่งค่อย ๆ เพิ่มความสว่างตามเวลาที่กำหนด แสงสีทองอ่อนแผ่ลงมาตามอาคารเก่า สะพานเหล็ก และรางรถไฟที่ถูกดัดแปลงเป็นถนน ผู้คนเริ่มเปิดร้าน เสียงเครื่องจักรจากเขตช่างดังขึ้นทีละแห่ง กลิ่นขนมปังกับซุปร้อนลอยมาตามทางเดิน ขณะที่เสียงประกาศประจำวันแจ้งระดับน้ำ ปริมาณอาหาร และเขตที่ต้องซ่อมแซม ธันวาตื่นขึ้นบนเตียงเหล็กในห้องพักชั่วคราวของสถานีเจ็ด เขาหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง เพราะวงแหวนควบคุมพลังรอบคอส่งคลื่นเย็นผ่านเส้นประสาททุกครั้งที่แก่นอนันต์เคลื่อนไหว แม้เพียงความฝันก็ทำให้ระบบเข้าใจว่าเขากำลังพยายามเรียกพลัง ระหว่างกลางคืนเขาจึงสะดุ้งตื่นหลายครั้งพร้อมอาการชาในแขนและความรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นชั่วขณะ พิมพ์ชนกนอนอยู่ห้องข้างกัน ส่วนกฤตภาสกับมาลีพักอยู่คนละฝั่งของทางเดิน เจ้าหน้าที่รักษาการณ์สองคนยืนเฝ้าหน้าห้องตลอดคืน พวกเขาไม่พูด ไม่หลับ และไม่เคยลดมือออกจากอาวุธ ธันวาเข้าใจเหตุผล แต่การตื่นขึ้นมาแล้วเห็นคนพร้อมยิงตนเองเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเรียกว่าคุ้นชินได้จร

ตอนที่ 60 เมืองที่กำลังจะขาดอากาศเสียงเตือนดังขึ้นทั่วนครไร้ธงในช่วงเช้าก่อนแสงจำลองบนเพดานจะเพิ่มความสว่างเต็มที่ มันไม่ใช่เสียงไซเรนแบบเดียวกับตอนพบสัตว์จากรอยแยกในระบบน้ำ แต่เป็นเสียงต่ำยาวซึ่งดังเป็นจังหวะสามครั้งแล้วหยุด ก่อนเริ่มซ้ำอีกครั้งตามอุโมงค์ทุกสาย ผู้คนที่กำลังเปิดร้านหยุดมือ เด็กในเขตพักพิงเงยหน้ามองลำโพงบนผนัง คนงานในเขตช่างรีบตรวจสายรัดข้อมือ ขณะที่ประตูระหว่างแต่ละเขตเริ่มปิดลงทีละส่วนเพื่อควบคุมการไหลของอากาศ ธันวาตื่นขึ้นบนเตียงโรงพยาบาลพร้อมอาการเจ็บแปลบที่ไหล่ บาดแผลจากกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์ยังไม่สมานดี ผ้าพันแผลรอบหน้าอกมีรอยเลือดซึมบาง ๆ และแขนซ้ายยังชาเป็นช่วง ทว่าเสียงเตือนทำให้เขาลุกนั่งทันที วงแหวนควบคุมพลังรอบคอเปล่งแสงสีขาวก่อนสั่นเบา ๆ ตามการเต้นของแก่นอนันต์พิมพ์ชนกซึ่งนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงสะดุ้งตื่น เธอมองไปยังหน้าจอข้อมูลเหนือประตู เห็นตัวเลขระดับอากาศกำลังลดลงทีละน้อย"เกิดอะไรขึ้น"ประตูห้องเปิดออก มาลีเดินเข้ามาพร้อมเครื่องตรวจในมือ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าปกติ"ระบบกรองอากาศหลักเสียหาย"ธันวาขยับลงจากเตียง"เสียหายแค่ไหน""ยังไม่