Lahat ng Kabanata ng คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Kabanata 41 - Kabanata 50

ตอนที่ 41 คำเชิญจากศัตรูเสียงระฆังครั้งที่สามดังสะเทือนไปทั่วเมืองไร้ธง ขณะที่ธันวายืนอยู่หน้าทางเข้าอาคารสีขาวซึ่งไม่ควรมีอยู่ในปัจจุบัน ความทรงจำใหม่ไหลเข้ามาในหัวเป็นระยะ เขาจำได้ว่าตนเคยวิ่งผ่านทางเดินนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้จักสถานที่แห่งนี้มาก่อน เขาจำประตูเหล็กด้านซ้ายได้ จำรอยไหม้บนผนัง และจำเสียงเตือนซึ่งดังซ้ำในคืนหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน แต่ทุกครั้งที่พยายามมองให้ชัด ภาพเหล่านั้นกลับเปลี่ยนไป บางครั้งเขาเห็นตนเองในวัยเด็ก บางครั้งเห็นตนเองในวัยปัจจุบัน และบางครั้งเห็นเพียงห้องว่างซึ่งมีเงาสีดำยืนอยู่กลางรอยแยก พิมพ์ชนกยืนข้างเขา มือยังจับแขนไว้แน่นเพราะความทรงจำของนางกำลังเปลี่ยนเช่นกัน อาเสือ อิงดาว เมธา และขวัญข้าวตามมาอยู่ด้านหลัง ส่วนครามนำผู้ป้องกันเมืองกระจายกำลังล้อมอาคารเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด ไม่มีใครรู้ว่าภายในมีคนจริงหรือเป็นเพียงเศษอดีตซึ่งซ้อนทับกับปัจจุบัน แต่ทุกคนเห็นเงาคนยืนอยู่ปลายทางเดินอย่างชัดเจน เงานั้นไม่ขยับ ไม่ก้าวออกมา และไม่แสดงท่าทีโจมตี มันเพียงยกมือขึ้นช้า ๆ ก่อนผนังทั้งสองด้านจะสว่างขึ้นพร้อมกัน จอภาพเก่าซึ่งควรดับมานานปรากฏสัญลักษณ์พระอาท

ตอนที่ 43 ห้องทดลองความเย็นเป็นสิ่งแรกที่ธันวารับรู้เมื่อสติค่อย ๆ กลับคืน เขาไม่ได้ลืมตาทันที เพราะเปลือกตาหนักราวกับถูกถ่วงด้วยโลหะ ร่างทั้งร่างชาแต่ความเจ็บยังคงอยู่ลึกถึงกระดูก เสียงเครื่องจักรเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่รอบตัว มีเสียงน้ำไหลผ่านท่อ เสียงเข็มขยับในราง และเสียงหายใจของใครบางคนซึ่งไม่ใช่เขา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปนกลิ่นโลหะเก่ากระตุ้นความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์ ภาพถังแก้ว ห้องสีขาว และมือเล็กของเด็กคนหนึ่งซึ่งกำแน่นอยู่หลังผนังกระจกผุดขึ้นในหัว ธันวาพยายามขยับนิ้ว แต่ข้อมือถูกตรึงไว้กับแท่นโลหะ สายรัดรอบแขน ขา หน้าอก และลำคอแน่นพอให้หายใจได้เพียงตื้น ๆ เมื่อเขาลืมตา แสงสีขาวเหนือศีรษะสว่างจนมองอะไรไม่เห็นชั่วครู่ จากนั้นภาพค่อย ๆ ชัดขึ้น เพดานห้องสูงกว่าห้องทดลองทั่วไป มีวงแหวนโลหะหลายชั้นแขวนอยู่ด้านบน เข็มจำนวนมากถอยกลับเข้าไปในเครื่องจักรแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเล็กทั่วหน้าอกและแขน เลือดแห้งติดผิวเป็นทาง เขาหันศีรษะได้เล็กน้อยและเห็นผนังกระจกอยู่ทางขวา หลังผนังนั้นมีห้องอีกห้องซึ่งเหมือนกันแทบทุกส่วน แต่สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่อุปกรณ์ มันคือเด็ก เด็กชายตัวเล็กประมาณหกขวบนอนอยู่

ตอนที่ 45 พี่น้องเสียงระบบนับถอยหลังดังสะท้อนไปทั่วห้องทดลองชั้นล่าง ขณะที่ก๊าซสีเทาเริ่มไหลออกจากช่องระบายตามผนัง ธันวาใช้แขนเสื้อปิดจมูกแล้วรีบปลดสายรัดให้เด็กหญิงคนหนึ่งบนเตียง เด็กคนนั้นอายุไม่เกินห้าขวบ ร่างผอมจนเห็นซี่โครง ดวงตาสีม่วงซีดเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว นางไม่ยอมขยับแม้ประตูห้องจะถูกฉีกออกแล้ว ราวกับการถูกขังมานานทำให้ไม่เชื่อว่าทางออกมีอยู่จริง ธันวาจึงอุ้มนางขึ้นแนบอกแล้วพาออกมาส่งให้เด็กโตที่รออยู่ด้านนอก หมายเลขหนึ่งกำลังทำลายประตูกระจกอีกฝั่งด้วยมือเปล่า ทุกครั้งที่กำปั้นกระแทก โลหะหนาจะบิดงอเหมือนแผ่นกระดาษ การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและรุนแรงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่หลังเปิดประตู เขากลับเพียงยืนหลบทาง ปล่อยให้เด็กภายในเดินออกมาเองโดยไม่แตะต้องแม้แต่น้อย เด็กหลายคนมองใบหน้าที่เหมือนธันวาด้วยความสับสน บางคนเรียกหมายเลขศูนย์ บางคนเรียกราชันสีดำ และบางคนหมอบลงกับพื้นทันทีเพราะเคยถูกสอนให้หวาดกลัวเขาธันวาตะโกนบอกเด็กทั้งหมด"จับมือกันไว้ คนที่เดินได้ช่วยคนที่เดินไม่ได้ อย่าแยกออกจากกลุ่ม"หมายเลขยี่สิบเอ็ดพยายามรวบรวมเด็กเล็กเข้าหากัน แม้เลือดจากดวงตายังไหลเป็นทาง เ

ตอนที่ 47 ความจริงของมาลีกฤตภาสนั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แสงจากหน้าจออุปกรณ์สีดำสะท้อนขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลและคราบฝุ่น หลังจากหลบหนีออกมาจากฐานใต้ดินได้สำเร็จ ทั้งสามคนใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเดินลึกเข้ามาในป่าเพื่อหลีกเลี่ยงหน่วยติดตาม พิมพ์ชนกใช้กิ่งไม้กับใบไม้พรางรถขนส่งเอาไว้ใกล้ปากอุโมงค์ ส่วนธันวานั่งนิ่งอยู่บนพื้น หัวไหล่ของเขาถูกพันด้วยผ้าที่ฉีกออกจากชายเสื้อ แม้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่ใบหน้าของเขายังคงซีดจนเห็นได้ชัด ไม่มีใครกล้าพูดว่าพวกเขาปลอดภัย เพราะทุกคนรู้ดีว่าฐานลับแห่งนั้นมีทรัพยากรมากพอจะส่งกำลังออกค้นหาทั่วทั้งภูเขา สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ในเวลานี้คือเปิดข้อมูลในอุปกรณ์ให้เร็วที่สุด แล้วค้นหาว่าทำไมองค์กรนั้นถึงยอมแลกชีวิตคนจำนวนมากเพื่อปกป้องมัน กฤตภาสลองใส่รหัสหลายชุดตามข้อมูลที่พวกเขาพบในห้องควบคุม แต่หน้าจอยังคงแสดงคำเตือนเรื่องสิทธิ์การเข้าถึงทุกครั้ง กระทั่งพิมพ์ชนกนึกถึงบัตรประจำตัวของเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่เธอเก็บมาจากศพในห้องทดลอง เธอล้วงบัตรสีขาวออกจากกระเป๋าแล้วส่งให้กฤตภาส บนบัตรมีเพียงหมายเลขประจำตัวกับสัญลักษณ์ดวงตาที่ถูกล้อมด้ว

ตอนที่ 49 ศึกเมืองไร้ธงเสียงระเบิดจากแนวกำแพงด้านเหนือดังสนั่นจนพื้นหินใต้ศาลากลางสั่นสะเทือน ฝุ่นเก่าเกาะหนาบนเพดานร่วงลงมาเป็นสาย กฤตภาส พิมพ์ชนก ธันวา มาลี และอาคมหยุดยืนอยู่กลางบันไดซึ่งทอดลึกลงไปใต้เมือง ทุกคนต่างได้ยินเสียงปืน เสียงกรีดร้อง และเสียงระฆังเตือนภัยจากด้านบนอย่างชัดเจน แม้กำแพงหินหนาจะกั้นอยู่หลายชั้น แต่เสียงการต่อสู้กลับดังก้องลงมาราวกับทั้งเมืองกำลังถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ อาคมกำกุญแจโลหะไว้แน่น ดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยความลังเล เขารู้ว่าความลับใต้เมืองอาจเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว แต่ในเวลาเดียวกัน ผู้คนที่เขาใช้เวลาทั้งชีวิตปกป้องกำลังต่อสู้และล้มตายอยู่เหนือศีรษะธันวาหันกลับไปมองทางขึ้น เขากำปืนในมือแน่น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก"พวกเจ้าไปเปิดประตู ข้าจะกลับขึ้นไปช่วยแนวป้องกัน"พิมพ์ชนกคว้าแขนเขาไว้"แผลของนายยังไม่หาย""ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างบน ต่อให้เปิดประตูได้ก็ไม่มีเมืองเหลือให้ช่วย"กฤตภาสมองธันวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า"ข้าจะไปด้วย"มาลีเงยหน้าขึ้นทันที"ไม่ได้ ข้อมูลอยู่กับเจ้า"กฤตภาสหยิบอุปกรณ์สีดำออกมาส่งให้พิมพ์ชนก"ตอนนี้มันอยู่กับนางแล้ว"พิมพ์ชนกรับอ